ΚΥΡΙΑΚΗ
26
ΑΠΡΙΛΙΟΥ
Την εβδομάδα που πέρασε πήγαμε θέατρο, ακούσαμε μουσική, κάναμε βόλτες στην πόλη και φυσικά παρακολουθήσαμε την επικαιρότητα, η οποία – όπως πάντα – ήταν πλούσια. Σε αυτό το HotOrNot μοιραζόμαστε μαζί σας όσα ξεχωρίσαμε την εβδομάδα αυτή, δηλαδή όσα μας άρεσαν, αλλά και όσα μας δυσαρέστησαν.
(-) Μαγγελάνος: Τελικά, πόσο μακριά ήταν οι Φιλιππίνες;
Τρία χρόνια έκανε ο Πορτογάλος Φερδινάνδος Μαγγελάνος – να φτάσει με χρηματοδότρια την αποικιοκρατική ισπανική ηγεσία – στα σημερινά νησιά των Φιλιππίνων. Τρεις ώρες χρειάζονται και για τον Λαβ Ντίαζ, τον καταξιωμένο Φιλιππινέζο κινηματογραφιστή ν’ αφηγηθεί αυτή τη ναυτική περιπέτεια που εκθέτει – καίρια, είναι η αλήθεια – την ιμπεριαλιστική πολιτική των Ευρωπαίων, αρχής γενομένης τον 16ο αιώνα – που τους ανέδειξε σε πρώτης τάξεως σφαγείς για τον υπόλοιπο κόσμο και «θαλασσοπόρους» για την εσωτερική ευρωπαϊκή κατανάλωση.
Ο Ντίαζ, ταινία του οποίου δεν έχει προβληθεί ξανά στις ελληνικές αίθουσες, καθώς θεωρείται ακραία σινεφίλ και φλύαρος – επαληθεύει τις περισσότερες δημιουργικές αξίες που τον συνοδεύουν. Καταγράφει την περιπέτεια του Μαγγελάνου, βουτηγμένη στη δίψα για εξουσία, χρήμα, δόξα, με υψηλό εικαστικό ενδιαφέρον, ποιητικό παλμό αλλά και βασανιστικό αργό αφηγηματικό ρυθμό, εξαντλώντας τη διάθεση του θεατή να πλησιάσει το ψυχολογικό πορτρέτο του ήρωα του και συνάμα όλο το καθεστώς της βάρβαρης αποικιοκρατικής πολιτικής που όρισε την ταυτότητα της Ευρώπης πριν τον Διαφωτισμό. Κι έτσι, όσο κι αν εκτιμά κανείς την επική διάσταση του έργου, το πολιτικό του διακύβευμα, το ψηλάφισμα του alter ego του Κολόμβου, η ταινία κουράζει σε τρεις (παρά κάτι ώρες) slow motion. Με τον Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ στον επώνυμο ρόλο.
Στέλλα Χαραμή
«Είναι οι οριακές στιγμές εφαλτήριο για να αλλάξουμε τη ζωή μας;». Πριν πάθετε υπαρξιακή κρίση, να σας πω ότι αυτή η ερώτηση είναι από τα λίγα, η αλήθεια είναι, πράγματα που μου έμειναν αυτούσια από την παράσταση του Χρήστου Πασσαλή, RADIO 1: Η πιο λυπημένη μέρα της ζωής μου, που είδα την Τετάρτη που μάς πέρασε στο Θέατρο 104.
Δεν ξέρω για εσάς, εγώ πάντως πάντα ήθελα να κάνω ή να βρίσκομαι, μέσα σε ένα ραδιόφωνο και η συγκεκριμένη παράσταση σου μεταφέρει ακριβώς την εμπειρία του ραδιοφώνου. Σχεδόν για δύο ώρες μπορώ να σας πω με σιγουριά πως δεν έβλεπα θεατρική παράσταση αλλά παρακολουθούσα μέσα σε στούντιο την εκπομπή δύο ραδιοφωνικών παραγωγών. Ο Χρήστος Πασσαλής και η Έλσα Λεκάκου έχουν μία ραδιοφωνική εκπομπή και κατά τη διάρκειά της αναμένεται να προσπεράσει τη Γη, από πολύ κοντινή απόσταση, ένας κομήτης. Ως αθεράπευτα ρομαντικοί μάλλον (πολύ φίλοι μου), αλλά και ως σωστοί επαγγελματίες που κάνουν ραδιόφωνο με μουσικό χαλί και ιστορίες ακροατών, έχουν αποφασίσει να ονομάσουν τη συγκεκριμένη εκπομπή με τον τίτλο «Η πιο λυπημένη μέρα της ζωής μου» και να διαβάζουν τις ιστορίες ακροατών από τις δικές τους πιο λυπημένες μέρες.
Ο έρωτάς μου για το ραδιόφωνο ίσως να ευθύνεται για το πόσο γοητεύτηκα από αυτή την παράσταση. Οι πολλές, τρομερά αληθινές και βαθιά ειλικρινείς ιστορίες, ο συλλογικός πανικός που μάς καταβάλλει όλους και η ανάγκη να δώσουμε στον φόβο μας ένα ανώτερο νόημα για να τον μικρύνουμε ή να προσπαθήσουμε να τον καταλάβουμε (φυσικά μάταια) ίσως να έπαιξαν ρόλο. Πάντως εγώ αυτή την εκπομπή θα την άκουγα φανατικά κάθε εβδομάδα – if that matters.
Μαρία Βαλτζάκη
Παρακολούθησα τη νέα, πολυαναμενόμενη, μουσική -βιογραφική- ταινία «Michael» και έχω να πω πως παρά την πληθώρα αρνητικών κριτικών, ήταν (κατ’ εμέ) ένα καθηλωτικό έργο -τουλάχιστον- ηχητικά. Άλλωστε, εκεί δόθηκε βάση· στην ανάδειξη του μεγαλείου του ταλέντου ενός αθώου και ήδη τραυματισμένου ψυχικά παιδιού, όχι σε οτιδήποτε “αμφιλεγόμενο”, διφορούμενο ή μελλοντικό χρονικά (αναφορικά με τις καταγγελίες σε βάρος του). Εικόνες και σημαντικοί “σταθμοί” από τα παιδικά χρόνια του Μάικλ Τζάκσον και των -καταναγκαστικών μεν απολαυστικών δε- καλλιτεχνικών βημάτων με τα αδέλφια του μέχρι το ξεκίνημα της ελεύθερης-σόλο πορείας του, που σηματοδοτούσε το αποκορύφωμα της καριέρας του, αναβιώνουν ολοκληρωτικά στο παρόν και μάλιστα με πρωταγωνιστή το καταλληλότερο πρόσωπο, τον ίδιο του τον ανιψιό!
Ο Τζαφάρ Τζάκσον, στον ρόλο του θρυλικού «βασιλιά της ποπ», κατάφερε -τόσο με την ομοιότητά του όσο και με τις, προφανώς, πολύωρες πρόβες του- να αποτυπώσει εξαιρετικά επικές εμφανίσεις, χαρακτηριστικές χορογραφίες με απόλυτη φυσικότητα (και πλαστικότητα) και να ερμηνεύσει τις επιτυχίες που αντικειμενικά όλοι θέλαμε να ακούσουμε πηγαίνοντας στον κινηματογράφο, και όλα αυτά χωρίς να φαίνεται πως προσπαθεί να μιμηθεί ή και να συγκριθεί με το “είδωλο”.
Ο ήχος κατά τη διάρκεια των συναυλιών, των ηχογραφήσεων και της (απεικόνισης) της δημιουργίας βίντεο-κλιπ, μιλώντας για την αγαπημένη μου σκηνή όπου γύριζαν το “Thriller”, μου φάνηκε πραγματικά μεγαλοπρεπής, πλούσιος και ενώ ο “Μάικλ” και τα τραγούδια του αντηχούσαν στην αίθουσα, εκείνη μεταμορφωνόταν σε στάδιο, δίνοντάς μου την εντύπωση πως βρίσκομαι σε μια ζωντανή συναυλία (ίσως σε αυτό να βοήθησε και η προβολή Dolby atmos που πραγματικά έκανε τις μελωδίες να σε περικυκλώνουν!).
Γιώτα Ευθυμίου
Είχα την τύχη να βρεθώ στο πανέμορφο νησί της Νάξου κάπου στα μέσα Φεβρουαρίου (ξέρω, όχι το πιο σύνηθες), εξαιτίας του Συλλόγου Πολυκρίτη και την έκθεση «REWOVEN: Η μνήμη υφαίνεται ξανά», όπου 7 γυναίκες καλλιτέχνιδες, εμπνευσμένες από ένα νυφικό μπούστο (ή ζακέτο) του 19ου αιώνα, από την ιστορία των γυναικών εν γένει αλλά και από το ίδιο το νησί, δημιούργησαν έργα σύγχρονης τέχνης, η καθεμία με το υλικό της επιλογής της. Είτε πρόκειται για φορεσιμά γλυπτά, για εγκαταστάσεις, για μεταλλικές δημιουργίες, για ζωγραφική ή και μυρωδιά – καθεμία από αυτές τις γυναίκες έφτιαξε ένα έργο τέχνης που στη βάση του είχε τη Νάξο, τη γυναίκα και την ιστορία των δύο.
Ευτυχώς αυτή η έκθεση δεν περιορίστηκε στα όρια του (πανέμορφου) νησιού της Νάξου και, σε συνεργασία με το ΣΕΝ (Σύλλογο Εκπαιδεύσεως Νεανίδων) και την πρωτοβουλία της Μαρίας Πολυκρέτη, τα έργα των καλλιτέχνιδων εκτίθενται στο πωλητήριο του ΣΕΝ στην οδό Κολοκοτρώνη για μία ακόμη εβδομάδα. Δεν είναι συχνό φαινόμενο η ιστορία, και η τέχνη για την ιστορία, να συνομιλεί με γυναίκες και ειδικά με τόσο πετυχημένο και στοχευμένο τρόπο – τουλάχιστον όχι σε μεγάλη κλίμακα, για να μην γενικεύω. Προσωπικά μπορεί να ερωτεύτηκα το νησί της Νάξου, να εκτίμησα τους ανθρώπους και κυρίως τις γυναίκες που γνώρισα, αλλά τα συγκεκριμένα έργα τέχνης είναι κάτι που νομίζω χρειάζεται να δει περισσότερος κόσμος . Μία μικρή ιστορία των γυναικών σε 7 σύγχρονα έργα τέχνης, που δεν πρέπει να χάσετε.
Μαρία Βαλτζάκη
