RADIO 1: Η πιο λυπημένη μέρα της ζωής μου, σε σκηνοθεσία Χρήστου Πασσαλή στο Θέατρο 104
Προσθήκη ως αγαπημένη πηγήΗ παράσταση του Χρήστου Πασσαλή, «RADIO 1: Η πιο λυπημένη μέρα της ζωής μου», έρχεται για να μετατρέψει το Θέατρο 104 σε χώρο ζωντανής μετάδοσης, συλλογικής αγωνίας και προσωπικής εξομολόγησης.
Μετά την παρουσίαση της Εκάβης στο ιστορικό Schauspielhaus Zürich, ο Χρήστος Πασσαλής επιστρέφει στην Αθήνα με το «RADIO 1: Η πιο λυπημένη μέρα της ζωής μου», μια νέα σκηνοθετική πρόταση που μετατρέπει το θέατρο σε χώρο ζωντανής μετάδοσης, συλλογικής αγωνίας και προσωπικής εξομολόγησης. Από τις 17 Απριλίου στο Θέατρο 104.
Λίγα λόγια για το έργοΜια live ραδιοφωνική εκπομπή στήνεται μπροστά στα μάτια του κοινού. Ένα στούντιο. Δύο φωνές. Μια πόλη σε αναμονή. Ένας κομήτης που πλησιάζει. Η εκπομπή ξεκινά στις 21:00: συνδέσεις με ρεπόρτερ στους δρόμους της Αθήνας, δηλώσεις της πολιτικής ηγεσίας, ειδικοί, ψυχολόγοι, αστροφυσικοί, μηνύματα ακροατών στο chatroom, συνωμοσίες, αστεία, φόβοι, εξομολογήσεις.
Παράλληλα, η εκπομπή έχει ήδη συλλέξει ιστορίες από τους ακροατές με τον ίδιο τίτλο: «Η πιο λυπημένη μέρα της ζωής μου». Ιστορίες πραγματικές: σύντομες, αδέξιες, υπερβολικές ή μπανάλ και συνηθισμένες. Αποσπάσματα από αυτές διακόπτουν τη ροή της εκπομπής σαν παρεμβολές, σαν κάτι που επιμένει να ακουστεί μέσα στον θόρυβο και την έξαψη.
«Ο πατέρας μου δουλεύει αεροδρόμιο,
λέει για 4 λεπτά δεν υπήρχε καμία επικοινωνία με τίποτα.
Μετά όλα normal».
Georgia
«Ο κομήτης είναι ενεργειακή πύλη. Όποιος είναι “ανοιχτός” θα το νιώσει».
Χ.Χ.
Ο κόσμος ανεβαίνει στις ταράτσες. Κάποιοι προσεύχονται. Κάποιοι χορεύουν. Η πόλη συγχρονίζεται για λίγο γύρω από μια ώρα: 22:47. Και μετά, ο κομήτης περνά. Δεν συμβαίνει τίποτα θεαματικό. Το chatroom γεμίζει. Μηνύματα χαράς, ειρωνείας, ανακούφισης. Ασαφείς «αποδείξεις» κυκλοφορούν. Κανείς δεν είναι σίγουρος τι ακριβώς έγινε — ή αν έγινε κάτι. Η εκπομπή συνεχίζεται.
Το έργο κινείται ανάμεσα στο live broadcast, τη θεατρική συνθήκη και την ψηφιακή συλλογική αφήγηση. Αντλεί από τη γλώσσα του ραδιοφώνου, των social media και του ειδησεογραφικού λόγου, δημιουργώντας ένα τοπίο όπου το προσωπικό και το δημόσιο συγχέονται, όπου το αληθινό και το ψεύτικο, η μυθοπλασία και το ντοκιμαντέρ αναμιγνύονται χωρίς σαφή όρια.
«Πριν από την Οκτωβριανή Επανάσταση
λένε ότι έπεσε ένας κομήτης στη Σιβηρία. Λέτε;»
Λενιν26
«3 μέρες χωρίς τον σύντροφό μου. Άδειο σπίτι.
Η πιο λυπημένη μέρα της ζωής μου.
Μπορείτε να παίξετε Τζένη Βάνου, “Τώρα που πας στην ξενιτιά”;»
Νίκος
Το RADIO 1: Η πιο λυπημένη μέρα της ζωής μου παρατηρεί τη στιγμή όπου μια κοινότητα κοιτάζει ταυτόχρονα προς τον ουρανό — και ύστερα επιστρέφει στον εαυτό της, έχοντας ανταλλάξει ιστορίες λύπης, απώλειας και εύθραυστης εγγύτητας. Για λίγο, το θέατρο γίνεται στούντιο, η μετάδοση γίνεται κοινός παλμός και η δημόσια συχνότητα ανοίγει χώρο για κάτι βαθιά προσωπικό.
