Οδός Μάλαγα

Η ισπανίδα Μαρία Άνχελες που ζει εδώ και 40 χρόνια στην Ταγγέρη ακούει έκπληκτη την κόρη της, που έχει έρθει απροειδοποίητα και εσπευσμένα από την Μαδρίτη, να της ανακοινώνει ότι σκοπεύει να πουλήσει το σπίτι της οδού Μάλαγα, όπου μένει η πρώτη.

Η μαροκινή Μαριάμ Τουζανί που είχε κλέψει την καρδιά των ελλήνων σινεφίλ πριν από τέσσερα χρόνια με το «Μπλε καφτάνι» της, μια απέραντα συγκινητική ιστορία που εκτυλλισσόταν στην Καζαμπλάνκα, επιστρέφει και πάλι στη χώρα της. Αυτή τη φορά ο τόπος δράσης είναι και ο τόπος καταγωγής της σκηνοθέτριας.

Η παραμυθένια και κοσμοπολίτικη Ταγγέρη, με την πλούσια ιστορία – από προτεκτοράτο της Ισπανίας, έως τόπος μετανάστευσης αλλά και προορισμός ζωής για αμέτρητους διανοούμενους και καλλιτέχνες όλων των γενεών- είναι το σκηνικό όπου ξεδιπλώνεται ένα σκληρό οικογενειακό δράμα, το οποίο όμως παρά τις βασανιστικές πλευρές του – τρομερή η σκηνή που η ηρωίδα εξομολογείται στην καλόγρια φίλη της την θλίψη της για το πως «εκείνο το γλυκό, χαμογελαστό κοριτσάκι έγινε τώρα μια στεγνή ξένη»- δεν γίνεται ποτέ εκβιαστικό μελό. Απεναντίας παραμένει μια ευγενική, γειωμένη και αυθεντική ταινία που διαλύει με στυλ τα κλισέ γύρω από την τρίτη ηλικία.

Η σκηνοθέτρια φροντίζει η χαρμολύπη της στιβαρής αφήγησης να μοιράζεται ισόποσα, οι καταστάσεις να μην γίνονται ποτέ προβλέψιμες και οι χαρακτήρες να έχουν αυθεντικότητα και συναισθηματικό βάθος.

Υπάρχουν κάποια ζητηματάκια στο σενάριο (θα έπρεπε να ήταν καλύτερα δουλεμένο το κομμάτι της «ποδοσφαιροποίησης» της καθημερινότητας στη μαροκινή γειτονιά) αλλά ακόμα κι έτσι, η γεμάτη ζωντάνια και τρυφερότητα «Οδός Μάλαγα» είναι μια κομψή – σαν την αγέρωχη Κάρμεν Μάουρα – και ανοιχτόκαρδη ταινία που κουβαλά τη σοφία και την ειλικρίνεια της σε υπέροχες γωνίες που κάθε ανοιχτόμυαλος άνθρωπος θα ήθελε να τις περπατήσει και να τις χαρεί.