Το φιλί της γυναίκας αράχνης
Ριμέικ της ομότιτλης επιτυχίας των 80ς του Έκτορ Μπαμπένκο με την Τζένιφερ Λόπεζ να υποδύεται τη γυναίκα-αράχνη αλλά τον Τονάτιου να κλέβει την παράσταση.
Ο πολιτικός κρατούμενος Βαλεντίν μοιράζεται το ίδιο κελί με τον ποινικό Μολίνα, ο οποίος αδιαφορεί για την πολιτική και ζει μονάχα για τον έρωτα και τη μαγεία του σινεμά.
Το μιούζικαλ μιας ζωής
Βρισκόμαστε στην χουντική Αργεντινή των αρχών της δεκαετίας του 80. Οι φυλακές γεμίζουν από χιλιάδες εχθρούς του καθεστώτος σαν τον Βαλεντίν, ο οποίος έκπληκτος βλέπει τον γκέι Μολίνα να παίρνει θέση στο διπλανό του κρεβάτι. Αν και διαφορετικοί οι δύο άντρες θα έρθουν κοντά χάρη στην αφοπλιστική συμπεριφορά του Μολίνα και τις ευφάνταστες ιστορίες του που έχουν ως βάση κυρίως το σινεμά.
Ο Μπιλ Κόντον (σεναριογράφος του μιούζικαλ «Σικάγο») αφήνει στην άκρη το σκληρό και ενίοτε ωμό ρεαλισμό της ομότιτλης ταινίας του 1985, όπου ο Γουίλιαμ Χαρτ είχε το ρόλο του Μολίνα κερδίζοντας μάλιστα το όσκαρ α αντρικού ρόλου, για να αντλήσει ιδέες από το ομώνυμο μιούζικαλ που ανέβηκε στο Μπρόντγουεϊ.
Η τολμηρή απόφαση του σκηνοθέτη αποδεικνύεται όμως δίκοπο μαχαίρι, καθώς αρκετά από τα λαμπερά μουσικοχορευτικά σκετς στη σύνδεση φαντασίας- πραγματικότητας δεν κουμπώνουν με το υπόλοιπο ύφος του έργου κι ας δίνει η Τζένιφερ Λόπεζ την καλύτερη βερσιόν του εαυτού της. Η πραγματική αποκάλυψη του φιλμ είναι η ερμηνεία του συγκλονιστικού Τονάτιου στο ρόλο του Μολίνα.
