Funny Games
Για σκληροπυρηνικούς θεατές είναι το απαιτητικό «Παράξενα παιχνίδια» του Μίκαελ Χάνεκε.
Στις αρχές του καλοκαιριού, η Aννα, ο Γκέοργκ και ο μικρός γιος τους, Γκεόργκι, μέλη μιας αστικής οικογένειας, δείγμα της οικονομικής ευημερίας και του «γερμανικού θαύματος», φτάνουν στο εξοχικό τους, κοντά σε μια λίμνη, για να περάσουν τις διακοπές τους. Την ίδια κιόλας μέρα τους επισκέπτονται δύο νεαροί, ο κυνικός Φρεντ και ο συμπαθητικός Πίτερ. Ενώ αρχικά εμφανίζονται να ζητούν μερικά αβγά για τη γειτόνισσά τους, ξαφνικά, με τη χρήση απρόσμενης βίας, τους υποβάλλουν στα ταπεινωτικά, βίαια, «παράξενα παιχνίδια» τους, με στόχο τελικά να τους σκοτώσουν.
Λίγα λόγια για την ταινία
Στο Funny Games, ο Μίκαελ Χάνεκε αποδομεί το ίδιο το είδος του θρίλερ και μας αναγκάζει να κοιτάξουμε κατάματα τη σχέση μας με τη βία στην οθόνη. Ένα ζευγάρι και το παιδί τους βρίσκονται ξαφνικά αιχμάλωτοι δύο φαινομενικά ευγενικών νεαρών, που μετατρέπουν την επίσκεψή τους σε έναν σαδιστικό εφιάλτη.
Αντί να χαρίσει στον θεατή τη συνηθισμένη κάθαρση του κινηματογραφικού τρόμου, ο Χάνεκε παρεμβαίνει ευθέως, «σπάει» την αφήγηση και δείχνει την αυθαίρετη εξουσία του δημιουργού αλλά και την συνενοχή του θεατή. Το Funny Games δεν είναι μια ταινία «για να φοβηθείς» αλλά μια εμπειρία που σε φέρνει αντιμέτωπο με το ίδιο το γεγονός ότι παρακολουθείς τη βία ως διασκέδαση.
Ένα μετα-κινηματογραφικό πείραμα που προκαλεί, σοκάρει και θέτει θεμελιώδη ερωτήματα για την ηθική του σινεμά και την απόλαυση του θεατή.
Ο Μίκαελ Χάνεκε δεν γυρίζει απλώς ταινίες· στήνει κινηματογραφικά πειράματα που ξεσκεπάζουν τον ίδιο τον θεατή. Με το Funny Games, το αμερικανικό remake της εμβληματικής του ταινίας, ο Αυστριακός δημιουργός αποδομεί τη γοητεία της βίας, καταργεί την ψευδαίσθηση της κάθαρσης και μετατρέπει το σινεμά σε ένα αδυσώπητο καθρέφτισμα της δικής μας θέασης.
Δύο «ευγενικοί» νεαροί εισβάλλουν στη ζωή μιας οικογένειας, εγκλωβίζοντάς την σε ένα σαδιστικό παιχνίδι. Όμως το πραγματικό θύμα είναι το κοινό: κάθε πλάνο, κάθε σιωπή, κάθε «σπάσιμο» του τέταρτου τοίχου αποκαλύπτει ότι παρακολουθούμε —και άρα συναινούμε— στη βία ως θέαμα.
Αμείλικτο και προκλητικό, το Funny Games δεν είναι απλώς μια ταινία τρόμου· είναι ένα καλλιτεχνικό δοκίμιο πάνω στην ηθική του σινεμά, μια εμπειρία που συγκλονίζει και παραμένει ανοιχτή πληγή στη μνήμη του θεατή.
