Η Φαλακρή Τραγουδίστρια, του Ευγένιου Ιονέσκο στο Θέατρο Φούρνος
Προσθήκη ως αγαπημένη πηγήΜια νέα ομάδα ηθοποιών προσεγγίζει το εμβληματικό έργο του παραλόγου, μέσα από μια ονειρική και σωματική σκηνική γραφή, σε σκηνοθεσία της Δέσποινας Ρεμεδιάκη.
Μια νέα ομάδα ηθοποιών, στο Θέατρο Φούρνος, προσεγγίζει το εμβληματικό έργο του παραλόγου μέσα από μια ονειρική και σωματική σκηνική γραφή. Στη σκηνοθεσία της Δέσποινας Ρεμεδιάκη, το σύμπαν της Φαλακρής Τραγουδίστριας μετατρέπεται σε ένα παράξενο όνειρο όπου οι άνθρωποι μιλούν ασταμάτητα, αλλά δυσκολεύονται να επικοινωνήσουν πραγματικά.
ΥπόθεσηΣτα προάστια του Λονδίνου το ζευγάρι των Μάρτιν επισκέπτεται το σπίτι των Σμιθ για μια φαινομενικά τυπική και ευγενική επίσκεψη η οποία μετατρέπεται σε ένα αλλόκοτο παιχνίδι ταυτοτήτων . Η υπηρέτρια του σπιτιού στήνει μια παράξενη φάρσα υιοθετώντας μια άλλη περσόνα, ένα πρόσωπο με κύρος και αξιώματα στη βρετανική κοινωνία, οδηγώντας τους καλεσμένους – και μαζί τους το κοινό- σε μια ασταθή περιοχή όπου τα όρια ανάμεσα στο ψέμα και την αλήθεια διαλύονται.
Στο σύμπαν του Ιονέσκο, ενός από τους βασικούς εκπροσώπους του Θεάτρου του Παραλόγου, το νόημα έχει αποσυντεθεί. Μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και τη ρήξη που προκάλεσε η ατομική βόμβα, ο κόσμος δεν είναι πια ο ίδιος• μοιάζει εύθραυστος, ικανός να κατακερματιστεί με το πάτημα ενός κουμπιού.
Για το ίδιο το έργο, ο Ιονέσκο γράφει:
«Ο αυτοματισμός της γλώσσας, η συμπεριφορά των ανθρώπων, το να μιλάμε και να μη λέμε τίποτα, το να μιλάμε χωρίς να έχουμε να πούμε κάτι προσωπικό, μου αποκαλύπτει την έλλειψη εσωτερικής ζωής, τον μηχανισμό του καθημερινού, τον άνθρωπο που πλέει μέσα στο περιβάλλον του, το ότι δεν ξεχωρίζουμε πια μέσα στο τίποτα.»
Με αλλόκοτο χιούμορ και ανατροπές που δεν αφήνουν τίποτα δεδομένο, το έργο εξερευνά τον τρόπο που επικοινωνούμε και κατανοούμε ο ένας τον άλλον. Μέσα από ένα παιχνίδι μεταμφιέσεων και ανατροπών οι ήρωες προσπαθούν να γίνουν αποδεκτοί, να χωρέσουν σε ρόλους που ίσως δεν τους ανήκουν, να ισορροπήσουν ανάμεσα σε αυτό που είναι και σε αυτό που οι άλλοι περιμένουν να είναι. Η πραγματικότητα θολώνει, οι λέξεις χάνουν την απόλυτη σημασία τους, και το κοινό καλείται να συμμετέχει σε μια εμπειρία που δεν είναι μόνο αφήγηση αλλά ερώτημα.
Πώς αντιμετωπίζουμε το κενό; Πώς θυμόμαστε; Πώς ονειρευόμαστε; Το θέατρο του παραλόγου δεν δίνει εύκολες απαντήσεις αντίθετα δίνει χώρο για σκέψη, για γέλιο, και για μια νέα ματιά στον κόσμο.
