Η μακριά πορεία
Ένα γραμμένο πριν από πολλά χρόνια διήγημα του Στίβεν Κινγκ εμπνέει τον έμπειρο Φράνσις Λόρενς («Hunger games») για ένα διαφορετικό αγώνα αντοχής.
Πενήντα αγόρια 16 έως 18 ετών παίρνουν μέρος σε ένα ιδιότυπο αγώνα αντοχής όπου νικητής θα είναι εκείνος που δεν θα σταματήσει να περπατάει μέχρι να βγουν νοκ άουτ όλοι οι συνοδοιπόροι του.
Μην σταματάς, μην τα παρατάς
Έχει μια αδιόρατη μελαγχολία και τρυφερότητα η ταινίας ως προς την αποτύπωση του εφηβικού στοιχείου (η αφέλεια και ο ρομαντισμός στιγματίζουν τους διαλόγους των νεαρών ηρώων) αλλά και το εκκωφαντικό ήχο του θανάτου που συνοδεύει τους «βαδιστές» στην πορεία τους. Λόγω της ιδιοσυγκρασίας του κλειστού σεναρίου (αν και η πλοκή αναπτύσσεται σε «ανοιχτούς» δρόμους) η σκηνοθεσία δεν έχει πολλά περιθώρια αντίδρασης και μάταια ο Λόρενς προσπαθεί κατά διαστήματα να κάνει λειτουργικές αλλαγές.
Η «Μακριά πορεία» μένει εγκλωβισμένη στο ύφος ενός έργου καταγγελίας για την σαρωτική ανθρωποφάγα μηχανή (η Αμερική των 60ς συναντά το εφιαλτικό πρόσωπο ενός ολοκληρωτικού καθεστώτος που έρχεται με φόρα από το μέλλον αλλά έχει τη βάση του στο χτες – βλέπε Κραχ) που έχει το επιπλέον ατού δύο χαρισματικών ερμηνειών από τον Κούπερ Χόφμαν (γιος του Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν) και τον Ντέιβιντ Τζόνσον.
