Η Τζούλι μένει σιωπηλή
Πρώτη ταινία ενός βέλγου σκηνοθέτη που τιμήθηκε με το βραβείο SACD στο 77ο Φεστιβάλ Κανών.
Η 17χρονη Ζουλί, μαθήτρια και ανερχόμενο ταλέντο στο τένις, λίγο πριν λάβει μέρος σε τουρνουά που θα κρίνει τη συμμετοχή της στην εθνική ομάδα, βλέπει τον προπονητή της να εξαφανίζεται μυστηριωδώς.
Ο νόμος της σιωπής
Πρωτότυπη κινηματογράφηση (ειδικά στις εξαιρετικά – και με καλλιτεχνικά στάνταρ- τραβηγμένες σκηνές της προπόνησης) κι ένα στιβαρό γυναικείο πορτρέτο από μια ταλαντούχα ηθοποιό, ορίζουν το ποιοτικό εύρος μιας εξαιρετικά επίκαιρης ταινίας.
Το φιλμ «H Τζούλι μένει σιωπηλή» κρατά όχι μόνο χαμηλά τον τόνο της αφήγησης- συμπλέοντας απόλυτα με την αινιγματική συμπεριφορά της ηρωίδας που αρνείται να πει το παραμικρό για τον προπονητή της- αλλά πετυχαίνει να διατηρήσει αμείωτη την αγωνία για το τι πραγματικά συμβαίνει στην αινιγματική πλοκή.
Ο νεαρός Λεονάρντο βαν Ντελ υπογράφει ένα θετικό ντεμπούτο με τούτη την υποδειγματική κοινωνική παραβολή που συνδέει το ζήτημα της γυναικείας κακοποίησης με το νόμο της σιωπής στον οποίο είναι καταδικασμένα τα περισσότερα θύματα. Ταυτόχρονα παρακολουθούμε το χρονικό μιας επώδυνης ενηλικίωσης που συμβαίνει σε μια συμπαγή και κλειστή κοινωνία όπου η ορθολογική στάση έχει μεν τον πρώτο λόγο αλλά οι άκαμπτοι κοινωνικοί κώδικες ορίζουν ένα αυστηρό πλαίσιο το οποίο δεν αφήνει πολλά περιθώρια αντίδρασης.
Η στάση της παγιδευμένης κοπέλας στο παραπάνω πλαίσιο είναι η απόδειξη της ανικανότητας να κατανοήσει το οικογενειακό, σχολικό και κοινωνικό περιβάλλον της ηρωίδας το τι πραγματικά της συμβαίνει.
Βραβείο SACD («Société des Auteurset Compositeurs») στις Κάνες για ένα καλοφτιαγμένο φιλμ που σημαδεύεται από την ευαισθησία του σεναρίου και την ρεαλιστική ερμηνεία της πρωταγωνίστριας.
