Μαζί ξανά: Όταν ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, με την μπάντα του, μάς χάρισε μια αξέχαστη live εμπειρία

Σε ένα χώρο λίγο διαφορετικό από ότι τον έχουμε συνηθίσει, μιας και στο μυαλό των περισσοτέρων είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με συναυλιακούς χώρους, όρθιο κοινό και παγωμένα κουτάκια μπύρας στο χέρι, ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, κατάφερε να φέρει το Vox στα μέτρα του, χωρίς να είναι καθόλου “εκτός τόπου και χρόνου”.

Την περασμένη Πέμπτη βρεθήκαμε στον πάντα ταπεινό και με ενέργεια σχεδόν παιδική, Αλκίνοο Ιωαννίδη, ο οποίος ανεβαίνοντας στη σκηνή του Vox, ανέφερε το πόσο χαρούμενος είναι για τη συνεργασία του με τη μπάντα που επανασυνδέθηκε ύστερα από σχεδόν 25 χρόνια και που δικαίως έχει αποτελέσει το καλλιτεχνικό γεγονός του χειμώνα. Με τον Γιώτη Κιουρτσόγλου στο ηλεκτρικό μπάσο, τον Σταύρο Λάντσια στα πλήκτρα, τον Μιλτιάδη Παπαστάμου στο ηλεκτρικό βιολί και Μιχάλη Καπηλίδη στα τύμπανα, η επιτυχία φαίνεται πως ήταν μονόδρομος, μιας και η χημεία των μουσικών και συνάμα φίλων πάνω στο stage, ήταν ασύλληπτη και αυτό έβγαινε αβίαστα προς τα έξω. Μάλιστα, τα λίγα λεπτά που όλα τα φώτα έπεσαν πάνω τους για το solo τους, ξεσήκωσαν αμέσως το κοινό, θυμίζοντας μας γιατί μία καλή μπάντα είναι τόσο σημαντική για την επιτυχία οποιασδήποτε παράστασης.

Έτσι με παρεΐστικη -και γιατί όχι ροκ- διάθεση, ο Αλκίνοος μπήκε δυναμικά με το “Εκτός τόπου και χρόνου”, τον “Καθρέφτη”, το “Σταγόνες στο γιαλό”, δίνοντας εμμέσως πλην σαφώς την υπόσχεση για ένα δυναμικό βράδυ, συνεχίζοντας με τραγούδι του άλμπουμ του “Ο δρόμος, ο χρόνος και ο πόνος”, εμπνευσμένο από την σημαίνουσα πένα του σκοτεινού ρομαντικού ποιητή, Edgar Allan Poe.

“Το μικρό, το ασήμαντο φως, το φωσάκι, όπως έχει πει ο Σεφέρης και ο Σκαρίμπας…που είναι όμως το φωσάκι τόσο ισχυρό, που μπορεί να διαλύσει το πιο βαθύ σκοτάδι”, είπε ο Αλκίνοος αναφερόμενος στο τραγούδι “Πάντα θα ξημερώνει”, που γράφτηκε λίγες μέρες μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα και που εκείνο το βράδυ αφιέρωσε σε όλα τα παιδιά που έχουν υπάρξει ή είναι θύματα της βίας.

Ύστερα από τα πολυτραγουδισμένα και πολυαγαπημένα τραγούδια “Ο κόσμος ξεμακραίνει”, “Έχω μια λέξη” και “Όσα η αγάπη ονειρεύεται”, ακολούθησε το “Υπόγειο”, του Χάρη και του Πάνου Κατσιμίχα. “Είναι ένα τραγούδι από την πρώτη περίοδο της σχέσης μας, που ήταν στο παλιό μας πρόγραμμα και είπαμε να το ξαναβάλουμε. Με συγκινεί πολύ, γιατί για κάποιο λόγο, νιώθω μέσα μου ότι αναφέρεται στο θέμα της γυναικείας κακοποίησης και το αφιερώνω σε όλες τις κακοποιημένες αδερφές μας και γενικά στους κακοποιημένους ανθρώπους”,  αναφέρθηκε και χειροκροτήθηκε θερμά από το κοινό, επισημαίνοντας με τον τρόπο του την μοναδικότητα ενός τραγουδιού και το εύρος των νοημάτων που μπορεί να προκύψει μέσα από αυτό, ανάλογα με την προσέγγιση και τον συναισθηματικό κόσμο του καθενός.

Σε μια βραδιά που τα είχε όλα -από χιούμορ και ψήγματα stand up μέχρι κοινωνικά σχόλια, ιστορίες και στιγμές συγκίνησης- ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, έκλεισε το πρόγραμμα με τον ίδιο να τραγουδάει παρέα με την κιθάρα του πάνω στη σκηνή, τραγούδια που τραγουδούσε πάντα μαζί του το κοινό.

Ένα πρόγραμμα με πολλά δικά του τραγούδια, με κυπριακά, αλλά και με διασκευές από αγαπημένους καλλιτέχνες όπως ο Τζίμης Πανούσης, ο Ορφέας Περίδης, οι Τρύπες -καλλιτέχνες που παραμένουν αυθεντικοί και αναλλοίωτοι σε “έναν κόσμο που αλλάζει”- δεν γινόταν να μην μας ικανοποιήσει. Εμείς περιμένουμε με ανυπομονησία να δούμε τι άλλο μάς επιφυλάσσει ο αγαπημένος τραγουδοποιός για το υπόλοιπο αυτής της χρονιάς.

Και μπορεί οι παραστάσεις του Αλκίνοου Ιωαννίδη να τελείωσαν, ωστόσο το VOX -που έχει αναδειχθεί σε έναν από τους κορυφαίους μουσικούς προορισμούς της φετινής σεζόν- θα φιλοξενήσει καλλιτέχνες, όπως η Νατάσσα Μποφίλιου, η Μαρίζα Ρίζου, ο Γιάννης Χαρούλης.