Το σουτιέν

Ένα εμπορικό τραίνο διασχίζει μια ατελείωτη, εύφορη κοιλάδα στους πρόποδες του Καυκάσου. Στην καμπίνα του οδηγού ο Νουρλάν, ο μηχανοδηγός. Μέρα με τη μέρα οδηγεί το τραίνο διασχίζοντας ένα προάστιο του Μπακού, όπου τα κτήρια είναι τόσο κοντά στις γραμμές που αναγκάζεται να περνά ξυστά από τις αυλές και τα κτίσματα. Ενίοτε μαζεύει και κάποια αναμνηστικά: Φτερά κοτόπουλων, παιδικές μπάλες, ακόμα και σεντόνια. Την τελευταία μέρα πριν την συνταξιοδότησή του ο Νουρλάν βρίσκει σκαλωμένο στο τρένο ένα κάπως ιδιαίτερο σουβενίρ: ένα δαντελωτό, γαλάζιο σουτιέν! Η σκέψη του σουτιέν αναστατώνει τον Νουρλάν που πια δεν μπορεί να κοιμηθεί τα βράδια. Η απέραντη μοναξιά του τον οδηγεί να επιστρέψει στην γειτονιά και να αναζητήσει την ιδιοκτήτρια του σουτιέν.

Ο Γερμανός σκηνοθέτης Βάιτ Χέλμερ εδώ και χρόνια κάνει το δικό του αυστηρά προσωπικό και ποιητικό σινεμά που βασίζεται στη δύναμη της εικόνας. Μετά από το «Absurdistan» (2008) και το «Baikonur» σειρά έχει ένα ακόμη βωβό φιλμ, στην παράδοση όχι τόσο των παραδοσιακών φιλμ της χρυσής εποχής (πριν από την έλευση του ήχου δηλαδή) του βωβού όση στην ξεχωριστή περίπτωση του Γάλλου Ζακ Τατί, ο οποίος με μόλις 6 μεγάλου μήκους φιλμ μεταξύ 1949 και 1974 έφτιαξε την δική του κατηγορία εκκεντρικών δραμεντί με πρωταγωνιστή (στα 5 από αυτά) τον αγαπητό κύριο Ιλό.

Ο Χέλμερ αναζητά την ποίηση με κάθε μέσο. Ο αληθινός έρωτας και το γιατρικό της συντροφικότητας είναι απαράβατοι όροι για να βρει κάποιος την ευτυχία. Ορμώμενος από τον μύθο της Σταχτοπούτας αποφασίζει να επιστρέψει στην πηγή της αθωότητας και του ρομαντισμού. Αν σε απορροφήσει η δύναμη της μουσικής και τα ευφάνταστα κόλπα της κάμερας με την παλιομοδίτικη αισθητική τότε θα απολαύσεις το φιλμ, που είναι ένα απλό, λιτό αλλά και όμορφο παραμύθι. Ειδάλλως υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να εξαντληθεί το ενδιαφέρον μέσα στην πρώτη μισή ώρα λόγω της μονότονης αφήγησης και του απλοϊκού συμβολισμού.