Το μυστήριο του κυρίου Πικ

Σε μία περίεργη βιβλιοθήκη στην καρδιά της Βρετάνης, την «Βιβλιοθήκη των Απορριφθέντων Βιβλίων», μία νεαρή εκδότρια ανακαλύπτει ένα εκπληκτικό χειρόγραφο και αποφασίζει να το εκδώσει. Το μυθιστόρημα γίνεται μπεστ-σέλερ, αλλά ο συγγραφέας του, ο Ανρί Πικ, ένας ιδιοκτήτης πιτσαρίας, έχει πεθάνει εδώ και δύο χρόνια. Ένας κριτικός λογοτεχνίας, πεπεισμένος ότι πρόκειται για απάτη, αποφασίζει να ερευνήσει την υπόθεση.

Το σενάριο του φιλμ «Το μυστήριο του κυρίου Πικ»που αποτελεί διασκευή ενός μυθιστορήματος του συγγραφέα Νταβίντ Φανκινός, έχει την οξυδέρκεια να καταπιαστεί με ένα τυπικό αστυνομικό κλισέ (whodunit) για να μεταφέρει την ουσιαστική προβληματική του γύρω από τον κόσμο της λογοτεχνίας.

Ένας κόσμου που όπως φανερώνει η γραφή του Μπεζανσόν βρίθει από εκκεντρικότητα, ναρκισσισμό, ανισορροπία και απέραντη ματαιοδοξία. Η ακαταμάχητα απολαυστική ερμηνεία του Λουκινί είναι η σίγουρη οδός για να αναδειχτούν αποτελεσματικά όλες αυτές οι «παθογένειες».

Ένας αντιπαθής διάσημος τηλεκριτικός λογοτεχνίας το παίζει ξαφνικά ντετέκτιβ και κάπως έτσι βρίσκει νόημα στη μονότονη και βαρετή ζωή του. Το φινετσάτο χιούμορ, η αναφορά σε λογοτεχνικά τοτέμ σαν τον Πούσκιν και τον Τζόις με σπαρταριστές λεπτομέρειες («ακόμη κι η Οδύσσεια του Τζόις είχε απορριφθεί αρκετές φορές πριν εκδοθεί»), η διακριτική ρομαντική πινελιά που ξεκινάει από το θέμα του βιβλίου που έγραψε ο Πικ και καταλήγει στην χημεία του ήρωα με την κόρη του εκλιπόντα, οι θεωρίες του κριτικού που καταρρέουν σαν χάρτινοι πύργοι είναι μερικά από τα θετικά στοιχεία του φιλμ που παρακολουθείται αρκετά ευχάριστα.

Κάπου βέβαια ο Μπεζανσόν το παρακάνει με την φλυαρία αλλά έτσι είναι με τα ρομαντικά μυθιστορήματα. Ειδικά όταν γίνονται κομμάτια μιας κινηματογραφικής ιστορίας.