Εντμοντ, ένας απρόβλεπτος συγγραφέας

Υπόθεση

Δεκέμβριος 1897, Παρίσι. Ο Εντμόντ Ροστάν δεν έχει κλείσει ακόμα τα τριάντα, έχει όμως ήδη δύο παιδιά και πολλά άγχη. Δεν έχει γράψει τίποτα εδώ και δύο χρόνια. Καθώς βρίσκεται σε απελπισία, προτείνει στον μεγάλο ηθοποιό του θέατρου Κονστάντ Κοκλέν τον πρωταγωνιστικό ρόλο σε ένα νέο έργο και συγκεκριμένα σε μια ηρωική κωμωδία. Υπάρχει μόνο ένα πρόβλημα: το έργο αυτό δεν έχει γραφτεί ακόμα. Παραβλέποντας τις ιδιοτροπίες των ηθοποιών, τις απαιτήσεις των παραγωγών, τη ζήλια της συζύγου του, τις πικάντικες ιστορίες του καλύτερού του φίλου και την έλλειψη ενθουσιασμού όλων των γύρω του, ο Εντμόντ αρχίζει να γράφει το έργο που κανείς δεν πιστεύει. Προς το παρόν, έχει μόνο τον τίτλο: Σιρανό ντε Μπερζεράκ.

Ερωτευμένος Σιρανό

Το «Εντμόντ: Ένας Απρόβλεπτος Συγγραφέας» είναι μια ταινία που υπήρχε στο μυαλό του σκηνοθέτη και σεναριογράφου Αλεξίς Μισαλίκ πάνω από 15 χρόνια. Η αρχή έγινε το 1999, όταν ο Μισαλίκ είδε το «Ερωτευμένος Σαίξπηρ», το οποίο είναι βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα και λέει την ιστορία του νεαρού Σαίξπηρ, που βυθισμένος στα χρέη, βρίσκει την έμπνευση στη νεαρή του μούσα και γράφει το «Ρωμαίος και Ιουλιέτα». Στην Γαλλία δεν υπήρχε κάποια αντίστοιχη ταινία και από το γεγονός αυτό γεννήθηκε η ιδέα του «Εντμόντ».

«Βρήκα τυχαία κάποια χαρτιά σχετικά με το Σιρανό και σκέφτηκα ότι είναι απίστευτο που κανείς δεν έχει πει τη σπουδαιότερη ιστορία επιτυχίας στο Γαλλικό θέατρο», αναφέρει ο Μισαλίκ. Έτσι, άρχισε να διαβάζει ό,τι υπήρχε για το Σιρανό και του προκάλεσε έκπληξη το γεγονός ότι ο συγγραφέας του έργου, Εντμόντ Ροστάν, ήταν μόλις 29 χρονών όταν το έγραψε. Ο παραγωγός Αλέν Γκολντμάν (Ζωή Σαν Τριαντάφυλλο) τον ενθάρρυνε να γράψει αυτή την ιστορία σε σενάριο. «Δεν βρίσκαμε λεφτά να κάνουμε την ταινία, γιατί όλοι πίστευαν ότι ήταν ακριβή», εξομολογείται ο σκηνοθέτης.Ο Μισαλίκ ξαναέγραψε την ιστορία για το θέατρο αυτήν τη φορά, όπου έγινε μεγάλη επιτυχία. Και κάπως έτσι, η ταινία βρήκε τα λεφτά για να υλοποιηθεί.

Από το θέατρο στη μεγάλη οθόνη

Η μεταφορά του έργου από το θέατρο στον κινηματογράφο ήταν εύκολη. Όσον αφορά το σενάριο, τα βασικά στοιχεία υπήρχαν ήδη. Απλά αφαιρέθηκαν κάποιες σκηνές και μπήκαν κάποιες άλλες. Αλλά ο Μισαλίκ άλλαξε αρκετά στο στήσιμο και τη σκηνογραφία. Γιατί στον κινηματογράφο πρέπει να φαίνονται τα πάντα. Στην ταινία υπάρχει χιούμορ, συναίσθημα, ποίηση και ρυθμός. «Είναι σαν μια αμερικάνικη παράσταση στο Μπρόντγουεϊ», περιγράφει ο Μισαλίκ. «Θα δούμε το “Εντμόντ” όπως θα βλέπαμε ένα μιούζικαλ. Με την διαφορά ότι δεν θα υπάρχουν τραγούδια».