Ο λαβύρινθος του Πάνα
Το κορυφαίο φιλμ του μεξικανού Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο που γνώρισε πρωτοφανή επιτυχία το 2006 φτάνοντας μέχρι και τα όσκαρ, επιστρέφει στους κινηματογράφουςσε ψηφιακά αποκατεστημένες κόπιες.
Το 1944, μετά την επικράτηση του Φράνκο, ένα κορίτσι ταξιδεύει στην ύπαιθρο της βόρειας Ισπανίας με τη μητέρα του προκειμένου να συναντηθούν με τον πατριό του. Το κορίτσι ζει σ’ ένα φανταστικό κόσμο που έχει δημιουργήσει και δυσκολεύεται να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα. Το φασιστικό καθεστώς είναι στο απόγειό του στη μεταπολεμική Ισπανία, κι εκείνη επιλέγει να κρυφτεί στον δικό της μύθο.…
Η πρώτη διεθνής επιτυχία του Γκιγιέρμο Nτελ Τόρο («Η Μορφή του Νερού») που είχε προταθεί για έξι βραβεία Όσκαρ κερδίζοντας τελικά τρία (φωτογραφίας, καλλιτεχνικής διεύθυνσης και μακιγιάζ) διαδραματίζεται την εποχή του Φράνκο, αμέσως μετά από τον εμφύλιο. Πρόκειται για ένα έμμεσο, κωδικοποιημένο σχόλιο γύρω από τον φασισμό που απλώνεται σε όλη τη χώρα και πολύ εύστοχα ταυτίζεται με τον απόλυτο τρόμο. Ο Ντελ Τόρο χρησιμοποιεί το σχήμα και τα εργαλεία του παραμυθιού για να κάνει τη δηκτική αλληγορία του ακόμη πιο αιχμηρή. Πρόκειται ένα ανεπανάληπτο πολιτικό φιλμ με συγκεκριμένο ιστορικό προσανατολισμό αλλά και συνάμα ένα ψυχολογικό θρίλερ με αναφορές στο σινεμά του φανταστικού. Μέσα στο κατασκότεινο και τρομακτικό αυτό παραμύθι το πραγματικό τέρας είναι ο σαδιστής λοχαγός Βιντάλ κι όχι τα απόκοσμα πλάσματα που ζουν στον λαβύρινθο. Στο επίπεδο του σχεδιασμού της καλλιτεχνικής παραγωγής τα έργα του Γκόγια (ο πίνακας με τον Κρόνο που καταβροχθίζει τον γιο του υπήρξε η κύρια πηγή έμπνευσης για τον Χλωμό Άντρα του λαβύρινθου) έχουν σαφέστατο πρωτεύοντα ρόλο, ενώ και σκηνικό επίπεδο έχουν πραγματοποιηθεί σπουδαία έργα με τη συνδρομή του Εουχένιο Καμπαγέρο που κατασκεύασε 34 διαφορετικά σκηνικά, το ένα πιο λεπτομερές από το άλλο. Όπως λέει κι ο ίδιος ο σκηνοθέτης για την εμπειρία του φιλμ «έπρεπε να απεικονίσουμε τον πραγματικό κόσμο και τον φανταστικό με διαφορετικό τρόπο. Ο πρώτος έπρεπε να είναι κρύος, γεμάτος ευθείες και διαγώνιες γραμμές, ενώ ο δεύτερος έπρεπε να είναι πολύ πιο ζεστός, χρυσαφένιος και γεμάτος καμπύλες. Πάντα προτιμούσα οι ταινίες μου να μην ανήκουν μόνο σ’ ένα κινηματογραφικό είδος. Για παράδειγμα, να συνδυάζεται ο τρόμος με ένα ιστορικό υπόβαθρο. Για μένα, «Ο Λαβύρινθος του Πάνα» είναι ένα δράμα με μυθολογικά και παραμυθένια στοιχεία που εκτυλίσσεται σε συνθήκες πολέμου. Πάνω απ’ όλα, η ταινία βασίζεται σε μια πολύ συγκινητική, δραματική ιστορία. Μια ιστορία που θέτει πανανθρώπινα ερωτήματα τα οποία, θέλω να πιστεύω ότι, μας αφορούν όλους».
