Μάξιμε Μουμούρη, γιατί αγαπάς τη μουσική περισσότερο από το θέατρο;

Υπάρχει ένας ηθοποιός διατεθειμένος να παραδεχθεί δημόσια πως η μουσική είναι η ανώτερη μορφή τέχνης από τις παρασταστικές τέχνες. Ο Μάξιμος Μουμούρης ζητά συγχώρεση από το θέατρο καθώς θεωρεί πως η μουσική λειτουργεί ως μια αφυπνιστική εμπειρία που πάντα «με βοηθούσε να νιώθω και να μην σκέφτομαι». Δεν είναι καθόλου περίεργο λοιπόν που τώρα τις “διασταυρώνει” σε μια περφόρμανς, με αφετηρία τον ήχο των Pink Floyd.

Το πέμπτο αμφιλεγόμενο άλμπουμ των ρηξικέλευθων Βρετανών, που κυκλοφόρησε στα 1970, το «Atom heart mother» επιβεβαιώνει τη σκέψη του πως η μουσική των Floyd είναι γόνιμο έδαφος για δραματοποίηση. «Ακουγα τη συγκεκριμένη σουίτα μέχρι τέλους – γιατί είναι μεγάλη σε διάρκεια – και κάθε φορά ανακάλυπτα καινούργια πράγματα. Καταρχάς δύσκολα χαρακτηρίζεται, έχει κυκλική δομή, δεν έχει στίχους και κρύβει μια πολύ ιδιαίτερη ιστορία πίσω της (μέχρι και ο Στάνλεϊ Κιούμπρικ είχε ζητήσει να αξιοποιήσει αποσπάσματα της για το «Κουρδιστό πορτοκάλι»). Για μένα ήταν σαν λευκό χαρτί» λέει ο Μάξιμος Μουμούρης που, μεταξύ πολλών άλλων, σκηνοθετεί την παράσταση με τον τίτλο «LLAWFall» («Together we stand, divided we fall»).

_{Ο Ακης Σακελλαρίου στο «LLAWFall».}

Αντλώντας συνάμα υλικό από τις διατυπώσεις του Γάλλου φιλοσόφου Ενγκάρ Μορέν, του Ινδού μυστικιστή Οσσο καθώς και του Γερμανού συγγραφέα Ερμαν Εσσε, ο Μουμούρης παρακολουθεί τη μοναχική πορεία ενός άνδρα που παρασυρμένος από τη μουσική χτυπά την πόρτα της συνείδησης του. «Γύρω μου βλέπω παντού ζωές μη συνειδητές, ξεκινώντας από τον εαυτό μου. Τα τελευταία χρόνια προσπαθώ να έχω όλο και περισσότερες μορφές συνείδησης και επίγνωσης των πράξεων μου και του εαυτού μου, το οποίο έρχεται σε τεράστια αντίθεση με την καθημερινότητα και το κοινωνικό αποδεκτό – που είναι αδυσώπητο. Δεν είναι εύκολη η πορεία και αυτό ακριβώς βιώνει και ο ήρωας της παράστασης: Μια πορεία προς το συνειδητό, που προσπαθεί να καταρρίψει τους κανόνες, τους τοίχους αυτοπροστασίας που τον καθιστούν τυφλό, μαλθακό και βολεμένο» εξηγεί. 

Με τον Ακη Σακελλαρίου να ερμηνεύει τον ρόλο του Ενός και τη σύμπραξη της Underground Youth Orchestra και της χορωδίας Arioso, ο Μάξιμος Μουμούρης δοκιμάζει τη μεγαλύτερη – μικρής κλίμακας – σκηνοθεσία του. «Δεν βιάζομαι. Η μικρή κλίμακα σε δυναμώνει για την επόμενη και ούτω καθεξής» παραδέχεται, έχοντας υπογράψει την πρώτη του δουλειά το 2009 σε μια προσπάθεια – ο ίδιος την ονομάζει «διαστροφή» – να αντιληφθεί το σύνολο της κάθε παράστασης. «Νιώθω σαν τον πιτσιρικά που τον στέλνουν σε μάστορα για να μάθει κάποια τέχνη. Ολα είναι καινούργια σε κάθε σκηνοθεσία και όλα είναι σαν να υπήρχαν μέσα μου. Το πιο σημαντικό είναι όμως πως έρχομαι σε επαφή με διαφορετικούς ανθρώπους, ελέγχω τα συναισθήματα μου, κατανοώ περισσότερο τη δουλειά του σκηνοθέτη γιατί είναι πολύ δύσκολο να οργανώσει και να παρουσιάσει κανείς ένα σύμπαν από το μηδέν μέσα σε μια πολυφωνία ανθρώπων».

_{Μάξιμος Μουμούρης.}

Στο «LLAWFall» όμως, ο Μάξιμος Μουμούρης δεν περιορίζεται στα σκηνοθετικά καθήκοντα. Υπογράφει παράλληλα το κείμενο και τα σκηνικά της παράστασης και ομολογεί πως είναι η πρώτη φορά που δουλεύει στη ζωή του με τέτοια μεθοδικότητα. «Δεν είμαι όμως ούτε συγγραφέας, ούτε σκηνογράφος, ούτε σκηνοθέτης, ούτε παραγωγός – γιατί έπρεπε να γίνει και αυτό· ηθοποιός είμαι κατά βάθος που απλώς αλλάζει παραστάσεις και δοκιμάζει λειουργίες για να ανακαλύψει όνειρα και να κάνει λάθη».

Παρόλα αυτά, δεν το βάζει κάτω. Απεναντίας ακονίζει περισσότερο την όρεξη του για να οργανώσει και να παρουσιάσει δικά του project. Μετά το «LLAWFall» – κι έχοντας μόλις επιστρέψει από την ευρωπαϊκή περιοδεία της τεράστιας επιτυχίας της «Μεγάλης Χίμαιρας» – σχεδιάζει μια ταινία… μεσαίου μήκους βασισμένη σ’ ένα υλικό που χρόνια κρατά στο συρτάρι του. Νωρίτερα, τον επόμενο χειμώνα, δηλαδή, θα θέσει σε λειτουργία μόνο την υποκριτική του ιδιότητα πρωταγωνιστώντας στο πλευρό της Ελένης Ράντου που θεατροποιεί το «Blue Jasmine» του Γούντι Αλεν σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή.