Ράνια Οικονομίδου: Σπάνια πλέον νιώθω κατάνυξη

Ποιο είναι το υλικό στο οποίο βασίζονται οι «Παραφράσεις»;
Οι «Παραφράσεις» αποτελούνται από τέσσερα πρωτότυπα κείμενα, των Έρσης Σωτηροπούλου, Ευγένιου Αρανίτση, Γιώργου Κοροπούλη και Γιάννη Μακριδάκη, γραμμένα ειδικά για την εκδήλωση αυτή στην Εναλλακτική Σκηνή της ΕΛΣ. Τα κείμενα είτε εκκινούν με αφορμή κάποια φράση είτε παραφράζοντας, λιγότερο ή περισσότερο ελεύθερα, ολόκληρες περικοπές από τα Ευαγγέλια. Αυτό είναι και το μόνο που τα συνδέει, καθώς το καθένα αποτελεί και ένα ξεχωριστό σύμπαν. Έτσι, η Έρση Σωτηροπούλου, για παράδειγμα, στο «Απελθέτω απ’ εμού το ποτήριον τούτο», κρατά μονάχα αυτή την φράση, για να δημιουργήσει ένα εντελώς σύγχρονο κείμενο. Αντίθετα, ο Γιάννης Μακριδάκης αφηγείται τα Πάθη του Χριστού με τον δικό του τρόπο, κρατώντας όλα τα επεισόδια της βιβλικής αφήγησης, από την εμφάνιση του Χριστού μπροστά στον Άννα και τον Καϊάφα μέχρι τη Σταύρωση, αποδίδοντας με τη δική του οπτική την ιστορία. Είναι ένα είδος σχολίου για τη σημερινή πραγματικότητα, μολονότι χρησιμοποιεί τα πρόσωπα και την πορεία των γεγονότων της εποχής του Ιησού. Από την άλλη, τα κείμενα του Ευγένιου Αρανίτση και του Γιώργου Κοροπούλη είναι αρκετά σουρεαλιστικά και θα έλεγα πως επικοινωνούν με έναν ιδιαίτερο τρόπο με τον σύγχρονο θεατή.

Με ποιον τρόπο γίνεται ο διάλογος με τη μουσική;
Η παράσταση θα έχει μορφή αναλογίου. Η ανάγνωση συνομιλεί με το πιάνο του Αντώνη Ανισέγκου, με τον οποίο θα συναντηθούμε μια μέρα πριν την παράσταση. Τότε θα δούμε και τον τρόπο με τον οποίο θα γίνει αυτή η συνομιλία, που ασφαλώς θα έχει έντονα αυτοσχεδιαστικό χαρακτήρα. Άλλωστε, αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο δημιουργεί ο Αντώνης Ανισέγκος. Έτσι, η παράσταση θα έχει έναν μάλλον απρόβλεπτο χαρακτήρα.

Ποιες ήταν οι πρώτες εντυπώσεις σας, δουλεύοντας στον χώρο της Εναλλακτικής Σκηνής στο ΚΠΙΣΝ;
Το Κέντρο Πολιτισμού είναι ένας εντυπωσιακός χώρος, γιγαντιαίος και με τον τρόπο του γοητευτικός. Ο χώρος της Εναλλακτικής Σκηνής είναι πάρα πολύ ωραίος. Έχει εξαιρετική ακουστική και είναι φτιαγμένος ακριβώς για τέτοιου είδους παραστάσεις. Ομολογώ πως δεν έχω εμπειρία από ανάλογες αίθουσες, γιατί εργάζομαι σε αμιγώς θεατρικούς χώρους, αλλά πιστεύω πως έχει σχεδιαστεί για να μπορεί να κάνει τέλεια τη δουλειά του. Ανάλογη εντύπωση μου είχε κάνει, στον καιρό του, το Μέγαρο Μουσικής, που προσέφερε πρωτόγνωρες διευκολύνσεις στον εργαζόμενο. Από τα καμαρίνια μέχρι τον τρόπο δουλειάς, όλα σε σέβονταν ως εργαζόμενο και σε έκαναν να νιώθεις πολύ σπουδαίος! Αισθάνομαι ότι κάτι ανάλογο, και ίσως σε μεγαλύτερο βαθμό, ισχύει και στο ΚΠΙΣΝ.

Παλιότερα το Πάσχα είχε μια ιδιαίτερη σημασία στο κύκλο του χρόνου του ηθοποιού, καθώς τότε τελείωναν οι χειμερινές παραστάσεις. Σήμερα, με τις παραστάσεις να συνεχίζονται ή να ξεκινούν μετά τη Μεγάλη Εβδομάδα, διατηρεί την ίδια σημασία;
Νομίζω πως και παλιότερα γινόταν κάτι ανάλογο, η δουλειά του ηθοποιού συνεχιζόταν και μετά την Κυριακή των Βαΐων. Οι περισσότεροι θίασοι έφευγαν και πήγαιναν στη Θεσσαλονίκη, ανάλογα με την ημερομηνία που έπεφτε το Πάσχα. Πιστεύω πως είναι κάτι φυσιολογικό. Αυτό που είναι εντυπωσιακό σήμερα είναι η πληθώρα των παραστάσεων. Υπάρχει πάρα πολύς κόσμος που έχει ανάγκη να δείξει τη δουλειά του. Σε όλους τους χώρους της τέχνης, γίνονται πράγματα σε υπερθετικό βαθμό. Δεν ξέρει κανείς τι να πρωτοδιαλέξει… Αυτό, βέβαια, δημιουργεί μια αίσθηση κορεσμού στον θεατή. Βλέποντας κάθε μέρα κάτι διαφορετικό, δεν του μένει χρόνος να σκεφτεί πάνω σε αυτό που βλέπει, με αποτέλεσμα, στο τέλος, να τα αντιμετωπίζει όλα με κάποια αδιαφορία.

Για σας, τι σημαίνει σήμερα το Πάσχα;
Δυστυχώς, όλα αυτά έχουν ισοπεδωθεί με τα χρόνια. Με τον τρόπο που γίνονται, όλες αυτές οι θρησκευτικές εκδηλώσεις, για μένα, δεν έχουν κάποια ιδιαίτερη σημασία. Εδώ και χρόνια έχω πάψει να πηγαίνω στην Ανάσταση, γιατί δεν μπορώ να υποφέρω τον «πόλεμο» με τα βαρελότα. Αυτό μου στερεί μεγάλο μέρος από τη χαρά και την απόλαυση που ένιωθα παλιά πηγαίνοντας στην εκκλησία τέτοιες μέρες. Έτσι όπως έχουμε καταντήσει τα πράγματα, δεν ξέρω τι μένει στο τέλος… Ίσως μόνο τυπικότητες και κατανάλωση. Είναι σπάνιο να νιώσεις κατάνυξη, ούτε και χρόνο έχουμε πλέον για κάτι τέτοιο…