Θεατής: Τι απέγινε η Μπέημπι Τζέην; στο θέατρο Σφενδόνη

Το φημισμένο αμερικάνικο θρίλερ του 1962 ένωσε στη μεγάλη οθόνη δύο σταρ της εποχής, σύμφωνα με τις φήμες ορκισμένες εχθρούς, την Τζόαν Κρόφορντ και την Μπέτυ Ντέιβιτς. Η ταινία έγινε μεγάλη εμπορική επιτυχία, προτάθηκε για πέντε Όσκαρ, δίνοντας την ευκαιρία στην Ντέιβιτς να προσθέσει μια ακόμα υποψηφιότητα (την 11η !) για το ύψιστο βραβείο ερμηνείας.

Πρόκειται λοιπόν για την ιστορία δύο ταλαντούχων αδερφών. Η Τζέην Χάντσον γνωστή ως παιδί θαύμα λόγω της συμμετοχής της σε λαμπερά σόου, μεγαλώνει κάτω από την ακόμα μεγαλύτερη λάμψη της αδερφής της Μπλανς, διάσημη ντίβα του Χόλυγουντ στη δεκαετία του 30. Αφήνοντας κατά μέρος το παρελθόν με τη χρυσόσκονη η ταινία αφηγείται τη ζωή των ηρωίδων δύο δεκαετίες αργότερα, όταν όλα είναι διαφορετικά. Οι δύο αδερφές μένουν μαζί αλλά ένα τροχαίο ατύχημα έχει αλλάξει για πάντα τις ισορροπίες ανάμεσά τους. Η Μπλανς έχει μείνει ανάπηρη ενώ η Μπέημπι έχει αναλάβει εκ των ων ουκ άνευ την κηδεμονία της. Η κατάσταση φτάνει σε οριακό σημείο όταν η Μπλανς αποφασίζει να πουλήσει το σπίτι τους. Η Τζέην με την ψυχοπαθολογική της κατάσταση σε κρίση είναι αποφασισμένη όχι μόνο να αποτρέψει το γεγονός αλλά να εκδικηθεί την αδερφή της για όλα τα δεινά του παρελθόντος. Θρίλερ με στοιχεία μαύρης κωμωδίας, ακροβατεί ανάμεσα στις συνεχείς ανατροπές, το σασπένς και την αγωνία.

Η Παράσταση

Αρχικά έχουμε να κάνουμε με ένα ιδιότυπο εγχείρημα, εκ φύσεως αντίστροφο από τα συνήθη, καθώς επί της ουσίας πρόκειται για μεταφορά της ομότιτλής ταινίας στη σκηνή. Αν λοιπόν δούμε την προσπάθεια ως άσκηση τέτοιου είδους και με αυτήν τη σκοπιμότητα τότε κρίνεται ως ενδιαφέρουσα καθώς κοπιάρει την ταινία δίνοντας της θεατρική διάσταση. Η αίσθηση μυστηρίου, η κλιμακωτή ατμόσφαιρα, η αγωνία για την κατάληξη της Μπλανς, ο αλλοπρόσαλλος χαρακτήρας της Μπέημπι, το κλειστοφοβικό σκηνικό με τα κάγκελα και τις κλειδαριές είναι στοιχεία που περνούν πειστικά από την οθόνη στη σκηνή.

Μέχρι το σημείο αυτό όλα καλά, μιας και εδώ φαίνεται να εξαντλείται και να σταματά η σκηνοθετική στοχοθεσία (Απόλλωνας Παπαθεοχάρης). Υπάρχει η αίσθηση ότι δεν επιδιώκεται κάτι περισσότερο από την αναπαράσταση του φιλμ, ενώ διακρίνει κανείς την εκούσια αγωνία για όσο το δυνατόν πιστή παραμονή στο αυθεντικό, μη ρισκάροντας σε ό,τι ενδεχομένως θα μπορούσε να αποδώσει ταυτότητα περισσότερο προσωπική, να αποδειχθεί δημιουργική πρωτοβουλία, ενδεχομένως και στοιχείο καινοτόμου διασκευής. Στα πλαίσια αυτά λοιπόν βλέπουμε να αναπαριστώνται ατόφιες σκηνές από την ταινία που στη θεατρική τους μεταφορά και λαμβάνοντας υπόψη τη θεατρική οικονομία δεν προσφέρουν κάτι από το να επιβεβαιώνουν την εναγώνια προσπάθεια πιστής αντιγραφής.

Η πρωτότυπη μουσική (Γιάννης Χριστοδουλόπουλος) εντάσσεται στα συν της παράστασης καθώς αποδίδει την κατάλληλη, ανάλογα με την περίσταση, ατμόσφαιρα.

Οι Ερμηνείες

Οι δύο πρωταγωνίστριες Ρούλα Πατεράκη (Μπέημπ Τζέην) και Ρένη Πιττακή (Μπλανς), χωρίς αμφιβολία, ανταποκρίνονται αξιοπρεπώς ως δίδυμο σε αντιπαλότητα. Σε αμφότερες πέφτει το κύριο βάρος της παράστασης. Η πρώτη ακροβατώντας ανάμεσα στην παιδικότητα και τη μανία της εκδίκησης, τη συνειδητή οργή και τις ασυνείδητες πράξεις πλάθει πειστικά έναν χαρακτήρα ψυχικά και νοητικά άρρωστο σωματοποιώντας κυρίως με την κίνηση της την ενδιάθετη τρέλα.