Rogue One: A Star Wars Story

Μια χούφτα επαναστατών οδηγούνται από τη χαρισματική Jyn Erso ( Felicity Jones) η οποία αν και δεν πιστεύει στη δράση και το σχέδιο της Συμμαχίας θα ενώνει τις δυνάμεις της μαζί τους σε μία αποστολή που έχει ως στόχο την κλοπή των σχέδιων του Death Star, του απόλυτου εργαλείου καταστροφής της Αυτοκρατορίας.

Η ταινία είναι πιστή στις αρχές και τους κανόνες του Λούκας (ο οποίος για πρώτη φορά δεν βρίσκεται σε ρόλο παραγωγού καθότι έδωσε τα αποκλειστικά δικαιώματα εκμετάλευσης του «Star Wars» στην εταιρεία του ποντικού έναντι υψηλού αντιτίμου φυσικά) κάτι που σημαίνει ότι το θέαμα προηγείται όλων και οφείλει να είναι χορταστικό μέχρι σκασμού. Όμως οι νέοι παραγωγοί δεν είναι ανίδεοι. Γνωρίζοντας τι σημαίνει η πρώτη και καλύτερη ταινία της σειράς (γυρισμένη το 1977) για τους φαν, έβαλαν στο νέο φιλμ τα στοιχεία εκείνα που γεφυρώνουν το χάσμα των εποχών και χαρίζοντας μια απρόσμενη νοσταλγική διάσταση στην ιστορία, μετέφεραν τα δρώμενα του σημερινού φιλμ λίγο πριν ξεκινήσουν τα γεγονότα της πρώτης χρονικά ταινίας.

Χωρίς να ανήκουμε στους ορκισμένους φαν του «Star Wars» κατανοούμε απόλυτα τον ίλιγγο των πιστών του και συμμεριζόμαστε τον ενθουσιασμό τους. Το θέαμα είναι καταιγιστικό και μεγαλόπνοο, ενώ στη δράση των επαναστατών εισέρχονται προβληματισμοί πολιτικής φύσης που δεν υπήρχαν παλιότερα. Επίσης το νέο κεφάλαιο της σειράς διαθέτει μια ηρωίδα (Felicity Jones) αντάξια του Χαν Σόλο και των υπολοίπων ημίθεων του «Πολέμου των Άστρων» ενώ η επιβλητική φιγούρα του Νταρθ Βέιντερ στις δυο τρεις σκηνές που εμφανίζεται επισκιάζει τους πάντες – με αποκορύφωμα το θαυμάσιο φινάλε και τη χρήση για πρώτη φορά στην ταινία του καλτ φωτόσπαθου. Τέλος, το συγκινησιακό φορτίο (που πηγάζει για άλλη μια φορά από τη τραυματική σχέση πατέρα παιδιού) είναι άλλο ένα υπέρ του έργου.

Συμπέρασμα: Το κάνε το θαύμα της η Disney και πέτυχε να προσδώσει σε ένα από τους μεγαλύτερους μύθους στην ιστορία του σινεμά ψήγματα μιας μοντέρνας sci-fi αλληγορίας που πατάει στο παρελθόν αλλά κοιτάει με αισιοδοξία το μέλλον.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης