Υπόθεση: Άγνωστο DNA

Το σενάριο βασίζεται σε αυθεντικά περιστατικά που αναστάτωσαν τη Γαλλία τη δεκαετία του ’90 και αποκαλύπτει την πιο σκοτεινή πλευρά του Παρισιού. Η πλοκή αφορά σε μια σειρά βιασμών και δολοφονιών όμορφων, νεαρών γυναικών στη διάρκεια 7 ετών, που κάποια στελέχη της αστυνομίας θεώρησαν πως προκλήθηκαν από τον ίδιο άνθρωπο. Στην επιχείρηση εντοπισμού του δολοφόνου συμμετείχαν περισσότεροι από 4.000 αστυνομικοί, ενώ για τη σύλληψη και τη δίκη του πρώτου δράστη, στηρίχτηκαν σε μια εξέταση DNA…

Το αστυνομικό δελτίο και πιο συγκεκριμένα η δράση κάποιου κατ’ εξακολούθηση δολοφόνου είναι από τα πιο προσφιλή θέματα των κινηματογραφόφιλων. Ο σκηνοθέτης του φιλμ, έχει ένα επιπλέον ατού στα χέρια του: την αυθεντική βάση της ιστορίας του.

Οπότε, πολύ σοφά, παρουσιάζει μια σφιχτοδεμένη, νευρώδη αφήγηση – που ταιριάζει γάντι στο θέμα- σπάει την πλοκή στα δύο και αφήνει την ιστορία να «μιλήσει» από μόνη της. Το τέχνασμα της παράλληλης αφήγησης στην αρχή και το κλείσιμο της υπόθεσης (στη μια ιστορία βλέπουμε τις προσπάθειες ενός νέου αστυνομικού να συνδέσει 2 φαινομενικά άσχετους μεταξύ τους φόνους στα 1991 ενώ στη δεύτερη παρακολουθούμε την επίμονη στάση του φυλακισμένου υπόπτου στα 2001 να δηλώνει ότι είναι αθώος) λειτουργεί μέχρι ενός σημείου.

Όμως, όσο εξελίσσεται η ταινία διαπιστώνουμε ότι ο σκηνοθέτης δεν πρωτοτυπεί αλλά επαναλαμβάνεται ή απλώς αντιγράφει. Τα δάνεια από δημιουργίες των Φίντσερ, Μελβίλ και Μαλ δεν είναι κάτι μεμπτό. Το να μην μπορείς όμως να πεις τη δική σου άποψη γύρω από τη φύση του Κακού ακόμη και μέσα από δανεικές φόρμες είναι ένα σημείο προς συζήτηση.

Με απλά λόγια: η ταινία είναι ενδιαφέρουσα ως ένα σημείο αλλά από κει και μετά κουράζει με την επανάληψη, τις κοινοτυπίες (οι ήρωες είναι διαρκώς στην τσίτα και χτυπιούνται ή πετάνε σπάνε αντικείμενα χωρίς να υπάρχει λόγος) τις ψευτοαναλύσεις, τις αστοχίες (εντελώς επιφανειακές οι περιγραφές των χαρακτήρων) και το θόρυβο της.