Άντζελα Μπρούσκου: Προτείνω να αγαπάμε και να σεβόμαστε την ζωή. Δεν ξέρω όμως που απευθύνομαι
Ενεργή πολίτης εκτός από σκηνοθέτης και ηθοποιός, η Άντζελα Μπρούσκου μιλάει με αφορμή την τελευταία της δουλειά, «Τρελό αίμα» που ανεβάζει για την σκηνή του Θεάτρου Τέχνης.Συνέντευξη στη Στέλλα Χαραμή
“Γενικώς με ενοχλεί να βρίσκεται το όνομα μου σε κάποια λίστα που διακυβεύονται απόψεις και ζητήματα που δεν γνωρίζω και να βρίσκομαι εν μέσω πολιτικών και προσωπικών αντιπαραθέσεων για πρόσωπα και πράγματα που αγνοώ“…
Η Μπρούσκου όμως και έχει το χαρακτηριστικό του ενεργού πολίτη που δεν μασάει τα λόγια της κι ούτε κανακεύει το κοινό της. Καταλαβαίνεις λοιπόν γιατί η νέα της παράσταση με τίτλο «Τρελό αίμα» μιλάει για την ερμητική ζωή μιας κοινωνίας που λατρεύει να ακυρώνει και να ευνουχίζει τον εαυτό της.
Έχετε πολιτογραφηθεί ως μια σκηνοθέτης με σαφή ροπή στα σκοτεινά έργα. Έχετε προσπαθήσει να δώσετε μέσα σας μια εξήγηση γιατί συμβαίνει αυτό;
Στο βάθος των πραγμάτων δεν υπάρχει μόνο σκοτάδι αλλά και φως. Υπάρχει έργο στο σύγχρονο η κλασσικό ρεπερτόριο που να μην είναι «σκοτεινό»;
Τι σας οδήγησε στα, σχετικά άγνωστα, μονόπρακτα του Πρεβελάκη;
Υπήρχε μια επιθυμία από το Θέατρο Τέχνης να ανεβάσουμε νεοελληνικό έργο. Τα έργα του Πρεβελάκη εντάχθηκαν στην γενικότερη θεματική με τίτλο «Άγρια εποχή». Είναι δυο μονόπρακτα που λειτουργούν σαν παραβολές και μας θυμίζουν την μακρινή πρωτόγονη καταγωγή μας.
Ζούμε μια εποχή στα κόκκινα;
Ζούμε σε μια εποχή στα μαύρα. Η στολή μας είναι μαύρη. Όπως αποδεικνύεται ζούμε σε μια εποχή μίσους. Οι εικόνες βίας που αντιμετωπίζουμε καθημερινά μπορούν να συγκριθούν μόνο με την εποχή της Βίβλου. Προτείνω να αγαπάμε και να σεβόμαστε την ζωή. Δεν ξέρω όμως που απευθύνομαι.
Zούμε σε μια εποχή μίσους. Οι εικόνες βίας που αντιμετωπίζουμε καθημερινά μπορούν να συγκριθούν μόνο με την εποχή της Βίβλου.
Στο κέντρο της παράστασης βρίσκεται ένας φόνος λόγω μοιχείας και ένα περιστατικό αιμομιξίας. Δικαιολογείτε τα ακραία πάθη;
Όχι, αλλά τα κατανοώ. Είναι πιο χρήσιμο να κατανοήσουμε τους μηχανισμούς της βίας από το να ηθικολογούμε και να κατηγορούμε γενικώς.
Πώς ορίζετε την ακρότητα σε μια κοινωνία σαν την δική μας;
Νομίζω ότι έχει χαθεί το μέτρο. Υπάρχει πολύ απόγνωση. Τα κοινωνικά αδιέξοδα δυστυχώς οδηγούν σε αδιέξοδες λύσεις.
Το φαινόμενο της κλειστής κοινωνίας είναι ελληνικό ή θεωρείτε πως είναι μια γενικότερη τάση του ανθρώπου να οχυρώνεται μέσα σε παραδόσεις και απαγορεύσεις;
Φυσικά οι κλειστές κοινωνίες δεν είναι μόνο φαινόμενο ελληνικό. Υπάρχουν σε όλο τον κόσμο και εκεί διαφαίνεται ο μεγαλύτερος φόβος να συνυπάρξουμε. Λειτουργούμε βάσει μικροσυμφερόντων και αδυνατούμε να δεχτούμε τον ξένο και οτιδήποτε διαφορετικό. Συνήθως η οικογένεια είναι ο χώρος όπου καλλιεργείται αυτή η νοσηρότητα. Το θερμοκήπιο της οπισθοδρομικότητας και του συντηρητισμού.
H οικογένεια είναι το θερμοκήπιο της οπισθοδρομικότητας και του συντηρητισμού
Ποια αρχή σας δεν παραβιάζατε ακόμα κι αν αυτή ήταν συντηρητική;
Δεν έχω τέτοιες αρχές.
