Δεσποινίς Τζούλια

Ένα καλοκαιρινό βράδυ στην Ιρλανδία του 1880. Σε μια ατμόσφαιρα αχαλίνωτου γλεντιού και χαλαρών κοινωνικών περιορισμών, η Δεσποινίς Τζούλια και ο Τζον, υπηρέτης του πατέρα της χορεύουν και πίνουν, γοητεύουν και χειραγωγούν ο ένας τον άλλο. Εκείνη γεμάτη υπεροψία, εκείνος αγενής, τους ενώνει η ίδια απέχθεια όσο και έλξη. Η οικειότητα τους οδηγεί σε απελπισμένα σχέδια και στο όραμα μιας κοινής ζωής. Αβέβαιοι για το αν θα ξημερώσει μια μέρα γεμάτη ελπίδα ή όχι, οι δύο ήρωες καταφεύγουν σε μια τελική πράξη που θυμίζει Ελληνική τραγωδία. Η Δεσποινίς Τζούλια απεικονίζει μια σφοδρή μάχη για δύναμη και κυριαρχία, μέσα από ένα παιχνίδι παραπλάνησης κι αποστροφής.

Είναι ένα έργο τόσο πολυπαιγμένο στο θέατρο, που οι θεατρόφιλοι δεν έχουν κανένα λόγο να το δουν στη μεγάλη οθόνη. Όσο για τους σινεφίλ, μόνο αν έχουν περιέργεια για την σκηνοθετική πλευρά μιας ηθοποιού με την τεράστια διαδρομή της Ullmann, ή γιατί είναι φαν της Jessica Chastain. 

Κατά τ’ άλλα, η κινηματογραφική μεταφορά, ούτε κινηματογραφικό, ούτε θεατρικό ενδιαφέρον έχει. Το έργο του Στρίντμπεργκ είναι φανερά χτισμένο για τη θεατρική σκηνή. Κι η Ullmann δεν κάνει και σπουδαία πράγματα, για να του δώσει μια κινηματογραφική διάσταση. Η Chastain δείχνει αρκετά ώριμη και δυναμική, για να γίνει το κοριτσάκι που θα παρασυρθεί από τον υπηρέτη της και σπρωχτεί στην καταστροφή. Ο δε Collin Farrell ερμηνεύει πολύ μέτρια τον υπηρέτη John.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΑ: Μια ακόμα μεταφορά του πασίγνωστου έργου του Στρίντμπεργκ, αυτή τη φορά στο σινεμά, σε μια ταινία που μάλλον δεν αφορά ιδιαίτερα κανέναν.

Γιώργος Σμυρνής