Behind the Candelabra

Υπάρχουν πιανίστες που δεν θέλουν να τους φωτίζει καθόλου ο προβολέας, ούτε καν στα δάχτυλά τους. Ο Liberace αντίθετα στόλιζε τα δάχτυλά του με φανταχτερά δαχτυλίδια, φορούσε όποιο λαμπερό μπιχλιμπίδι χτυπάει στο μάτι και κάθε show του ήταν μια σκέτη επίδειξη (φανταχτερής εικόνας, αλλά και μεγάλης πιανιστικής δεξιοτεχνίας). Πίσω από αυτή τη λάμψη, βέβαια, όπως δείχνει η ταινία του Sodebergh, προσπαθούσε να κρύψει με αγωνία τις σεξουαλικές του προτιμήσεις. Ήταν ομοφυλόφιλος και το έκρυβε μέχρι το θάνατό του από Aids. Ακόμα κι αυτό το γεγονός προσπάθησαν να το αποσιωπήσουν, δηλώνοντας ότι πέθανε από καρδιακό επεισόδιο, κάτι που δεν το αποδέχθηκε το νοσοκομείο και ζήτησε νεκροψία, με αποτέλεσμα να γίνει γνωστό στα ΜΜΕ ότι έφυγε από Aids, σε μια εποχή που αυτό ήταν ταμπού, αλλά και θεωρείτο η νόσος των gay- με τα τραγικά αποτελέσματα που είχε αυτό για τη δημόσια υγεία, καθώς πολλοί straight πίστεψαν ότι δεν τους αφορά ο κίνδυνος.

To Behind the candelabra είναι μια ταινία που μας δείχνει τη ζωή του Liberace πίσω από τη δημόσια εικόνα του. Έναν Liberace ευαίσθητο και εγωπαθή, νάρκισσο αλλά και τρομαγμένο από τη φθορά του χρόνου, ομοφυλόφιλο και φοβικό με την αποκάλυψη της gay ταυτότητας του στα MME. Επίσης, έναν άνθρωπο ιδιαίτερα δοτικό, αλλά και ιδιαίτερα απαιτητικό με τους ανθρώπους που βρίσκονται δίπλα του. Αναγκάζει κάποια στιγμή τον σύντροφό του να κάνει πλαστικές επεμβάσεις, ώστε να μοιάζει με αυτόν.

Η σχέση του μεγάλου σε ηλικία και διάσημου άντρα με το νεαρό χαρακτηρίζεται από τις ηλικιακές αλλά και τις οικονομικές διαφορές τους. Ο Scott Thorson (Mat Damon) είναι φανερό ότι γοητεύεται όχι μόνο από την προσωπικότητα και το ταλέντο του πιανίστα, αλλά και από την οικονομική του ευρωστία και την ικανότητά του να του πραγματοποιεί όλες τις επιθυμίες. Ακριβά, φανταχτερά και γελοία ρούχα, σούπερ αυτοκίνητα και ζωή σε επαύλεις, είναι η ζωή. Όμως δεν παύει να νιώθει άβολα τόσο με το ρόλο του ως ο γκόμενος ενός σταρ. Όταν το ρίχνει και στην κοκαΐνη, η σχέση τους δοκιμάζεται ακόμα περισσότερο.

Ο Steven Soderbergh είναι ένας σημαντικός σκηνοθέτης με προσωπικό στίγμα στην κινηματογράφησή του. Το αποτέλεσμα όμως της συνολικής του φιλμογραφίας είναι άνισο, καθώς συχνά επιλέγει πολύ εμπορικά θέματα γεμίζοντας τα με δεκάδες σταρ του Hollywood και μένει μόνο σε αυτό. Εδώ θεωρώ ότι έχουμε έναν Soderbergh στα καλύτερα του. Αποστασιοποιημένος, αιχμηρός, χωρίς όμως την τάση να διαλύσει ηθικά τους χαρακτήρες που προβάλλει, αλλά να δείξει το πραγματικό αλλά και το ανθρώπινο τους πρόσωπο. Η ταινία δείχνει έναν έρωτα (με έντονο το στοιχείο του συμφέροντος) να καταρρέει στην διαδρομή του μέσα στο χρόνο. Κι ένα λαμπερό σταρ στην όχι και τόσο φανταχτερή εικόνα της καθημερινότητάς του, χωρίς τις περούκες, με αστείες ρόμπες και παντόφλες.

Όμως, η ταινία, αν και δεν χαρίζεται σε κανέναν, βγάζει ανθρωπιά και ευαισθησία. Κι αυτή είναι ίσως η καλύτερη ποιότητά της. Τόσο ο Matt Damon (Scott Thorson), όσο και ο Michael Douglas (Liberace), αλλά και οι υπόλοιποι ηθοποιοί (όπως ο Rob Lowe) δίνουν καλές ερμηνείες, αλλά είναι προσεγμένες επιλογές ως προς το casting, ταιριάζοντας ως προς τα εξωτερικά χαρακτηριστικά τους με τους ρόλους που ενσαρκώνουν.

Εκείνο πάντως που με εντυπωσίασε περισσότερο είναι η ποιότητα και η εξέλιξη των εφέ ως προς τα πρόσωπα των δύο πρωταγωνιστών. Τόσο ο Damon όσο και ο Douglas μεταμορφώνονται μετά από τις πλαστικές τους επεμβάσεις, κάτι που δείχνει πόσο μπροστά είναι σε τέτοιου είδους εφέ η κινηματογραφική και τηλεοπτιική βιομηχανία των ΗΠΑ και η HBO (του Game of Thrones εκτός των άλλων) στην προκειμένη περίπτωση. Σε όλη την ταινία, βέβαια, ο ρεαλισμός είναι το ζητούμενο. Με μια εξαίρεση στο φινάλε, κινείται στο τυπικό για τις αμερικανικές ταινίες μοτίβο του ρεαλισμού- ενός ιδιαίτερα προσεγμένου αισθητικά ρεαλισμού, που εκτός των άλλων σε γυρίζει και μερικές δεκαετίες πίσω στα στυλ, στα αμάξια, έχοντας να παίξει και το ρόλο μιας ταινίας εποχής.

Συνολικά, το Behind the Candelabra είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα ταινία για τον ιδιόρρυθμο έρωτα ενός σταρ με ένα νέο άντρα. Αν κι έχει ένα θέμα που ιντριγκάρει, η ταινία δεν στέκεται σε αυτό μόνο, αλλά βγάζει ανθρωπιά, ειλικρίνεια και αρκετές αιχμές.

Γιώργος Σμυρνής