The Iceman
Δυνατή ερμηνεία του Μάικλ Σάνον στο αρκετά αποτελεσματικό πορτρέτο ενός αδυσώπητου δολοφόνου…
Ο πολωνικής καταγωγής Ρίτσαρντ Κουκλίνσκι επί περίπου 30 χρόνια ζούσε μια διπλή ζωή: ήταν ένας τρυφερός συζύγος, ένας αφιερωμένος πατέρας και ταυτόχρονα ένας αδίστακτος, κατά συρροή δολοφόνος. Μετά τη σύλληψή του, ο Κουκλίνσκι ομολόγησε ότι είχε σκοτώσει πάνω από 250 άτομα μεταξύ 1954 και 1985, πολλά από τα οποία για λογαριασμό της ιταλοαμερικανικής μαφίας.
Βασισμένη στην πραγματική ιστορία του κατ’εντολή (αλλά και κατ’έξη) δολοφόνου που σόκαρε την αμερικάνικη κοινή γνώμη, η ταινία του Άριελ Βρόμαν προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στη βιογραφία και το γκανγκστερικό θρίλερ. Έτσι, ενώ αποκτά μια αναπόφευκτα επεισοδιακή δομή για να χωρέσει μια σειρά από πρόσωπα και γεγονότα, αναζητά τους μηχανισμούς του εγκλήματος (και του οργανωμένου εγκλήματος) ως κινητήρια δύναμη. Επιμένει κάπως μονοδιάστατα σε μία κεντρική σεναριακή γραμμή, το διχασμό του Κουκλίνσκι ανάμεσα στην αφοσίωση στην οικογένειά του και στην αδυσώπητη δράση του ως δολοφόνος, χωρίς να καταφέρει να δώσει πολύ περισσότερο βάθος στον κεντρικό χαρκτήρα. Είναι πάντως μια ενδιαφέρουσα και στιβαρή δουλειά που, στηρίζεται στην καθηλωτική παρουσία, ως επικεφαλής ενός πλούσιου καστ, του Μάικλ Σάνον που έχει την ικανότητα ταυτόχρονα να ελκύει και να απωθεί. Είναι αποτελεσματικά φτιαγμένη, αλλά θα χρειαζόταν την εμπνευσμένη ματιά κάποιου σαν το Μάρτιν Σκορσέζε για να απογειωθεί.
Θοδωρής Τσιάτσικας
