MENU
Κερδίστε Προσκλήσεις
ΤΡΙΤΗ
17
ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ
ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ
ΚΡΙΤΙΚΗ ΘΕΑΤΡΟΥ

Συν & Πλην: «Ένας υπηρέτης, δύο αφεντικά» στο Θέατρο Ιλίσια

Προσθήκη ως αγαπημένη πηγή

Μια σύνοψη των θετικών και αρνητικών σημείων για το «Ένας υπηρέτης, δύο αφεντικά» που ανεβαίνει στο Θέατρο Ιλίσια σε σκηνοθεσία Θάνου Τοκάκη.

stars-fullstars-fullstars-fullstars-fullstars-empty
| Φωτογραφίες: Δομνίκη Μητροπούλου
author-image

Βρείτε περισσότερα άρθρα μας στα αποτελέσματα αναζητησης

Προσθήκη του monopoli.gr στην Google

Το έργο

Κοινωνικός ψυχολόγος στα νιάτα του, ο 70χρονος σήμερα, Ρίτσαρντ Μπιν, μεταπήδησε στο θέατρο ως κωμικός και θεατρικός συγγραφέας από τα τέλη της δεκαετίας του ’80 και μετά. Έκτοτε έχει υπογράψει περισσότερα από 25 έργα, παραμένει δραστήριος μέχρι σήμερα, αλλά φαίνεται πως η μεγαλύτερη επιτυχία του παραμένει η διασκευή του πάνω στον Κάρλο Γκολντόνι. Το 2011 υπογράφει ένα έργο πολύ συγγενές στο «Υπηρέτης δύο αφεντάδων», το οποίο όμως μετακινεί σε επίπεδο εποχής και συνθηκών. Από δείγμα της commedia dell’ arte του 18ου αιώνα, o Μπιν μεταφέρει την πλοκή στο Μπράιτον της Βρετανίας κατά την δεκαετία του 1960, με ήρωα έναν άνεργο τυχοδιώκτη, τον Φράνσις Χένσαλ – φιλοσοφία του όπως ισχυρίζεται είναι το «ό,τι αρπάξει ο κώλος μου τώρα». Εξ ου και δεν διστάζει, καθότι σταθερά λαίμαργος και διαρκώς πεινασμένος, να πιάσει δουλειά ταυτόχρονα για δύο εργοδότες: ο πρώτος, ένας μαφιόζος, ονόματι Ρόσκο Γκραμπ και ο δεύτερος ένας δήθεν αριστοκράτης, ο Στάνλεϊ Στάμπερς. Βεβαίως, ο Ρόσκο Γκραμπ είναι νεκρός και τη θέση του έχει πάρει μεταμφιεσμένη η δίδυμη αδερφή του, η Ρέϊτσελ. Το θέμα είναι πως τα δύο αφεντικά συνδέονται εξαιτίας αυτής της δολοφονίας την ώρα που ο Φράνσις, για να μην εκτεθεί, κάνει τα πάντα, ώστε να μην έρθουν σε επαφή.

Το έργο ως διασκευή έκανε πρεμιέρα το 2011 στο National Theater του Λονδίνου, πήρε μεταγραφή για το West End και στη συνέχεια πέρασε στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, δηλαδή το Broadway. Η εμπορική και καλλιτεχνική επιτυχία του ήταν τεράστια, αρκεί φυσικά να αναφέρουμε πως πρωταγωνιστής του σε όλη αυτή τη διετή διαδρομή ήταν ο διάσημος (και ως τηλεοπτικός παρουσιαστής) Τζέιμς Κορντέν.

Η πολυβραβευμένη εκδοχή (και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού) του Ρίτσαρντ Μπιν αντλεί φυσικά την πλοκή από το κλασικό του Γκολντόνι, εντούτοις παρακολουθεί πλέον μιαν άλλη εποχή: εστιάζει πολύ περισσότερο στο σωματικό μόχθο του ήρωα, άρα και κουρδίζει σε άλλη, πιο σύγχρονη συχνότητα την περιπέτεια του Φράνσις, κατατάσσοντας την πια στο είδος μιας μοντέρνας, σπιρτόζικης φάρσας – κριτικό σχόλιο στα βιώματα της εργατικής τάξης στην Αγγλία.

Ο Γιώργος Χρυσοστόμου στο ρόλο του υπηρέτη.

H παράσταση

Παρά την επιτυχή του καριέρα στην Αγγλία, το έργο του Ρίτσαρντ Μπιν (βασισμένο στο κλασικό έργο του Κάρλο Γκολντόνι) ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα σε μια, κατά γενική, ομολογία ξεκαρδιστική εκδοχή. Το εκσυγχρονισμένο πείραγμα του κειμένου, ο ιλιγγιώδης ρυθμός και οι έξυπνες παρεμβάσεις της σκηνοθεσίας, οι απολαυστικότατες  (μέχρι δακρύων)ερμηνείες – με κεντρική αυτήν του Γιώργου Χρυσοστόμου – διατηρούν μια παράσταση στον αφρό της ψυχαγωγίας, δίχως να της στερούν το βάθος του κοινωνικού σαρκασμού. Μια πολύ καλή στιγμή για όλους τους συντελεστές.

Όλος ο θίασος επί σκηνής.

Τα Συν (+)

Οι ερμηνείες

Το έργο, όπως ανεβαίνει στο θέατρο Ιλίσια, δεν παίζει μόνο με την, από γραφής δυαδικότητα (ένας υπηρέτης, δύο αφεντικά) αλλά αναθέτει σε όλο το θίασο – πλην του κεντρικού πρωταγωνιστή Γιώργου Χρυσοστόμου – διπλά καθήκοντα καθώς υποδύονται τουλάχιστον περισσότερους από έναν ρόλους. Αυτό σημαίνει πως η πρωταγωνιστική ομάδα – Γιάννης Καπελέρης, Γρηγορία Μεθενίτη, Αργύρης Γκαγκάνης, Λυδία Στέφου και Νίκος Ιατρού – επιδίδονται σε διαρκείς μεταμορφώσεις, εντάσσονται σε ασταμάτητα gangs, αλλαγές κοστουμιών και σκηνικών, δίχως να παίρνουν ανάσα, περνώντας από τη μία πρόκληση στην επόμενη. Η σωματική διαθεσιμότητα (επιμέλεια κίνησης: Άντι Τζούμα) είναι ένα εργαλείο που ασκούν άπαντες, αγγίζοντας τα όρια των αντοχών τους, ενώ για την εκφραστικότητα τους που ακονίζει φαρσικές περιοχές ξεχωρίζουν λίγο παραπάνω η Γρηγορία Μεθενίτη, ο Γιάννης Καπελέρης, η Λυδία Στέφου και ο Νίκος Ιατρού. Όσο για τον Γιώργο Χρυσοστόμου είναι ένα γνήσιο παιδί της κωμωδίας – το έχει αποδείξει και στο παρελθόν – μόνο που αυτή τη φορά ενσαρκώνει την κωμική σκηνική τρέλα στο ρόλο του Φράνσις: υπηρετεί το θέατρο μέσα στο θέατρο, αυτοσαρκάζεται, αυτοσχεδιάζει και συνομιλεί με το κοινό, βρίσκεται σε ένα διαρκή παροξυσμό· προφανώς σε μια από τις καλύτερες στιγμές του στο θέατρο.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑΓιώργος Χρυσοστόμου: Έπρεπε να θυμηθώ τι σημαίνει να είμαι αγνός12.09.2018

Η σκηνοθεσία

Όταν μιλάμε για κωμωδία μιλάμε πρωτίστως για ρυθμό. Αυτός είναι ο ρυθμιστής θερμοκρασίας μιας παράστασης και εδώ – λογικά μέσα από εξαντλητική δουλειά – έχει κατακτηθεί από πολύ νωρίς. Ο Θάνος Τοκάκης έχει φτιάξει μια τέλεια δομημένη παρτιτούρα, έχει καθοδηγήσει τους ηθοποιούς του στην κόψη, ώστε η παράσταση να αγγίζει τα όρια της φάρσας και τις απαιτήσεις ενός έργου όπως «Το σώσε» του Μάικλ Φρέιν. Οι συνεχείς, φρενήρεις αλλαγές και ανατροπές δεν κρατούν απλώς τους ηθοποιούς σε εγρήγορση, αλλά και τους θεατές τους, κάνοντας τους συνένοχους σε ένα ζωηρό θέατρο που εξαπατά, αυτοαμφισβητείται και, ευτυχώς, είναι γεμάτο από έξυπνα αστεία. Μια σκηνοθεσία αποκαλυπτική για τις δυνατότητες του Τοκάκη με μιαν άλλη, εντός θεάτρου, ιδιότητα.

Η δραματουργική επεξεργασία

Ασφαλώς, το έργο του Ρίτσαρντ Μπιν είναι ήδη φρεσκαρισμένο, γέννημα του 21ου αιώνα, με τις προσλαμβάνουσες της μετα-θατσερικής λαίλαπας για τον κόσμο της εργασίας και μόλις πέντε χρόνια πριν τη διεξαγωγή του βρετανικού δημοψηφίσματος για το Brexit. Το πολύ ενδιαφέρον είναι πως όλο αυτό το πλούσιο υλικό, ο Θάνος Τοκάκης μοιάζει να το κεντρίζει με σατιρική μανία, αφού στις ένθετες αναφορές και παρεμβάσεις του περνούν πολύ γλαφυρά – και το κυριότερο καθόλου «φορεμένα» – τα θέματα της πατριαρχίας, της ανομίας, της ξενοφοβίας, του σεξισμού. της έμφυλης βίας και φυσικά της ακροδεξιάς μάστιγας που απειλεί εδώ και πολλά χρόνια την Αγγλία και ολόκληρη την Ευρώπη. Θα άξιζε τον κόπο, η δική του ματιά στο έργο να υιοθετηθεί σε μελλοντικά ανεβάσματα και εκτός Ελλάδας, καθώς έχει φρεσκάρει το κείμενο πολύ εύστοχα και καθόλου επιτηδευμένα.

Η όψη της παράστασης

Παρότι, η διασκευή του έργου το τοποθετεί στα sixties, η αισθητική της παράστασης αξιοποιεί πολλά στοιχεία του 18ου αιώνα. Αυτός ο ωραίος διάλογος συντηρείται από τα κοστούμια της Εβελίνα Δαρζέντα και τα σκηνικά του Γιάννη Μουρίκη, όλα σε παιγνιώδεις χρωματισμούς, που δίνουν μια επιπλέον χαρούμενη νότα στην παράσταση.

Λυδία Στέφου, Γιάννης Καπελέρης, Γρηγορία Μεθενίτη, Γιώργος Χρυσοστόμου, Νίκος Ιατρού και Αργύρης Γκαγκάνης.

Τα Πλην (-)

Τίποτα το αξιοσημείωτο.

Το άθροισμα (=)

Μπορεί η θεατρική σεζόν να έχει, μόλις, ξεκινήσει αλλά το σκηνικό αποτέλεσμα της παράστασης, άνετα την κατατάσσει (από τώρα) στις κωμωδίες της χρονιάς.

Ένα από τα σκηνικά του Γιάννη Μουρίκη.

Βρείτε περισσότερα άρθρα μας στα αποτελέσματα αναζητησης

Προσθήκη του monopoli.gr στην Google
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
Συγγραφέας: Ρίτσαρντ Μπιν
Μετάφραση: Θάνος Τοκάκης
Σκηνοθεσία: Θάνος Τοκάκης

Σκηνικά: Γιάννης Μουρίκης
Κοστούμια: Εβελίνα Δαρζέντα
Φωτισμοί: Ελίζα Αλεξανδροπούλου
Χορογραφία: Άντυ Τζούμα


Τιμές Εισιτηρίων: 18-22 ευρώ
Πληροφορίες: Θέατρο Ιλίσια, Παπαδιαμαντοπούλου 4
Παραστάσεις: Κάθε Σάββατο στις 18:00 και Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00
Διασκευή: Θάνος Τοκάκης
Βοηθός Σκηνοθετη: Ηλιάνα Γαϊτάνη
Link Εισιτηρίων: https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/enas-ypiretis-dyo-afentika/
Προσθήκη του monopoli.gr ως προτεινόμενη πηγή στην Google
Περισσότερα από Κριτική Θεάτρου