Ζακλίν Λέντζου: Μεγάλη διάκριση στη Βενετία

Η Ζακλίν Λέντζου έφυγε από τη φετινή Μόστρα με μία από τις σημαντικότερες διακρίσεις της διοργάνωσης. Η ταινία της «Μια Μέρα στη Ζωή της Τζο: Κεφάλαιο Φαίδρα» (A Day in the Life of Jo: Chapter Phaedra) τιμήθηκε με το Βραβείο Σκηνοθεσίας στο Orizzonti, το τμήμα του Φεστιβάλ Βενετίας που είναι αφιερωμένο στις νέες τάσεις και στις πιο ιδιαίτερες φωνές του σύγχρονου διεθνούς κινηματογράφου.

Η διάκριση έρχεται να επιβεβαιώσει τη σταθερά ανοδική διεθνή πορεία της Ελληνίδας σκηνοθέτιδος και αφορά τη δεύτερη μεγάλου μήκους δουλειά της.

Παραλαμβάνοντας το βραβείο, η Λέντζου μίλησε για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν σήμερα όσοι επιχειρούν να δημιουργήσουν ανεξάρτητο και προσωπικό κινηματογράφο, ευχαριστώντας την κριτική επιτροπή που αναγνώρισε το δημιουργικό ρίσκο της ταινίας της.

Στη συνέχεια αναφέρθηκε στην πραγματική αφετηρία πίσω από το φιλμ: τη δολοφονία του 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από αστυνομικό στην Αθήνα το 2008, κλείνοντας την ομιλία της με τη φράση: «Σταματήστε να σκοτώνετε παιδιά».

Η ίδια, ωστόσο, έχει ξεκαθαρίσει ότι η ταινία δεν επιχειρεί να αφηγηθεί την ιστορία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Η αφετηρία της βρίσκεται περισσότερο στη συναισθηματική μνήμη του Δεκεμβρίου του 2008 και στον βαθύ αντίκτυπο που είχε πάνω της ο θάνατος ενός παιδιού μόλις 15 ετών. Αυτό που την απασχολεί κινηματογραφικά είναι η αθωότητα, η ζωή και η ιδέα ότι κάτι από το φως ενός ανθρώπου μπορεί να εξακολουθεί να υπάρχει ακόμη και μετά την απουσία του.

Η ταινία ακολουθεί μία ημέρα από τη ζωή της Τζο, ενός 15χρονου κοριτσιού που βρίσκεται σε εκείνη την εύθραυστη περιοχή ανάμεσα στην παιδική ηλικία και την ενηλικίωση. Είναι μελαγχολική, ευαίσθητη, θυμωμένη με τη μητέρα της, απομακρυσμένη από τον πατέρα της και αρχίζει να ανακαλύπτει τον έρωτα και τις σχέσεις.

Ένα παράξενο όνειρο, στο οποίο νιώθει πως μεταμορφώνεται σε νερό και χρυσό φως, μοιάζει να αφήνει το ίχνος του σε όσα ακολουθούν. Στο σχολείο, η καθημερινότητά της αλλάζει όταν στο μάθημα μουσικής ακούει τη Φαίδρα, μια συμμαθήτριά της με μια φωνή που την συγκινεί βαθιά. Ανάμεσα στα δύο κορίτσια γεννιέται μια νέα σχέση και δίνουν ραντεβού για να πάνε μαζί σινεμά το ίδιο βράδυ. Η Τζο, όμως, δεν θα φτάσει ποτέ σε αυτή τη συνάντηση.

Η Λέντζου κινείται ανάμεσα στο coming-of-age δράμα, το όνειρο και το μεταφυσικό, χρησιμοποιώντας τη μουσική, τα σύμβολα και την αίσθηση του άυλου για να μιλήσει για την εφηβεία, την απώλεια και την παρουσία που μπορεί να επιμένει ακόμη και μέσα από την απουσία.

Στο σκηνοθετικό της σημείωμα, η Ζακλίν Λέντζου εξηγεί πως η δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, η οποία συνέβη στη γειτονιά της στην Αθήνα, την οδήγησε να αναμετρηθεί με ερωτήματα γύρω από το σώμα, την ψυχή, τη ζωή και τον θάνατο.

Η ηλικία του και ο βίαιος τρόπος του θανάτου του δημιούργησαν, όπως περιγράφει, μια πολύ ισχυρή αίσθηση σύνδεσης. Χρόνια αργότερα, αυτή η εμπειρία μετασχηματίστηκε κινηματογραφικά σε μια ιστορία που δεν αναπαριστά το πραγματικό γεγονός, αλλά αναζητά εκείνο που μπορεί να απομένει από έναν άνθρωπο μετά την απώλειά του.

Η επιτυχία της ταινίας στη Βενετία δεν περιορίστηκε στο Βραβείο Σκηνοθεσίας. Λίγο μετά την παγκόσμια πρεμιέρα της στο τμήμα Ορίζοντες, η νέα δουλειά της Ζακλίν Λέντζου απέσπασε και το Βραβείο Συμπερίληψης και Βιωσιμότητας Edipo Re 2026.

Πρόκειται για μια διάκριση που απονέμεται από ανεξάρτητη επιτροπή σε ταινίες που υιοθετούν μια συμπεριληπτική και βιώσιμη οπτική, τόσο σε επίπεδο ανθρώπινων ιστοριών όσο και ως προς τη σχέση τους με το περιβάλλον.

Η ταινία «Μια Μέρα στη Ζωή της Τζο: Κεφάλαιο Φαίδρα» συνεχίζει το διεθνές ταξίδι της με την βορειοαμερικανική πρεμιέρα της στο 64ο New York Film Festival, καθώς και με συμμετοχές στο 70ο BFI London Film Festival, στο Busan International Film Festival (Flash Forward) και στη Viennale.

Την πώληση της ταινίας διεθνώς έχει αναλάβει η Lucky Number.

Το σενάριο συμμετείχε στο TorinoFilmLab FeatureLab 2024, όπου και τιμήθηκε με το ARRI Award for Cinematic Vision, ενώ στη συνέχεια στο Cannes Next Step – Volume II 2024 του Φεστιβάλ Καννών. Το 2025 η ταινία επιλέχθηκε στο Work in Progress του Les Arcs Film Festival και απέσπασε το βραβείο μουσικής από την 22D. Στις αρχές του 2026 συμμετείχε στο First Cut Lab, το διεθνές εργαστήριο μοντάζ και καλλιτεχνικής ολοκλήρωσης για ταινίες μεγάλου μήκους.

Η Screen Daily χαρακτηρίζει την ταινία “τολμηρή ως προς τη φόρμα και γεμάτη συμπόνια”. Την περιγράφει ως “μια παράξενη, τολμηρή ταινία που, μέσα από έναν θάνατο, εξυμνεί μια ζωή” . Επιπρόσθετα, σημειώνει τη δυναμική της ταινίας στο διεθνές arthouse κοινό – που αναζητά φρέσκο και πρωτότυπο κινηματογράφο – επισημαίνοντας τη θερμή υποδοχή από τον κόσμο και τους κριτικούς. Ιδιαίτερη μνεία γίνεται και στην ερμηνεία της Εβίτας Ανδριοπούλου, την οποία χαρακτηρίζει «ωμή, αυθεντική και βαθιά οικεία”.

O David Katz από το Cineuropa χαρακτηρίζει την ταινία “Ένα πανέμορφα αποδοσμένο ταξίδι στον κόσμο των πνευμάτων” και την ξεχωρίζει ως “ένα από τα πιο ολοκληρωμένα έργα, τόσο οπτικά όσο και ως προς τη φόρμα, που κάνουν πρεμιέρα στο φετινό διαγωνιστικό τμήμα Orizzonti”.

Εξίσου εγκωμιαστική είναι η αναφορά από την International Cinephile Society (ICS). Συγκεκριμένα αναφέρεται στην ταινία ως “μια διαυγή και βαθιά συγκινητική ωδή στη ζωή και τον θάνατο” και κάνει λόγο σε αυτήν ως “σχεδόν αριστούργημα” . Υπογραμμίζει επίσης τη δύναμη της ταινίας ως coming-of-age ιστορία, γράφοντας ότι πρόκειται για “μια ιστορία ενηλικίωσης που θα έπρεπε να πάρει αμέσως τη θέση της ανάμεσα στις σπουδαίες coming-of-age ταινίες”. Και εδώ έχουμε μία αξιοσημείωτη αναφορά στην παρουσία της ηθοποιού Εβίτας Ανδριοπούλου, ως “μια ανεπιτήδευτη και γοητευτική παρουσία”.

Το Little White Lies κάνει λόγο για “μια φιλόδοξη, ευαίσθητη και ασυνήθιστη ιστορία ενηλικίωσης” . Ιδιαίτερη έμφαση δίνει στο φινάλε αναφέροντας χαρακτηριστικά «Οι τελευταίες στιγμές της ταινίας είναι από τις πιο συγκινητικές της, αποτυπώνοντας προσεκτικά και αθόρυβα το κενό που αφήνει πίσω της μια παράλογη απώλεια». Η κριτική καταλήγει με μία ξεχωριστή αναφορά στη σκηνοθέτιδα, “μια δημιουργό που αξίζει να παρακολουθούμε πολύ στενά”.

Η τόλμη, η δεξιοτεχνία και το προσωπικό κινηματογραφικό όραμα είναι στοιχεία που αναγνωρίζει στην Ζακλίν το Next Best Picture, υπογραμμίζοντας ότι μόλις στη δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία της “δεν φοβάται να πάρει ρίσκα, παίζοντας με την εικόνα και τον ήχο”. Η ταινία – σύμφωνα με την κριτική – προσεγγίζει τα μεγάλα ερωτήματα γύρω από τη ζωή και τον θάνατο “με ελαφρότητα, χιούμορ, πραγματική δεξιοτεχνία και όραμα” . Τέλος, εστιάζει στην τρυφερότητα και την ζεστασιά με την οποία αποτυπώνεται η εφηβική εμπειρία.

“Ένα μυστικιστικό και ποιητικό μωσαϊκό, ανατρεπτικό στην καλλιτεχνική του προσέγγιση, γεμάτο οπτικούς και ηχητικούς πειραματισμούς” η αναφορά του ιταλικού Cinematografo, επιβεβαιώνοντας τη μοναδικά και συνάμα ιδιαίτερη αισθητική ταυτότητα της Ζακλίν Λέντζου.

Μια ημέρα πριν την επίσημη απονομή, η ταινία απέσπασε, επίσης, το ανεξάρτητο Βραβείο Συμπερίληψης και Βιωσιμότητας Edipo Re 2026 που απονέμεται σε ταινίες με δυνατές ιστορίες με συμπεριληπτική και βιώσιμη ματιά, προσθέτοντας μία ακόμη σημαντική διάκριση σε μια ήδη εξαιρετικά επιτυχημένη παρουσία στη φετιν​ό​ Φεστιβάλ της Βενετίας.​ Το συγκεκριμένο βραβείο που δίνεται από ανεξάρτητη επιτροπή δόθηκε με βάση το παρακάτω σκεπτικό: ​”Η ταινία άγγιξε όλα όσα αναζητούσαμε. Είναι μια πολιτική ταινία χωρίς να γίνεται διδακτική, τραγική χωρίς να γίνεται μελοδραματική και κωμική χωρίς να γίνεται ρητορική ή γραφική. Είναι μια ταινία για τον θάνατο, όπου ο θάνατος δεν γίνεται ποτέ αισθητός· αντιθέτως, υπάρχει τόση ζωή, μουσική, η δική μας νιότη και η οικογένεια σε όλη της την ατέλεια. Επιλέξαμε να τιμήσουμε το αρχικό όραμα μιας νεαρής σκηνοθέτιδας, η οποία, μέσα από σύμβολα, όνειρα και πνεύματα, μας συγκίνησε και ταυτόχρονα μας έκανε να γελάσουμε — υπενθυμίζοντάς μας, σε δύσκολους καιρούς όπως αυτούς που ζούμε, τη δύναμη του κινηματογράφου, της δημιουργικότητας και της ειρωνείας​.”