ΚΥΡΙΑΚΗ
13
ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ
Τις τελευταίες 7 μέρες η καρδιά του σινεμά – και κυρίως η καρδιά των μικρομηκάδων (των δημιουργών ταινιών μικρού μήκους) – χτυπά δυνατά σε ένα από τα πιο βόρεια μέρη της Ελλάδας, στην πόλη της Δράμας. Το Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας έκλεισε φέτος 49 χρόνια, και σε έναν χρόνο-προετοιμασία προς την επέτειο των πενήντα χρόνων του, επιφύλασσε σε όλους όσους βρεθήκαμε εκεί, έστω και για λίγο, εμπειρίες και συνθήκες μοναδικές, συγκινητικές, σκληρές αλλά και ελπιδοφόρες. Ακριβώς όπως και η ταινία που τελικά κέρδισε τον Χρυσό Διόνυσο στην Τελετή Λήξης της Κυριακής (12/9) – το “Wheel to Live” της Βίκυς Αναστασιάδου.
(Από δεξιά) Η σκηνοθέτιδα Βίκυ Αναστασιαδου, ο πρωταγωνιστής και σεναριογράφος Νίκος Τσογγίδης και ο διευθυντής φωτογραφίας Παύλος Λυγούρης
Η σκληρή μα συνάμα και γλυκιά ιστορία θέλησης, ελπίδας και πόνου, ενός τετραπληγικού νέου σε ένα κέντρο αποκατάστασης, με το τίτλο «Wheel to Live», είναι η ιστορία του Νίκου Τσογγίδη, του πρωταγωνιστή και σεναριογράφου της ταινίας. Ο Νίκος είναι ένας άνθρωπος σε αμαξίδιο και η ιστορία αυτής της ταινίας είναι η αληθινή ιστορία της δικής του ζωής. Όπως και ο πρωταγωνιστής, έτσι και ο ίδιος, εξαιτίας ενός μοιραίου περιστατικού βρέθηκε σε ένα κέντρο αποκαταστάσης να προσπαθεί να αντικρίσει την ζωή πια από διαφορετική θέση, με νέα προβλήματα, ανάγκες και να πρέπει να επιλέξει από την αρχή να την χτίσει και να την ζήσει.
Η ταινία, που αποτυπώνει τόσο ειλικρινά την περίοδο που το σώμα ενός τετραπληγικού ανθρώπου, ακόμα, δεν του ανήκει – γιατί πρέπει να μάθει , να το κουβαλάει από την αρχή, είναι στην πραγματικότητα μια ωδή στην φιλία και σε όλα εκείνα τα άτομα που όταν ακόμα και εσύ ο ίδιος δεν αναγνωρίζεις τον άνθρωπο που βλέπεις στον καθρέφτη , εκείνοι δεν βλέπουν καμία διαφορά – παρά μόνο έναν άνθρωπο που αγαπούν.
Η ιστορία της δημιουργίας της ταινίας συναντάει πολύ έντονα αυτό τον ορισμό της φιλίας, πέρα από το σενάριο. Καθώς η σκηνοθέτιδα Βίκυ Αναστασιάδου και σεναριογράφος και πρωταγωνιστής Νίκος Τσογγίδης είναι φίλοι. Ήταν φίλοι από το τμήμα Κινηματογράφου του ΑΠΘ, πριν το ατύχημα του Νίκου, και όπως είπε η Βίκυ στο Q&A μετά την προβολή της ταινίας, ήταν να συνεργαστούν στην πτυχιακή του Νίκου το 2020, αλλά η ζωή είχε άλλα σχέδια.
Στο Q&A μετά τη προβολή της ταινίας στον Κινηματογράφο Ολυμπία
«Fast forward 3 χρόνια μετά,έρχεται ο Νίκος σε ένα πάρτυ και μου λέει “Ξέρεις ότι γράφω ένα σενάριο για την ιστορία μου, θες να το σκηνοθετήσεις;”. Αρχικά μούδιασα και ένιωσα όλη την ευθύνη αυτού που μου ζήτησε μόλις ο φίλος μου και μετά το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν πως, αν είναι να το κάνω θέλω να το παίξει ο Νίκος. Μπορεί να μην συμφωνούσε , αλλά δεν με ένοιαζε και πολύ» λέει γελώντας η Βίκυ.
Η Βίκυ Αναστασίαδου και ο Νίκος Τσογγίδης
Απο εκεί και μετά ξεκίνησε και το πιο δύσκολο κομμάτι της υλοποιήσεις της ταινίας. Η χρηματοδότηση ήταν και το πιο δύσκολο πράγμα να βρεθεί αλλά όπως είπαν και τα παιδιά, στάθηκαν τυχεροί σε αυτό το κομμάτι. Εκτός από την Indigo View , την ΕΡΤ, το μικρόFILM και την Finos Film που συμμετείχαν ως συμπαραγωγοί, η ταινία ξεκίνησε ως πρότζεκ από το Pitching του Φεστιβάλ Δράμας στην Αθήνα που διοργανώθηκε στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος – και ευτυχώς θα πω κάπου εδώ.
Το φιλμ των παιδιών είναι πραγματικά καλοφτιαγμένο, με εξωτερικά γυρίσματα και δύσκολα πλάνα και πέρα από τα τεχνικά ζήτημα το βασικότερο ίσως να είναι πως άγγιξε οποιονδήποτε άνθρωπο είχε την τύχη να το δει. Η ταινία διαγωνιζόταν και στο Διεθνές Διαγωνιστικό αλλά και στο Εθνικό Διαγωνιστικό και εκτός από τον Χρυσό Διόνυσο και το “εισιτήριο” για τη συμμετοχή στη διαδικασία των Όσκαρ®, απέσπασε το βραβείο κοινού καθώς και τα βραβεία ΟΚΛΕ και Onassis Film Award.
Η μουσική ήταν επίσης από τα βασικότερα στοιχεία που έκανα την ταινία αυτό που ήταν καθώς το τραγούδι «Kamikazi» των Dof Twogee,Zinon & Kaishen , εκτός ότι παίζει στην ταινία σε μια στιγμή που συνοψίζει όλη την ουσία της, ήταν και από τα τραγούδια που άκουγε ο Νίκος στην διάρκεια της δίκης του αποκατάστασης και όπως και στην ταινία, έτσι και στην πραγματικότητα, επειδή ήταν περίοδος Covid και οι φίλοι του δεν μπορούσαν να πάνε να τον δουν στο κέντρο αποκατάστασης, ερχόντουσαν έξω από τον χώρο, ανέβαιναν στα κάγκελα και τραγουδούσαν αυτό το τραγούδι.
Αυτή είναι η πρώτη μου φορά στο Φεστιβάλ Δράμας και έτσι πραγματικά δεν μπορώ να ξέρω πόσο συχνό φαινόμενο είναι να κερδίζει μια ταινία για την οποία πραγματικά όλοι μιλούσαν και όλοι ένιωσαν λίγο περισσότερο βλέποντας την, αλλά εδώ αυτό συνεβη. Στην Τελετή Λήξης στο Ωδείο της Δράμας η αίθουσα, που ήταν γεμάτη με καλλιτέχνες και συντελεστές εκρήχθηκε σχεδόν όταν ανακοινώθηκε ο Χρυσός Διόνυσος. Βέβαια αυτή η αλληλεγγύη και ο θαυμασμός μεταξύ των ανθρώπων των ταινιών και ο πραγματικός σεβασμός είναι κάτι που χαρακτηρίζει το Φεστιβάλ γενικά, και ίσως είναι και το πιο όμορφο πράγμα.
Η σκηνοθέτρια Βίκυ Αναστασιάδου
Τα παιδιά ήταν τρομερά συγκινημένα στην απονομή, πράγμα πολύ λογικό και όταν ο Νίκος Τσογγίδης πήρε το μικρόφωνο , πέρα από τις ευχαριστίες προς συνεργάτες και την Βίκυ, ευχαρίστησε και την Αγλαΐα – από τον σύλλογο παραπληγικών Δράμας – που όπως είπε «Την ευχαριστώ που με έκανε να νιώσω πως είμαι όντως σπίτι μου και ,όπως μου είπε, πρέπει πολλές φορές να κάνουμε τα μαύρα πρόβατα για να μας προσέξουν».
Ο Νίκος Τσογγίδης
Στο Q&A που έγινε μετά την προβολή της ταινίας στον Κινηματογράφο Ολυμπία, μερικές μέρες πριν, ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Φεστιβάλ, Γιώργος Αγγελόπουλος, ρώτησε το Νίκο τι ήθελε να πετύχει με αυτή την ταινία και εκείνος το μόνο που είπε είναι πως θέλει απλά να δημιουργήσει χώρο, να υπάρξει ορατότητα για του ανθρώπους που είναι παραπληγικοί, σε αμαξίδιο ή με αναπηρία – αυτός ήταν ο μόνος στόχος.
Ηταν τρομερά ελπιδοφόρο μέσα σε όλα τα άσχημα και απάνθρωπα που συμβαίνουν αυτή τη στιγμή στον κόσμο, να συναντάς νέους ανθρώπους γεμάτους θάρρος, σθένος και ταλέντο – και η αλήθεια είναι πως το Φεστιβάλ της Δράμας είναι γεμάτο από τέτοιους ανθρώπους. Ευτυχώς που υπάρχουν τα παιδιά που κάνουν σινεμά, και είναι γεμάτα όνειρα και τρέλα, παρά τις εμφανείς και αφανείς δυσκολίες. Ευτυχώς που ο Νίκος έγραψε την ιστορία του στο χαρτί και τόλμησε να παίξει τον ρόλο αυτό στην κάμερα, παρα το τι σημαίνει να επιστρέφεις ξανά στην αρχή της διαδρομή σου. Ευτυχώς που είναι φίλος με την Βίκυ και ευτυχώς που εκείνη αγάπησε την ιστορία και την ταινία, όσο αγαπάει το φίλο της. Αυτό είναι το σημαντικότερο. Όπως είπε και η ίδια όταν παρέλαβαν το βραβείο «Ευχαριστούμε τους φίλους μας, όλα τα παιδιά που θα είναι στα “κάγκελα” για όλους μας!». Για αυτό σίγουρα αξίζει, να είσαι εκεί “στα κάγκελα” για κάθε άνθρωπο που αγαπάς και θέλεις να τον δεις να ξεπερνάει τα εμπόδια και να βγαίνει έξω – έξω από τα κάγκελα.
