Η έκθεση “Athens:AM Extended” με το βλέμμα των δημιουργών της

Κατεβαίνεις την Αγίου Κωνσταντίνου προς το Εθνικό Θέατρο. Φουριόζα, ως συνήθως. Κάνεις ένα βήμα πίσω και κοιτάζεις κλεφτά αριστερά, στον πεζόδρομο της οδού Γερανίου. Εκεί υπάρχει ένα ακόμα have to be μέρος για την περιοχή της Ομόνοιας. Στον πρώτο όροφο της Γερανίου 44 εδρεύουν οι metacosmoi, εταιρία δημιουργίας ψηφιακών εφαρμογών, σε ένα ολοκαίνουργιο urban space που, αυτόν τον καιρό, χωράει όλο το νυχτερινό αθηναϊκό vibe. Οι metacosmoi ανοίγουν για πρώτη φορά το showroom τους στο κοινό,  την Τρίτη 5 Μαϊου με την πολυμεσική έκθεση «Athens AM: Extended» – στο πλαίσιο του This Athens City Festival.

“Athens:AΜ” γιατί όλος ο κόσμος που την περιγράφει έχει ενεργοποιηθεί στα βαθιά αθηναϊκά σκοτάδια, όπως επί 15 χρόνια τα φωτογράφιζε ο Θανάσης Καρατζάς. “Extended” γιατί τα πλούσια φωτογραφικά στιγμιότυπα επανιδρύονται μέσα από το glance των νέων τεχνολογιών (AR, VR, video projections, installations, ηχητικά τοπία) όπως τα ερευνά την τελευταία πενταετία ο σκηνοθέτης Βύρων Νικολόπουλος. Δηλαδή, ο ποιητικός ρεαλισμός της νύχτας συναντά το αστικό φαντασιακό που συχνά αποδομείται με μια σαρκαστική, παιχνιδιάρικη ελαφράδα.

Ένα κορίτσι διασχίζει την Πανεπιστημίου ή μπαίνει σε έναν άλλο κόσμο; Χαρακτηριστικό απόσπασμα από τη δημιουργική συνάντηση Νικολόπουλου – Καρατζά.

Δύο δημιουργοί που έχουν ζήσει και σπουδάσει σε άλλες μεγαπόλεις του κόσμου, ο μεν Καρατζάς στο Μάντσεστερ, ο δε Νικολόπουλος στη Βοστώνη, κάνουν μια επιστροφή στον αθηναϊκό μύθο που ζωντανεύει τα μεσάνυχτα· πάντα τα μεσάνυχτα. Η ιδέα της συνύπαρξης τους γεννήθηκε όταν ο φωτογράφος Θανάσης Καρατζάς παρουσίασε την πρώτη short εκδοχή της συλλογής φωτογραφιών (πριν από δύο καλοκαίρια), ένα «preview» όπως το ονομάζει, με εικόνες της νυχτερινής Αθήνας που είχε συλλέξει από το 2007 έως το 2022.

Βύρων Νικολόπουλος: Όντας ελεύθερος από τους νόμους που τη διέπουν, μπαίνει ένα σουρεαλιστικό κομμάτι. Καταπιάστηκα με αυτό το twist, που σίγουρα δεν έχει την πληρότητα της φωτογραφικής αφήγησης, όσο την επίδραση μιας πινελιάς

Ως επισκέπτης της πρώτης έκθεσης, ο σκηνοθέτης Βύρων Νικολόπουλος (γνήσιος νυχτόβιος και αυτός) ένιωσε ακαριαία την ανάγκη να τις σχολιάσει με ψηφιακά τοπία, με μια διάθεση να διαπραγματευτεί τη στιβαρότητα τους. «Το καλλιτεχνικό έργο του Θανάση είναι αυτόνομο και αυτόφωτο. Είναι αληθινές φωτογραφίες, όχι μόνο επειδή δεν είναι στημένες, αλλά γιατί είναι αληθινή η ματιά του φωτογράφου. Και επουδενί δεν θέλησα να κάνω τέχνη πάνω στην τέχνη της συλλογής. Ο Θανάσης αποτύπωνε για 15 χρόνια στιγμιότυπα που είχαν ‘πριν’ και ‘μετά’. Εγώ, βλέποντας αυτό το αποτέλεσμα, με μιαν άλλη ιδιότητα storyteller, αφήνω τον εαυτό μου ελεύθερο να πλάσω στιγμές προσωπικής αφήγησης που δεν σχετίζεται απαραίτητα με το γεγονός της εκάστοτε φωτογραφίας. Όντας ελεύθερος από τους νόμους που τη διέπουν, μπαίνει ένα σουρεαλιστικό κομμάτι. Καταπιάστηκα με αυτό το twist, που σίγουρα δεν έχει την πληρότητα της φωτογραφικής αφήγησης, όσο την επίδραση μιας πινελιάς».

Καλοκαίρι, έρωτας και δροσερό γρασίδι.

Ο Θανάσης Καρατζάς έχει φωτογραφίσει κυριολεκτικά τα πάντα. Γυμνά κορίτσια σε ένα beach party να παίζουν στην ακροθαλασσιά. Μια αυστηρή μεσήλικη κυρία να γυρίζει την πλάτη σε σφαγμένα ζώα. Δρόμοι, φώτα και αγάλματα να απορροφούν τη σιωπή ενός ξημερώματος. Ο ένας και μοναδικός θεατής μιας κινηματογραφικής προβολής να κοιμάται στην άδεια αίθουσα. Το βλέμμα ενός μεγάλου συναυλιακού κοινού που αναμένει το πρώτο ακόρντο. Μια ορδή από πιτσιρίκια να σκαρφαλώνει, κυνηγημένη θαρρείς, μια περίφραξη.

Η αρχή έγινε, επιστρέφοντας από τις σπουδές του στο Λονδίνο, αντιμεπίζοντας την Αθήνα ως μια πρωτόγνωρη εμπειρία. «Σκέφτηκα πως ήθελα να μείνω εδώ κάποτε στη ζωή μου. Κι όσο έβγαινα τα βράδια, τόσο πιο πολύ μου άρεσε. Κι έτσι από το 2004 ξεκίνησε μια περιπλάνηση με μια φωτογραφική μηχανή στα χέρια. Σταδιακά άρχισα να συγκεντρώνω στιγμές που δεν αξιολογούσα όταν τις βίωνα, ωστόσο η κάμερα μου τις έβλεπε. Το παιχνίδι της νύχτας, εξελίχθηκε σε τρόπο ζωής για μένα, σε συμπλήρωμα της εξόδου μου. Αρχικά ήταν κάτι ενστικτώδες, χωρίς στόχο, απλώς ήξερα πως χαιρόμουν και με τα δύο: να βγαίνω τα βράδια και να φωτογραφίζω. Το βλέμμα μου άγγιζε τα πάντα: ένα τασάκι έτοιμο να πέσει, την έκφραση ενός άνδρα απέναντι μου, το διάλογο ενός ζευγαριού, το πως φλέρταραν. Με ενδιέφερε όλος ο κύκλος κοινωνικοποίησης στα μπαρ, στις πλατείες, στους δρόμους. Συστηματικά άρχισα να φωτογραφίζω από το 2008 και όταν επεξεργάστηκα το αρχείο μου κατέληξα πως κάτι αξίζουν. Το 2024 πια, αποφάσισα πως έπρεπε να αξιοποιήσω όλο αυτό το υλικό».

Η πρώτη έκθεση του «Athens AM» οργανώθηκε το 2024 με πολλούς και σημαντικούς ενδιάμεσους σταθμούς έως σήμερα: την έκδοση του ομώνυμου λευκώματος από τον ιταλικό εκδοτικό οίκο «89 books» και την παρουσίαση του σε διεθνείς διοργανώσεις, όπως το Paris Photo Festival (2024), το Photo London (2025) και το Rotterdam Photo (2026).

Στο μυαλό του Βύρωνα Νικολόπουλου αυτές οι φωτογραφίες ανοίγονται σε άλλη διάσταση. «Στον δικό μου κόσμο», λέει «το ζευγάρι που είναι ξαπλωμένο στο γκαζόν μιας πλατείας, μπορεί να αιωρείται. Μια άσπρη λιμουζίνα, μέσα σε ένα ήσυχο νυχτερινό τοπίο, γίνεται ένα party mobile, το όχημα που περιμένει ένα μάτσο χίπηδες για να τους πάει σε μια γιορτή: μια βροχή χρώματος βάφει τη λιμουζίνα με χίπικα σήματα καθώς βάζει μπρος και φεύγει. Η κοπέλα με το εκκεντρικό φόρεμα, στο κέντρο της λεωφόρου στα μάτια μου μοιάζει με νησίδα. Τοποθετώ γύρω της λεωφορεία, αυτοκίνητα, μηχανές κι εκείνη φαντάζει ανέγγιχτη· εκπέμπει μια γαλήνη σε μια πόλη που κινείται με ρυθμό, σχεδόν επώδυνο. Είναι αλήθεια πως διαχειρίστηκα με διαφορετικό τρόπο τις εικόνες από το αρχικό τους βλέμμα. Γιατί αν υπάρχει μια γραμμή γεγονότων, εγώ προτιμώ να διακρίνω τα πράγματα σαν σύννεφο και να επιλέγω τυχαία στοιχεία από την ομίχλη. Έρχομαι με μια αίσθηση παιγνιώδους ανατροπής. Να ανατρέψω μιαν αφήγηση που έχει ρυθμό, σοβαρότητα και αυτόνομο μήνυμα και να τη φέρω κοντά στο δικό μου τρόπο που έχει επίσης ρυθμό, αυτονομία αλλά καμία σοβαρότητα. Έχει να κάνει καθαρά με το βλέμμα πάνω στη φόρμα».

Ο σκηνοθέτης Βύρων Νικολόπουλος καθώς παρεμβαίνει στο ασπρόμαυρο κάδρο της λιμουζίνας.

Η ενασχόληση του με την ψηφιακή πραγματικότητα, εντούτοις, προέκυψε από ένα πολύ σοβαρό επαγγελματικό λόγο. Ήταν η πανδημία που είχε μπλοκάρει κάθε κανάλι επιχειρηματικής επικοινωνίας, οπότε «οι εταιρείες και πελάτες μου δεν μπορούσαν να συμμετέχουν σε εκθέσεις – ενώ είχαν ανάγκη να δίνουν παρουσία στη βιομηχανική αγορά. Τότε δανείστηκα τους κώδικες του gaming και ξεκίνησα να κινούμαι σε έναν virtual κόσμο που θα είχε corporate περιεχόμενο. Δημιουργώνας από virtual online εκθεσιακά κέντρα, έως custom AR και VR εφαρμογές με διεθνή απήχηση, η αγορά ανταποκρίθηκε άμεσα και – εφόσον το μέσο είναι το μήνυμα – οι εταιρείες που χρησιμοποιούσαν νέες τεχνολογίες καταγράφηκαν στο μυαλό των πελατών ως εταιρείες καινοτομίας. Όλο αυτό, λοιπόν, ήρθε ως μια λύση εξέλιξης της εταιρικής επικοινωνίας με την χρήση gaming τεχνικών. Διατηρώντας τον ίδιο προσανατολισμό, διευρύνω το πεδίο δράσης μου», εξηγεί ο Βύρων Νικολόπουλος.

Η σύζευξη του με τον Θανάση Καρατζά συνιστά ένα πολύ ενδιαφέρον πείραμα: όχι μόνο θεματικά και εικαστικά, αλλά και ως προοπτική συνομιλίας που προωθούν σε δύο εποχές δημιουργίας, την αναλογική και την ψηφιακή. «Ας υποθέσουμε ότι έχεις μια διάσημη φωτογραφία εξωφύλλου της Μέριλιν Μονρόε. Αν της προσθέτεις χρώμα, κίνηση, αν τη ζωντανέψεις με νέα τεχνολογικά μέσα θα προκύψει κάτι άλλο. Αν την καμπυλώσεις θα μοιάζει με γλυπτό. Αν προσθέσεις μουσική μπορεί να εξελιχθεί σε installation. Αν της δώσεις μια κόμικ αισθητική θα έχεις φτιάξει έναν καινούργιο χαρακτήρα. Μα όλα θα έχουν ξεκινήσει από το πορτρέτο ενός περιοδικού», λέει ο Καρατζάς.

Θανάσης Καρατζάς: Η ανάγκη να βγω από το safe zone μου ικανοποιήθηκε μέσα από την ιδέα του Βύρωνα Νικολόπουλου. Γιατί αν συνεργάζεσαι με δημιουργούς που σου μοιάζουν πηγαίνεις μεν σε βάθος, μα κλείνει το κάδρο σου. Όταν το επιχειρείς με δημιουργούς άλλης νοοτροπίας ανοίγει η επιφάνεια

Ο γνωστός φωτογράφος αυτοχαρακτηρίζεται «κλασικός τύπος, πιο κλασικός πεθαίνεις», χωρίς όμως να αποκλείει τη νέα εποχή. «Μου αρέσουν οι νέες τεχνολογίες, οι άνθρωποι που τις ερευνούν. Με ενδιαφέρουν για τη νέα διάσταση που δίνουν στην αντίληψη μας στα πράγματα. Επομένως, ναι, θέλω να παρακολουθώ τι υπάρχει, τι δυνατότητες μου παρέχονται και μετά θα αποφασίσω αν θα συμμετέχω σε αυτές. Η ανάγκη να βγω από το safe zone μου ικανοποιήθηκε μέσα από την ιδέα του Βύρωνα. Γιατί αν συνεργάζεσαι με δημιουργούς που σου μοιάζουν πηγαίνεις μεν σε βάθος, μα κλείνει το κάδρο σου. Από την άλλη, όταν το επιχειρείς με δημιουργούς άλλης νοοτροπίας ανοίγει η επιφάνεια – κι αυτό το θέλω. Επιδιώκω να σοκάρομαι, χρειάζομαι τις ανταλλαγές», εξηγεί.

Σχολιάζοντας τη συνθήκη της νύχτας, ο Θανάσης Καρατζάς λέει: “Το βράδυ είναι άναρχο, χωρίς κανόνες. Έχω στην άκρη του μυαλού μου πως μεγάλες ιδέες αποτυπώθηκαν σε ένα χαρτάκι, στην άκρη ενός πακέτου τσιγάρων, σε μια χαρτοπετσέτα κάποια νύχτα εξόδου. Κι αυτό πυροδοτείται από την κοινωνικοποίηση της νύχτας· η νύχτα σε φέρνει πιο κοντά στον εαυτό σου”.

Εξ ου και σε αυτή τη συνάντηση, οι επεμβάσεις και οι παράλληλες ή οι μετα – αφηγήσεις του Νικολόπουλου γεννήθηκαν μέσα σε καθεστώς απόλυτης ελευθερίας. «Αρχικά, ο Βύρων μου έστειλε μια ιδέα πάνω σε μια φωτογραφία μου, όπου μια κοπέλα βγαίνει από το ασανσέρ του Μετρό, δίνοντας μια παράξενη αίσθηση πως προσγειώνεται ένα διαστημόπλοιο. Του απάντησα πως ‘δεν καταλαβαίνω τίποτα, αλλά με ενδιαφέρει’. Ήθελα να τον αφήσω πλήρως ελεύθερο και ήμουν πολύ περίεργος για να δω τη δική του ανάγνωση. Θα έλεγα πως του άφησα το περιθώριο της εικονογράφησης. Το εγχείρημα μας μοιάζει με την προσθήκη κινούμενων εικόνων σε ένα βιβλίο».

Για το Νικολόπουλο, αυτό το περιθώριο είναι ένας επαρκέστατος χώρος δημιουργίας. «Θυμάμαι, στην έκδοση του παλιού περιοδικού Mad υπήρχε ένας σκιτσογράφος που σχεδίαζε μικρές ιστορίες στα λευκά περιθώρια των σελίδων. Μια τέχνη που έρχεται από παλιά, ακόμα και σε πάπυρους συναντάς την ίδια πρακτική: διακοσμητές προσέθεταν απρόσμενα σκίτσα σε όσο ωφέλιμο χώρο τους επέτρεπε το κείμενο. Αυτό το περιθώριο του “επίσημου αφηγήματος” είναι αυτό που πάντα με ενδιέφερε και με συγκινούσε, οπότε κάνω το ίδιο πράγμα». Λέω μικρές άσχετες ιστορίες στο περιθώριο της επίσημης αφήγησης.

Εικονοπλάστες και οι δύο, αν και από διαφορετικές αφετηρίες, τρέφονται από τη νύχτα – κυρίως επειδή την έχουν ζήσει και παρατηρήσει επισταμένα. Γιατί, λοιπόν, το «Athens:AM -Extended» είναι τόσο ενδιαφέρον; Είναι στ’ αλήθεια, τόσο διαφορετικοί οι Αθηναίοι τη νύχτα; «Για μένα είναι εντελώς άλλοι άνθρωποι», εξηγεί ο Θανάσης Καρατζάς. «Το βράδυ βγαίνεις έξω από επιλογή, δεν κινείσαι σε έναν εργασιακό χώρο όπου έχεις συγκεκριμένο κώδικα συμπεριφοράς. Το βράδυ είναι άναρχο, χωρίς κανόνες. Έχω στην άκρη του μυαλού μου πως μεγάλες ιδέες αποτυπώθηκαν σε ένα χαρτάκι, στην άκρη ενός πακέτου τσιγάρων, σε μια χαρτοπετσέτα κάποια νύχτα εξόδου. Κι αυτό πυροδοτείται από την κοινωνικοποίηση της νύχτας· η νύχτα σε φέρνει πιο κοντά στον εαυτό σου. Μην ξεχνάμε και πως όλοι οι μεγάλοι δημιουργοί είχαν νυχτερινά στέκια κι εκεί συντελούνταν ωσμώσεις, γεγονός που βρίσκω συναρπαστικό. Άφηναν την προσωπική τους παράσταση και επέστρεφαν στον εαυτό τους. Η νύχτα ήταν και είναι ανοιχτή σε πολλά ενδεχόμενα».

Βύρων Νικολόπουλος: Την ώρα που το πρωί μπορεί να είσαι το γρανάζι σε μια εργασιακή φάμπρικα, το βράδυ θέλεις να γίνεις πρωταγωνιστής. Και αυτό είναι το μαγικό με τις φωτογραφίες του Θανάση: καταφέρνουν να αποτυπώσουν τόσο το προσωπείο, όσο και την πίσω αλήθεια

Ο Βύρων Νικολόπουλος συμφωνεί πως οι Αθηναίοι το βράδυ μεταμορφώνονται, αλλά με άλλα κίνητρα. «Το βράδυ οι άνθρωποι φορούν μάσκα σε σχέση με την πρωϊνή τους ζωή: βγαίνουν για να προβάλλουν αυτό που θέλουν να αναγνωρίσουν οι άλλοι στο πρόσωπο τους. Μια κοπέλα θα βαφτεί, θα ντυθεί και θα γίνει γκομενάρα. Ένας τύπος θα θελήσει να πει το έξυπνο αστείο για να γίνει αρεστός στην παρέα. Στην νύχτα υπάρχουν πολλοί καταλύτες: το αλκοόλ, τα ναρκωτικά, ο έρωτας, η έκσταση του χορού, τα οποία μπορούν να γεννήσουν αλήθεια. Την ώρα που το πρωί μπορεί να είσαι το γρανάζι σε μια εργασιακή φάμπρικα, το βράδυ θέλεις να γίνεις πρωταγωνιστής. Και αυτό είναι το μαγικό με τις φωτογραφίες του Θανάση: καταφέρνουν να αποτυπώσουν τόσο το προσωπείο, όσο και την πίσω αλήθεια».

Ο Βύρων Νικολόπουλος μιλώντας για την πόλη του, την Αθήνα: “Έχει όλα τα καλά και τα κακά που έχει κάθε μεγαλούπολη. Και ναι, ασφαλώς σε ξαφνιάζει – αλλιώς θα ήταν βαρετή. Πιστεύω πως μετά από τόσους αιώνες αυθαιρεσίας, η Αθήνα αρνείται να υπάρξει μέσα σε “κάδρο”. Ό,τι αναπτύσσεται εντός της, καταπατάται”.

Η ζωντάνια της Αθήνας τη νύχτα είναι κι ένας δρόμος για να τη μελετήσεις με πιο ήρεμο βλέμμα, με μεγαλύτερη επιείκεια. Παρότι υπήρξε η πηγή μιας 15ετούς ενασχόλησης ο Καρατζάς παραμένει αμφίθυμος απέναντι της. Την παρομοιάζει «με μια σχέση που σε τρελαίνει, σε φτιάχνει, δεν θέλεις να την χωρίσεις, αλλά δεν θέλεις και να την ξαναδείς». «Άλλες φορές τη λατρεύω, άλλες με ξενερώνει. Η Αθήνα σε ξαφνιάζει, σε αναγκάζει σε μια μόνιμη εγρήγορση. Παρόλα αυτά είναι φιλόξενη, δεκτική πόλη».

Οι metacosmoi, το δεύτερο “γραφείο” του Βύρωνα Νικολόπουλου, είναι ένας μοναδικός αστικός χώρος με απρόσμενη ομορφιά. Μια “φούσκα” αστικής γαλήνης στην καρδιά του πιό δραστήριου και αληθινού κομματιού της πόλης. «Δεν θα μπορούσα να δουλεύω εδώ, αν δεν αγαπούσα την Αθήνα. Έχει όλα τα καλά και τα κακά που έχει κάθε μεγαλούπολη. Και ναι, ασφαλώς σε ξαφνιάζει – αλλιώς θα ήταν βαρετή. Πιστεύω πως μετά από τόσους αιώνες αυθαιρεσίας, η Αθήνα αρνείται να υπάρξει μέσα σε “κάδρο”. Ό,τι αναπτύσσεται εντός της, καταπατάται. Ε, λοιπόν, Αθηναίος είμαι, αυτό είναι το DNA της πόλης εδώ και χιλιετίες, αυτό μου αρέσει. Δυστυχώς κανένας δεν μας έμαθε να αγαπάμε την πόλη μας, αυτή η κουλτούρα των απουσιάζει πλήρως από την παιδεία των Αθηναίων. Αγαπώντας την, δεν σημαίνει ότι αγνοείς τα προβλήματα της· απεναντίας, σημαίνει πως την υπερασπίζεσαι», τονίζει.

Στη “μέσα” πλευρά της πόλης, στις σκοτεινές της αίθουσες.

Ο Βύρων Νικολόπουλος αναζητούσε για μήνες χώρους στο κέντρο μέχρι να καταλήξει στη Γερανίου 44. Δεν είναι τυχαίο που επέλεξε έναν χώρο όπου χτυπάει ο παλμός της Ομόνοιας. «Για μένα, η Ομόνοια είναι η καρδιά της πόλης – όχι το Σύνταγμα. Είναι μια αληθινή, do it περιοχή, δεν έχει τίποτα το διανοητικό, ή το υπερφίαλο, είναι λιτή, προσγειωμένη, σκληρή αλλά και συμπονετική, είναι η υγιής πλευρά της πόλης και δεν θα ήθελα εγκαταλειφθεί· Εμείς ήρθαμε εδώ για να δημιουργήσουμε ένα ζωντανό πυρήνα», συνεχίζει.

Κι αν εκείνος είναι ξεκάθαρα Ομονοιακός τύπος, ο Καρατζάς δηλώνει Συνταγματικός. «Αυτή η περιοχή με αφήνει αμετάφραστο. Από τη μια, το Εθνικό Θέατρο του Τσίλερ – αυτό το κτίριο της απαράμιλλης ομορφιάς κι από την άλλη ένας πεζόδρομος ήσυχος που αναδίδει μια ζεστασιά μέσα σε μια σκληρή και ψυχρή πλατεία. Οφείλω όμως, να ομολογήσω πως όσο ζούσα αυτόν το χώρο, ολοένα και τον αγαπούσα. Καταρχάς, έβλεπα τις απεριόριστες δυνατότητες του και πως το ‘Athens:AM’ αποκτούσε εκεί μέσα νόημα. Οι metacosmoi συνυπάρχουν με τη βοή, τη μουσική της πόλης κι αυτό αλλάζει ολοκληρωτικά τη γενική αίσθηση».

Θανάσης Καρατζάς: Αν η έκθεση ήταν μια αθηναϊκή οδός οδός θα ήταν η Ασκληπιού, το λεπτό σημείο τριβής μεταξύ Εξαρχείων και Κολωνακίου, δύο διαφορετικών γειτονιών της πόλης

Ανεβαίνοντας τα σκαλιά προς τον πρώτο όροφο όπου στεγάζονται οι metacosmoi, νιώθεις πως είσαι ήδη στο «μετά». Στην επόμενη αφήγηση της πόλης, στην επόμενη μέρα της, στο σημείο όπου καταγράφονται πιο έντονα οι μεταβάσεις της. Στη γειτονιά (ή και μη γειτονιά, αναλόγως πως θα την κοιτάξεις) θα δεις το κουρείο που λειτουργούν Πακιστανοί, ένα μπακάλικο που ανήκει σε Ινδονήσιο, ένα καφενείο όπου ανήκει σε Αλβανούς, μια μεταφορική εταιρεία που «τρέχουν» Γεωργιανοί. Δεν λείπουν και οι παράνομες δραστηριότητες στους πέριξ δρόμους. «Αυτή είναι η Ομόνοια, συνυπάρχουν αρμονικά τα πάντα, το αφήγημα και το περιθώριο, εκεί είναι το νόμιμο και το παράνομο, η ζωή και ο θάνατος, τα πρεζάκια που αργοπεθαίνουν και οι μετανάστες που έχουν έρθει στη χώρα για να επιζήσουν». 

Κορίτσια στο κύμα και στο φακό του Θανάση Καρατζά.

Αυτό το σταυροδρόμι αντανακλά, ερήμην του ίσως, και το πνεύμα της έκθεσης. Για τον Θανάση Καρατζά το «Athens:AM» είναι «μια έκθεση στο ενδιάμεσο, στο πέρασμα. Αν ήταν οδός θα ήταν η Ασκληπιού, το λεπτό σημείο τριβής μεταξύ Εξαρχείων και Κολωνακίου, δύο διαφορετικών γειτονιών της πόλης». Για τον Βύρωνα Νικολόπουλο πάλι, ‘ομιλητή’ της ψηφιακής γλώσσας είναι ένα portal: «ο επισκέπτης της έκθεσης θα περάσει από το χώρο, θα βιώσει ένα κομμάτι πόλης το οποίο έχει δημιουργηθεί σαν μια τρύπα στο χώρο και στο χρόνο. Το κομμάτι μιας Αθήνας που είναι διαχρονική, έχει πολλές διαστάσεις και έχει πάντα πάθος».