Hot or Not #223: Όλα όσα μας άρεσαν (ή μας χάλασαν) αυτή την εβδομάδα

Στο τέλος κάθε εβδομάδας, η ομάδα του Monopoli μοιράζεται μαζί σας όλα όσα συζητά στο γραφείο ή στον “έξω” κόσμο, με φίλους, παρέες, συνεργάτες και γνωστούς. Συγκεντρώνουμε, δηλαδή, όλα όσα μας τράβηξαν την προσοχή (θετικά ή αρνητικά) αυτή την εβδομάδα, όσα ξεχωρίσαμε στην πόλη και τον πολιτισμό.

“Netflix & chill” με τι άλλο πέρα από μια προβλέψιμη αλλά διασκεδαστική ταινία, που είναι ό,τι υπόσχεται. Το Office Romance με πρωταγωνιστές την Jennifer Lopez και τον Brett Goldstein (παρεμπιπτόντως πόσο ανυπομονούμε για τη νέα σεζόν Ted Lasso!)  ενώνει την CEO μιας μεγάλης αεροπορικής εταιρείας με τον δικηγόρο και επίσης workaholic σε έναν απαγορευμένο έρωτα, που σχολιάζει εκτός από την κουλτούρα μηδενικής ενοχής στις εργασιακές σχέσεις, την ανάγκη για σύνδεση, επικοινωνία και το αναπόφευκτο. Με αγγλικό χιούμορ αλλά και άλλες αμερικανιές – μεγάλη CEO, ανερχόμενος δικηγόρος, πτήσεις με ιδιωτικά τζετ και «διακοπές» σε πολυτελή μέρη- η ταινία δεν γίνεται ποτέ κάτι ξεχωριστό, αλλά προσφέρει γέλιο,  coziness και αισιοδοξία στον έρωτα. Όπως λέει και η JLo στο press tour είναι “hopeful romantic” και συμφωνώ.

Η ταινία είναι μια απόδραση από τα πολλά δράματα και παρότι στο φινάλε της είναι κλισέ, απλό και συνηθισμένο, η χημεία των πρωταγωνιστών και η fun ερμηνεία της Betty Gilpin, στον ρόλο μιας εγκύου εργαζόμενης που δεν σταματά ποτέ να δουλεύει δίπλα στο πλευρό της Jackie Cruz της Jennifer Lopez, αποζημιώνει και χτίζει έναν κόσμο στον οποίο μπορείς χαλαρώσεις για σχεδόν δύο ώρες χωρίς άλλες σκέψεις. Υ.Γ μείνετε για τις έξτρα σκηνές λίγο μετά το τέλος!
Λίνα Ρόκα

Η Αμέρισσα Μπάστα, στην πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της, «Μικές ανάσες», μάς εισάγει σε ένα σύμπαν δυστυχώς πολύ γνώριμο. Η Λένα είναι 20 χρονών, ζει με την οικογένειά της σε μια γειτονιά της Αθήνας και αποτελεί την ιδανική απεικόνιση της εντελώς ατελούς ζωής των νέων στη σύγχρονη Ελλάδα. Εκφράζει μια ολόκληρη γενιά που μεγάλωσε μέσα σε δύσκολες και διαρκώς μεταβαλλόμενες συνθήκες, σε ένα σπίτι που λειτουργεί σαν φυλακή, με μοναδική διέξοδο τα ακουστικά της και τη μουσική.

Η Ελίνα Τσιορμπατζή, που γνωρίσαμε στα «Τσουλάκια», ενσαρκώνει τη Λένα σαν ο ρόλος να είχε γραφτεί εξαρχής για εκείνη. Η πρώτη της εμφάνιση σε μεγάλου μήκους ταινία συμπίπτει με το αντίστοιχο ντεμπούτο της σκηνοθέτριας και θα έλεγε κανείς πως η συνάντησή τους μοιάζει σχεδόν καρμική. Σκηνοθέτρια και πρωταγωνίστρια συνεργάζονται άψογα, δημιουργώντας μια ταινία-ορόσημο για τη βίαιη, γρήγορη και συχνά άτσαλη ενηλικίωση της σύγχρονης γυναίκας.

Πρόκειται για μια διαφορετική οπτική από αυτή που έχουμε συνηθίσει στο ελληνικό σινεμά. Μια ταινία με ξεκάθαρη γυναικεία ματιά, που δεν αφήνει ποτέ την πρωταγωνίστριά της έξω από το κάδρο και δίνει την αίσθηση πως ακολουθούμε μια φίλη μας καθώς περιπλανιέται στην πόλη. Μια νέα κινηματογραφική πνοή, που φέρνει μια αυθεντική αίσθηση πραγματικότητας και που σίγουρα θα θέλαμε να ξαναδούμε στη μεγάλη οθόνη.

Η ταινία κυκλοφορεί στους κινηματογράφους από την Πέμπτη 4 Σεπτεμβρίου και είναι από εκείνες τις προβολές που δεν πρέπει να λείψουν ούτε από ένα θερινό σινεμά ούτε από το επόμενο logάρισμα στο Letterboxd.
Νικολέτα Χατζησάββα

Μία συζήτηση-debate που απο-ωραιοποιεί ή τουλάχιστον ρίχνει φως στις εμπειρίες πριν και μετά τα παιδιά, μέσω της αφήγησης ιστοριών και προσωπικών εξομολογήσεων. Τα βιώματα των ομιλούντων μπλέχτηκαν με τα έξυπνα κωμικά στοιχεία του stand-up και του αυτοσχεδιασμού, καθώς το κοινό επηρέαζε το περιεχόμενο της συζήτησης και το σκηνικό μετατράπηκε σε μια ζωντανή, άμεση, διαδραστική παράσταση γεμάτη χιούμορ και αλήθειες.

Από τη μία είχαμε την εμπειρία των γονέων, με την Έλενα Χαραλαμπούδη -την υπέροχη και ευρηματική 5 Minute Mum– και τον Δημήτρη Μακαλιά, να μοιράζονται τις «απελπιστικά» γνώριμες συνήθειές τους. Και από την άλλη είχαμε την Ευγενία Σαμαρά και τον Κώστα Μαλιάτση, που απολαμβάνουν την «ελεύθερη» ζωή τους χωρίς ευθύνες και δίνουν στους γονείς να καταλάβουν πώς οι -συχνά υπερβολικές- συμπεριφορές τους φαίνονται στους γύρω τους.

Πολλές ήταν οι συζητήσεις που ακούστηκαν στο Κατράκειο από τους τέσσερις «οικοδεσπότες» της παράστασης· από τα παιδικά πάρτι, τα δώρα, τις διακοπές, τον τρόπο ζωής μέχρι τις σχέσεις και τους φίλους.

Τα γεμάτα ειλικρίνεια αστεία τους μας έδειξαν πως ό,τι ζούμε τελικά είναι universal experience, ενώ το debate γονέων και μη, έμαθε και στις δύο «πλευρές» να κατανοούν η μία την άλλη. Μας απέδειξαν με τον πιο αυθεντικό τρόπο ότι είναι εξίσου άξια σεβασμού η κάθε επιλογή: η προσπάθεια των γονέων που κάνουν τα πάντα για τα παιδιά τους, αλλά και η care-free ζωή όσων δεν έχουν παιδιά και που ίσως το ανάθρεμμα παιδιών δεν είναι στα πλάνα τους.
Γιώτα Ευθυμίου

Ο Steven Spielberg επιστρέφει στο γνώριμο sci-fi σύμπαν του, φέρνοντας μαζί του στοιχεία από την παλαιότερη φιλμογραφία του. Πηγαίνοντας στην πρεμιέρα του Disclosure Day, γρήγορα επιβεβαίωσα ότι κινείται σε οικεία νερά, με ένταση που διατηρεί αμείωτο το ενδιαφέρον, αν και κατά διαστήματα αφήνει να φανούν κάποιες σεναριακές ανισορροπίες, καθώς επιχειρεί να γεφυρώσει δύο παράλληλες αφηγήσεις: έναν χάκερ που έρχεται αντιμέτωπος με κυβερνητικά μυστικά γύρω από την εξωγήινη ζωή και μια παρουσιάστρια καιρού που αποκτά ξαφνικά ανεξήγητες γνώσεις. Δυστυχώς, για εμένα, η συνύπαρξή τους δεν δένει πάντα με απόλυτη αρμονία. Βέβαια, η αδυναμία που έχω στην Emily Blunt ήταν αρκετή για να προσπεράσω αυτό το «ψεγάδι».

Σε αρκετά σημεία η ροή μού φάνηκε άνιση και οι χαρακτήρες δεν ήταν πάντοτε πειστικοί στις αντιδράσεις τους. Ωστόσο, η ταινία στηρίζεται περισσότερο στη συνολική κινηματογραφική της δύναμη παρά στη σεναριακή ακρίβεια. Ακόμη και στις στιγμές που ένιωσα πως το σενάριο δεν «κουμπώνει» απόλυτα, το world-building της ήταν αρκετά ισχυρό ώστε να καλύψει αυτά τα συγγραφικά κενά. Εκεί όπου, για μένα, η εμπειρία απογειώθηκε ήταν από τη δεύτερη ώρα και έπειτα, όταν ο Spielberg επαναφέρει πλήρως τον έλεγχο και παραδίδει ένα φινάλε που συνδυάζει σασπένς, θέαμα και sci-fi με τρόπο που επισκιάζει όσα προηγήθηκαν και με οδήγησε να φύγω από την αίθουσα άκρως ικανοποιημένος.

Μπορεί μέχρι στιγμής τα λόγια μου να μη συμβαδίζουν απόλυτα με το πρόσημο που έχω δώσει στον τίτλο, όμως αυτό οφείλεται στις πολύ υψηλές προσδοκίες που έχω από αυτόν τον σκηνοθετικό γίγαντα. Στο σύνολό της, πρόκειται για μια απολαυστική επιστροφή του Spielberg στο αγαπημένο του κινηματογραφικό πεδίο, ακόμη κι αν δεν συγκαταλέγεται στις κορυφαίες στιγμές της φιλμογραφίας του. Παρά τις αδυναμίες της, η ταινία διαθέτει αρκετή κινηματογραφική μαγεία ώστε να υπενθυμίσει γιατί παραμένει ένας από τους σημαντικότερους δημιουργούς του σύγχρονου σινεμά.
Ιανός Κωνσταντόπουλος

Για να μην παρεξηγηθώ, δεν είμαι hardcore fan του μπάσκετ – παρακολουθώ, αλλά δεν είναι πως φοβάμαι μην χάσω κάποιο παιχνίδι. Όλο αυτό που συμβαίνει, ωστόσο, τις τελευταίες δύο εβδομάδες στο άλλοτε «κέντρο του κόσμου», τη Νέα Υόρκη, και την πατροπαράδοτη νεοϋορκέζικη ομάδα της, τους Knicks, είναι πολύ μεγαλύτερο από το μπάσκετ. Πλέον είναι μια στιγμή στο hall of fame της ποπ κουλτούρας που δεν παύει ποτέ να μας πυροδοτεί με νέα γεγονότα.

@chanelangel90210

i have the biggest fomo of my life #knicks #newyork

♬ New York – 【EDM Producer】KAI🇯🇵

Στο τέταρτο από τα 4 παιχνίδια του final 4 του NBA, η ομάδα της Νέας Υόρκης βρέθηκε να χάνει με 27 πόντους στο τέλος της δεύτερης περιόδου – και τότε άλλαξαν όλα. Από εκεί και πέρα οι φαν των Knicks, και βασικά όλο το διεθνές jet set, όλα τα icons, όλες οι γνωστές φυσιογνωμίες και τα pop icons που βρίσκονταν πρώτη σειρά στο courtside του γηπέδου, αντίκρισαν το μεγαλύτερο comeback στην ιστορία του NBA. Στο 83ο λεπτό οι Knicks προηγούνταν, κερδίζοντας απανωτά 16 και 13 πόντους, και σε ένα σερί βγαλμένο από ταινία δράσης το παιχνίδι έληξε με σκορ 107-106 για τους Knicks.

@alexcolvin0811

how bout them knicks #nba #knicks #nbafinals #bbm27 #edit

♬ original sound – Alex

Πέρα από την αθλητική μαεστρία και τον θαυμασμό, τα τελευταία 4 παιχνίδια της ομάδας μπάσκετ της Νέας Υόρκης, με κορύφωση το παιχνίδι της Τετάρτης, έχουν ξεσηκώσει κύμα έμπνευσης στα social media, καθώς και σχόλια του τύπου «Knicks game is the closest thing to world peace that we are gonna have» – το συγκεκριμένο σχόλιο ειπώθηκε για την αγκαλιά που έδωσε η Taylor Swift στην Kylie Jenner. Viral βίντεο, πρώην πρόεδροι που καταχειροκροτήθηκαν, νυν πρόεδροι που γιουχαΐστηκαν ακραία, ο Timothée Chalamet έξαλλος και ο δήμαρχος της Νέας Υόρκης, Zohran Mamdani, να παραδέχεται πως είδε μόνο ένα από τα τέσσερα παιχνίδια από κοντά, καθώς μόνο αυτό μπορούσε να «αντέξει η τσέπη του». Αθάνατη ποπ κουλτούρα, πάντα έρχεσαι εκεί που δεν σε περιμένουμε!