Stop Scrolling: Γυναικοκτονίες (ξανά), μια δίκη-ορόσημο κι ένα deal που ταράζει το Χόλιγουντ

Θα είναι σαν να μπαίνει η άνοιξη – αλλά δεν θα ’ναι κιόλας. Τέτοιο gaslighting, όπως αυτό που μας έχει ρίξει ο καιρός, νομίζω πως δεν έχω φάει ποτέ στη ζωή μου (καλά, μια υπερβολή, αλλά πάμε παρακάτω). Τι κατάσταση είναι αυτή, παιδιά; Θα έρθει αυτή η Άνοιξη να ηρεμήσει και λίγο το κεφάλι μας, έστω ως ψευδαίσθηση, ή όχι; Ήλιος, ζέστη, βροχή, σκόνη, συννεφιά. Αυτή την περίοδο ο καιρός, όντως, αντιπροσωπεύει πλήρως την ψυχολογική μας κατάσταση – αν κρίνουμε από την επικαιρότητα – αλλά καιρός είναι (διπλής) να πάρει μια απόφαση, μήπως και ηρεμήσουμε κι εμείς.

Εμφανέστατα στρέφω την αγανάκτησή μου στα καιρικά φαινόμενα, γιατί πλέον δεν έχω πού αλλού να τη στρέψω – βασικά δεν μπορώ να διαλέξω. Ξεκινήσαμε αυτή τη στήλη με σκοπό να βοηθήσουμε στο να σταματήσουμε το ατελείωτο scrollάρισμα στα κινητά μας και να δώσουμε μία παραπάνω σημασία στα «σημαντικά». Ε, πλέον όχι απλώς όλα είναι σημαντικά, αλλά είναι και όλα «καταστροφές» που θέλουν την αμέριστη προσοχή μας και την ξεκάθαρη θέση μας, απέναντι σε έναν μόνιμο αποτροπιασμό. I call that over stimulation – γιατί, ειλικρινά, πόσες κακές ειδήσεις μπορούμε να αντέξουμε μέσα σε μία εβδομάδα;

Αυτή η εβδομάδα άφησε πίσω της ακόμη δύο τραγικές απώλειες γυναικών στην χώρα μας. Από τις 20 έως τις 24 Απριλίου 2026, δύο υποθέσεις ήρθαν να θυμίσουν (όχι πως το ξεχάσαμε βέβαια) με τον πιο σκληρό τρόπο πόσο βαρύ μπορεί να είναι το αποτύπωμα της βίας και της απώλειας. Στο Ηράκλειο Κρήτης, η 43χρονη Ελευθερία Γιακουμάκη δολοφονήθηκε με τις έως τώρα πληροφορίες να δείχνουν ως δράστη τον πρώην σύντροφό της. Την ίδια εβδομάδα, στην Αθήνα, μια 51χρονη εργαζόμενη στο υπουργείο Τουρισμού έχασε τη ζωή της ύστερα από πτώση από το κτίριο όπου εργαζόταν, ενώ οι συνθήκες του θανάτου της εξακολουθούν να ερευνώνται. Πίσω από αυτές τις ειδήσεις δεν υπάρχουν μόνο τίτλοι και γεγονότα, αλλά ζωές που χάθηκαν, άνθρωποι που δεν θα γυρίσουν σπίτι, οικογένειες που μένουν να διαχειριστούν ένα βαρύ και δύσκολο κενό και κυρίως γυναίκες που χάνουν τη ζωή τους εξαιτίας του φύλου τους. Ακόμη μία εβδομάδα που μετράμε γυναίκες και κρατάμε τα ονόματα τους.

Το Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών, η ετήσια διεθνής συνάντηση όπου διασταυρώνονται πολιτική, οικονομία και θεσμικός διάλογος, έγινε φέτος το βήμα από το οποίο η Λάουρα Κοβέσι μίλησε για την Ελλάδα με γλώσσα καθαρή και χωρίς περιστροφές. Η επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας απέφυγε να εγκλωβιστεί στην πολιτική αντιπαράθεση, λέγοντας πως «Δεν σχολιάζω τι λένε οι πολιτικοί», και μετέφερε αμέσως το βάρος στην ουσία: «Τι συνέβη με τον ΟΠΕΚΕΠΕ και ποιος είναι υπεύθυνος». Μέσα σε αυτή τη φράση συμπύκνωσε όλο το νόημα της παρέμβασής της: όχι άλλος θόρυβος γύρω από πρόσωπα και εντυπώσεις, αλλά προσήλωση στο ίδιο το σκάνδαλο και στις ευθύνες που πρέπει να αποδοθούν. Δεν ήταν τυχαίο ότι επέλεξε να περιγράψει τον ΟΠΕΚΕΠΕ ως «ακρωνύμιο της διαφθοράς, του νεποτισμού και των πελατειακών σχέσεων».

Για την κυβέρνηση, όμως, η Κόβεσι δεν υιοθέτησε τόνο ρήξης, αλλά μια αυστηρή, σχεδόν χειρουργική στάση. Ξεκαθάρισε ότι «δεν πιστεύω ότι έχουμε ανταγωνιστική σχέση με τις ελληνικές αρχές», δείχνοντας πως δεν βλέπει απέναντί της ένα εχθρικό κράτος, αλλά ένα πεδίο όπου η έρευνα οφείλει να προχωρήσει χωρίς καθυστερήσεις και πολιτικές υπεκφυγές. Την ίδια ώρα, ήταν κατηγορηματική ως προς το περιεχόμενο των ερευνών: «Κανείς δεν θα με πείσει ότι αποτελούν μέρος της δουλειάς ενός πολιτικού», είπε για τη διαφθορά, την απάτη, την κατάχρηση εξουσίας και την εμπορία επιρροής, απορρίπτοντας ευθέως τη λογική ότι τέτοιες πρακτικές μπορούν να εμφανίζονται ως σχεδόν φυσιολογικές μέσα στην πολιτική ζωή. Η Κοβέσι μέσα σε λίγα κατόρθωσε να καταρρίψει on camera την αιώνια ελληνική ατάκα «έτσι γίνονται αυτά».

Η υπόθεση του Νίκου Ρωμανού είχε φορτίσει έντονα τη δημόσια συζήτηση εδώ και μήνες (και δικαίως), γιατί για πολλούς είχε γίνει ένα τεστ για το πόσο στέκουν τα στοιχεία μιας τόσο βαριάς κατηγορίας και για το αν μια προφυλάκιση μπορεί τελικά να αποδειχθεί δυσανάλογη. Η εξέλιξη της δίκης αυτή την εβδομάδα έδωσε οριστική απάντηση: την Παρασκευή 24 Απριλίου, το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων τον έκρινε αθώο λόγω αμφιβολιών για την υπόθεση της έκρηξης στους Αμπελόκηπους, ακολουθώντας την εισαγγελική πρόταση που είχε προηγηθεί λίγες ημέρες νωρίτερα.

Η απόφαση θεωρείται δικαίωση για τον Ρωμανό, ο οποίος έμεινε προφυλακισμένος για περισσότερους από 17 μήνες, ενώ το βασικό στοιχείο που τον συνέδεε με την υπόθεση ήταν ένα μερικό αποτύπωμα (;) σε κινητό αντικείμενο μέσα στο διαμέρισμα. Η εισαγγελέας είχε επισημάνει σοβαρές αμφιβολίες ως προς την επάρκεια αυτού του ευρήματος, και το δικαστήριο έκρινε τελικά πως δεν υπήρχε βάση για καταδίκη. Είμαι το ίδιο σοκαρισμένη με εσάς, αλλά η ελληνική δικαιοσύνη έκανε (για πρώτη φορά εδώ και καιρό) τη δουλειά της, και δεν εννοώ πως αθώωσε έναν συγκεκριμένο άνθρωπο, αλλά λειτούργησε σωστά – αν και πολύ αργοπορημένα.

Πηγαίνοντας λίγο στα παγκόσμια, η μεγάλη είδηση στο Hollywood δεν είναι απλώς ότι «πωλείται η Warner Bros.», αλλά ότι η Paramount Skydance προχωρά στην εξαγορά της Warner Bros. Discovery σε συμφωνία που αποτιμάται στα 81 δισ. δολάρια ή περίπου 111 δισ. μαζί με το χρέος. Στις 23 Απριλίου 2026 οι μέτοχοι της WBD ενέκριναν τη συμφωνία, όμως η υπόθεση δεν έχει κλείσει: απομένουν οι εγκρίσεις από τις ρυθμιστικές αρχές σε ΗΠΑ και Ευρώπη, ενώ το αμερικανικό Υπουργείο Δικαιοσύνης έχει ήδη ζητήσει στοιχεία για το πώς η συγχώνευση θα επηρεάσει την παραγωγή ταινιών, τα δικαιώματα περιεχομένου, το streaming και τις αίθουσες.

Αυτό που έχει αναστατώσει τη βιομηχανία είναι το μέγεθος της συγκέντρωσης ισχύος που θα προκύψει. Αν η συμφωνία ολοκληρωθεί, κάτω από την ίδια ομπρέλα θα βρεθούν η Warner Bros., η Paramount, το HBO Max, το Paramount+, το Discovery+, αλλά και κολοσσοί της ενημέρωσης όπως το CNN και το CBS. Στο Hollywood κυριαρχεί η ανησυχία ότι μια τέτοια ενοποίηση θα σημαίνει λιγότερους αγοραστές, περισσότερες περικοπές, layoffs, μικρότερη ποικιλία στα projects που εγκρίνονται και ακόμη λιγότερο χώρο για ρίσκο και πρωτοτυπία. Η ευρύτερη αίσθηση είναι ότι, μετά τη συρρίκνωση των τελευταίων ετών, το σύστημα πλησιάζει πλέον σε μια εποχή «big four», όπου ακόμη λιγότερες εταιρείες θα κρατούν τα κλειδιά του αμερικανικού θεάματος.

Μέσα σε αυτό το κλίμα έχει αποκτήσει έντονη παρουσία η Future Film Coalition, μια συμμαχία επαγγελματιών και οργανισμών του ανεξάρτητου κινηματογράφου που δηλώνει πως παλεύει ενάντια στη media consolidation και υπέρ της επιβίωσης των independent φωνών. Μιλά για προστασία των μικρών επιχειρήσεων, των δημιουργών, των αιθουσών και της πολιτιστικής ποικιλίας, ενώ στην καμπάνια #BlockTheMerger στήριξε ανοιχτή επιστολή κατά της συμφωνίας. Σύμφωνα με τη σχετική ανακοίνωση, η πρώτη δημόσια παρέμβαση συγκέντρωσε πάνω από 1.000 υπογραφές από καλλιτέχνες και δημιουργούς — ανάμεσά τους και πάνω από 75 υποψήφιους ή βραβευμένους με Όσκαρ — ενώ στη συνέχεια το Reuters ανέβασε τον συνολικό αριθμό των υπογραφών σε πάνω από 4.000 από επαγγελματίες και κοινό. Το βασικό τους επιχείρημα είναι ξεκάθαρο: τέτοια mega-deals δεν αλλάζουν μόνο τις ισορροπίες των στούντιο, αλλά επηρεάζουν άμεσα το ποιος βρίσκει δουλειά, ποιες ταινίες φτιάχνονται και πόσο ανοιχτό παραμένει το πεδίο για νέες, ανεξάρτητες ιστορίες.