ΔΕΥΤΕΡΑ
18
ΜΑΪΟΥ
Είναι Απρίλιος του 2026, και η είδηση της 19χρονης στην Κεφαλονιά που 3 άντρες παράτησαν στο δρόμο είναι το θέμα των ημερών. Ξανά μία γυναίκα σκοτώνεται. Ξανά ένας, ή περισσότεροι, άντρες (πιθανότατα) ευθύνονται γι’ αυτό, μόνο που τώρα δεν είναι οι πράξεις τους που τους καθιστούν υπόπτους, αλλά η έλλειψη αυτών. Και όσο ψάχνω ειδήσεις και χαζεύω στο διαδίκτυο για να μαζέψω υλικό για το εβδομαδιαίο Stop Scrolling, πέφτω πάνω σε μία ακόμα ανάλυση σχετικά με τον θάνατο μίας ακόμα γυναίκας. Έχει προηγηθεί το βίντεο με “τις τελευταίες στιγμές της κοπέλας” που την δείχνει να μπαίνει στον χώρο και μετά, ημίγυμνη, να την κουβαλούν έξω. Γνωστό ειδησιογραφικό site το δημοσίευσε και μετά σχεδόν όλα το αναδημοσίευσαν.
Υπάρχουν στιγμές που νιώθεις τέτοιο θυμό, σε συνδυασμό με φόβο, απελπισία, στεναχώρια, που το αίμα σου κυριολεκτικά βράζει, και εκεί που είσαι για έναν καφέ και σχολιάζεις το πόσο χάλια πάει αυτή η ζωή ενώ συνομιλείς με την φίλη σου, βλέπεις άλλο ένα story στο Instagram που σχολιάζει πόσο προβληματικό είναι που για ακόμα μία φορά ασχολούμαστε με το τι φορούσε το θύμα και αυτομάτως… οι λέξεις δεν μπορούν να σταματήσουν να βγαίνουν από το στόμα σου και εκεί που υπήρχε μία συζήτηση ξεκινάς να κάνεις μονόλογο με αυξημένα ντεσιμπέλ φωνής. «Κουράστηκα να γράφω την ίδια είδηση κάθε εβδομάδα απλά αλλάζοντας το όνομα και την ηλικία» φώναξα στην φίλη μου, λες και εκείνη ήταν αυτή που επαναλαμβάνει δημόσια τις ίδιες δικαιολογίες, την ίδια αισχρή συζήτηση για την «ευθύνη του θύματος» ξανά και ξανά στα μέσα μαζικής ενημέρωσης και στο διαδίκτυο.
Δεν υπάρχουν άλλες λέξεις πια. Δεν υπάρχουν αρκετές λέξεις για να πολεμήσουμε την πατριαρχία. Δεν υπάρχουν άλλες λέξεις για να εξηγήσουμε και να αναλύσουμε πόσο λάθος είναι να βγαίνει στη δημοσιότητα το βίντεο ενός κοριτσιού που δείχνει αλλοιωμένο το σώμα της όσο την κουβαλούν άντρες. Δεν υπάρχει κάτι καινούργιο να πούμε, τα έχουμε πει όλα. Φτάνει.
Αυτός ο χείμαρρος λέξεων που αποτυπώνει την προσωπική μου άποψη και δυσκολία, δεν είναι καθόλου “σωστός”, “ψύχραιμος” ή και δημοσιογραφικός (μάλλον) εκ μέρους μου, αλλά είμαι εξοργισμένη. Κουράστηκα να συζητάμε κάθε 30 μέρες πως δεν έχει σημασία τι φορούσε μία γυναίκα, δεν έχει σημασία αν έκανε ναρκωτικά, σεξ ή όλα τα παραπάνω. Πόσες γυναίκες πρέπει να πεθάνουν; Πόσα κορίτσια πρέπει να τρέμουν; Πόσα μαθήματα αυτοάμυνας πρέπει να κάνουμε και πόσο καιρό πρέπει να προσποιούμαστε πως μιλάμε στο τηλέφωνο για να αισθανόμαστε ασφαλείς και να μας αντιμετωπίζουν ως ανθρώπινα όντα που δεν μπορείς να αφήνεις στην άκρη του δρόμου να πεθαίνουν;
Δεν υπάρχουν άλλες λέξεις, τις χρησιμοποιήσαμε όλες. Από το Stop Scrolling που κάθε βδομάδα εδώ και περίπου 4 μήνες διαβάζετε για μία γυναίκα που δέχτηκε σεξουαλική παρενόχληση ή που δολοφονήθηκε, μέχρι κάθε λογαριασμό στο Instagram που ανεβάζει έναν σχολιασμό, ένα μανιφέστο, μία έρευνα ως προς το γιατί συμβαίνουν όλα αυτά, πόσο τα φυλετικά πρότυπα μας έχουν καταστρέψει και πάει λέγοντας. Δεν μπορώ να μην παραδεχτώ πως κουράστηκα να γράφω για τα ίδια πράγματα με διαφορετικές λέξεις. Είναι εξοργιστικό μετά από όσα κατέκτησαν οι γυναίκες τα τελευταία χρόνια, μετά από τόσες καταγγελίες, τόση πυγμή, τόσο θάρρος, τόση κακή δημοσιότητα, τόσα (λαϊκά και κανονικά) δικαστήρια – είναι ανήθικο να υπάρχει αυτή τη στιγμή στο ίντερνετ βίντεο με μία γυναίκα ημίγυμνη που την κουβαλάει ο άντρας που μπορεί να ευθύνεται για τον θάνατό της.
Το βίντεο αυτό, τα τηλεοπτικά «δικαστήρια» και οι χιλιοειπωμένες συζητήσεις περί ποτού, ναρκωτικών και ρούχων από – γνωστούς και μη – ανθρώπους είναι σίγουρα το αντίθετο της δημοσιογραφικής δεοντολογίας. Δεν μεταδίδεις καμία είδηση, δεν ξεσκεπάζεις καμία αλήθεια, ούτε και δημιουργείς χώρο για απόψεις.
Πόσα κλικ θα κερδίσουμε πια; Πόση σημασία θα έχει; Και για πόσο καιρό θα είμαστε εντάξει με το να αναμεταδίδουμε τα ίδια τρομακτικά πράγματα που αφορούν θηλυκότητες, τον θάνατο και τον διασυρμό τους; Δεν έχω την απάντηση, πάντως κουράστηκα και όσο πλούσια και αν είναι η ελληνική γλώσσα, στέρεψε. Δεν υπάρχουν άλλες λέξεις, τις χρησιμοποιήσαμε όλες.
