Ο ήχος της πτώσης

Τέσσερις διαφορετικές ιστορίες με αντίστοιχες πρωταγωνίστριες και κοινό στοιχείο ένα γερμανικό αγροτόσπιτο στο οποίο ζουν οι βασικοί χαρακτήρες σε μια χρονική διαδρομή που ξεκινάει από το 1910 και φτάνει μέχρι τη σύγχρονη εποχή.

Έχει μια πολύ ενδιαφέρουσα σκηνοθετική ματιά η ανερχόμενη Μάσα Σιλίνσκι, που προσαρμόζεται στις απαιτήσεις αλλά και την ατμόσφαιρα της εκάστοτε εποχής στο φεστιβαλικής κοπής τετράπτυχο της. Ο «Ήχος της πτώσης» αφορά στη θέση της γυναίκας στην Γερμανία κατά τη διάρκεια του 20^ουκυρίως αιώνα αν και η τέταρτη ιστορία διαδραματίζεται γύρω στα 2020.

Ξεκινώντας από μια εποχή όπου σκιαγραφείται με ένα κράμα νατουραλισμού και λυρισμού η ανησυχία για τον επερχόμενο Μεγάλο Πολέμο (η απόκοσμη ατμόσφαιρα θυμίζει έντονα το απειλητικό σύμπαν του Μίκαελ Χάνεκε στην «Λευκή κορδέλα») η Σιλίνσκι μιλά για την θέση της γυναίκας σε έναν κόσμο που ζει κάτω από το βάρος των προκαταλήψεων και της δεισιδαιμονίας.

Ταυτόχρονα καταγράφει την πορεία των ηρωίδων της σε συνάρτηση με τις παγκόσμιες εξελίξεις με μια γραφή που δεν ακούει στους γραμμικούς κανόνες – η κάμερα πηγαινοέρχεται χωρίς ειρμό και ξεκάθαρη σύνδεση μεταξύ των τεσσάρων εποχών- και προτιμά να σημειώνει ανεπαίσθητα στιγμιότυπα μιας παράξενης καθημερινότητας γεμάτης μυστικά και αινίγματα αντί να αποσαφηνίζει τα ιστορικά γεγονότα.

Μέσα από την εξέλιξη των χαρακτήρων – πριν και πάνω από όλα η ταινία είναι ένα έργο ενηλικίωσης- και τις ερωτικές, οικογενειακές και ψυχολογικές περιπέτειες των ηρωίδων καταγράφεται το πέρασμα των οικογενειακών πληγών από γενιά σε γενιά.

Δεν έχουν όλα τα σκετς την ίδια δυναμική και γοητεία, όμως η τολμηρή άποψη της Σιλίνσκι να φέρει τις γυναίκες πρωταγωνίστριες της μεταφορικά – ενίοτε και κυριολεκτικά- ολόγυμνες απέναντι στις μεγάλες δοκιμασίες της ζωής τους, προσδίδουν στην ιδιότυπη τοιχογραφία της νεότερης γερμανικής ιστορίας, τα χαρακτηριστικά μιας συγκλονιστικής αλληγορίας για την ταυτότητα του Κακού (ο ναζισμός σε συνάρτηση με την πατριαρχία), τη δύναμη του ερωτικού ενστίκτου και την ανάγκη επούλωσης κάποιων τραυμάτων που πονούν ακόμη κι όταν πλέον έχουν πάψει να υφίστανται.