Bella Ciao #41: Στην Αθήνα, αν δεν κάνεις project, είναι σαν να μην υπάρχεις

Οργανισμοί. Ιδρύματα. Μουσεία. Γκαλερί. Projects. Υπόγεια. Τρύπες.
Όλοι μέσα στο παιχνίδι.
Παντού εγκαίνια. Παντού δράσεις. Κάτι «σημαντικό».
Τα μεγάλα ονόματα; Πανικός.

Χαρά. Οι περισσότεροι δεν συνεργαζόμαστε με γκαλερί.
Οπότε εκθέτω. Πίνω κρασί. Σχολιάζω πικρόχολα: αναξιοκρατία.

Διασυνδέσεις. Οικογένεια. Οικονομική άνεση. Ή τη σωστή θέση, τη σωστή στιγμή.
Παίρνουν χορηγίες. Διαγωνίζονται σε εκθέσεις. Κινούνται άνετα.
Εγώ; Τους κοιτάω. Σαρκάζω. Πίνω το κρασί μου.
Εγώ, η βασανισμένη περσόνα. Ταλέντο, έτσι λέω.

Δουλεύω το τραύμα. Ξαναδουλεύω το τραύμα. Επεξεργάζομαι το τραύμα. Και ξανά.
Χωρίς τραύμα; Τι καλλιτέχνης θα ήμουν;
Κι ενώ θέλω να είμαι απλώς καλλιτέχνης, πρέπει να μάθω και το άλλο.

Σωστό δίκτυο. Σωστός άνθρωπος. Σωστή πόρτα.
Κλείνω τα μάτια και είμαι αγκαλιά με τη γκαλερίστα.
Που μόλις μου σύστησε ο πιο σπουδαίος κιουρέιτορ της Αθήνας.
Το θηρίο της γκαλερί.
Μυθολογική φιγούρα. Κρατά την ύλη της καλλιτεχνικής μου μοίρας.

Ένα βράδυ σε τραπέζι με τον Dakis Joannou και τον Dimitris Daskalopoulos.
Μιλάμε για τέχνη. Εικόνες. Ιδέες.
Κουνάμε το κεφάλι. Σαν να καταλαβαίνουμε βαθιά πράγματα.
Επικαιροποιείται και η δική μου τέχνη.

Τώρα το θέμα είναι το concept. Όσο πιο αφηρημένο, θεωρητικό, ακατανόητο, τόσο καλύτερο.
Το κοινό δεν καταλαβαίνει. Είναι αδαές.
Λίγο-πολύ, κοροϊδευόμαστε όλοι μεταξύ μας. Κάνω τουμπεκί.

Στο στούντιο με την Katerina Zacharopoulou στην εκπομπή «Εποχή των Εικόνων».
Γέλιο. Πολύ γέλιο, φτάνει από την παρέα δίπλα.
Συνεχίζω να βαδίζω σε μια Αθήνα γεμάτη εκθέσεις: project. Άλλο project. Ξανά project. Άλλο ένα project…
Στην Αθήνα, αν δεν κάνεις project, είναι σαν να μην υπάρχεις.