Όλα όσα φανταζόμαστε ως φως

Τρεις γυναίκες διαφορετικών γενεών (η νεαρή Ανού, η μεσήλικη Πράμπα και η μεγαλύτερη Παρβάτι) ζουν και εργάζονται στη σημερινή Μουμπάι. Οι κοινωνικές προκαταλήψεις και στερεότυπα, οι άθλιες συνθήκες ζωής και ο περιορισμένος αέρας ελευθερίας, θα κάνει τις τρεις γυναίκες να αντιδράσουν και να αναζητήσουν νόημα στην προδιαγεγραμμένη ζωή τους.

Μια από τις ομορφότερες ταινίες όχι μόνο της χρονιάς αλλά ίσως και της δεκαετίας που διανύουμε μέχρι στιγμής, είναι το φιλμ της ηθοποιού και σκηνοθέτριας Παγιάλ Καπάντια. Με τη δεύτερη μόλις σκηνοθετική προσπάθεια της (προηγήθηκε το 2021 το ιδιότυπο αισθαντικό ντοκιμαντέρ «A Night of Knowing Nothing») η 39χρονη Καπάντια πετυχαίνει να φτιάξει ένα αριστουργηματικό μελόδραμα που έγραψε ιστορία καθώς είναι η πρώτη ταινία ινδής σκηνοθέτριας που προβάλλεται στις Κάνες. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά παραλίγο να κάνει και την τεράστια ανατροπή, κερδίζοντας τον Χρυσό Φοίνικα (τελικά κέρδισε το δεύτερο πιο σημαντικό έπαθλο της διοργάνωσης, το Μέγα Βραβείο της κριτικής επιτροπής) κάτι που ούτε ο τεράστιος Σατγιαζίτ Ρέι το είχε πετύχει. Θυμίζουμε ότι ο κορυφαίος Iνδός σκηνοθέτης έφτασε πιο κοντά από ποτέ στην πηγή για να πιει νερό το 1956 με το αριστούργημα του «Το τραγούδι του δρόμου» αλλά έχασε το Χρυσό Φοίνικα από τον «Κόσμο της σιωπής» του Κουστό. Το «Όλα όσα φανταζόμαστε ως φως» θυμίζει αρκετά το σινεμά του Ρέι όμως δεν είναι το ντοκιμαντερίστικης υφής μελόδραμα που ίσως φαντάζεται ο σινεφίλ. Είναι μια φρέσκια νότα ρεαλισμού συνδυασμένη με ένα πηγαίο χιούμορ και λαχτάρα για ζωή που αψηφά την καταπίεση και τον σκοταδισμό.

Η Καπάντια γνωρίζει φυσικά ότι το φιλμ της αφορά στη θέση της γυναίκας σε μια χώρα χαοτική (το μαγευτικό και πολύβουο Μουμπάι των 20 εκατομμυρίων κατοίκων αποτελεί το φυσικό σκηνικό της έντονης καθημερινότητας των τριών ηρωίδων) και είναι προσεκτική ως προς τον σχεδιασμό της επαναστατικής ποιητικότητας με την οποία μπολιάζει τις συμπεριφορές τους. Ο έρωτας και η επιβίωση συμβαδίζουν με απόλυτη ταύτιση σε ένα βαθιά ανήσυχο έργο που αναζητά την ελπίδα στα πιο δυσοίωνα μέρη. Όμως το βαρύ κοινωνικό αποτύπωμα (διακρίσεις, ανισότητα, θρησκευτικός φανατισμός, φυλετικός ρατσισμός κ.α) που σκεπάζει τις άθλιες γειτονιές με τα κτίρια-φαντάσματα δεν επιτρέπει πολλά περιθώρια αντίδρασης στις τρεις γυναίκες που μοιράζονται εμπειρίες, σκέψεις και συναισθήματα στο νοσοκομείο όπου εργάζονται. Η φυγή προς την ελευθερία (που ταυτίζεται με την επιστροφή της Παρβάτι στο χωριό της) ίσως να μην έχει κοινή κατάληξη για όλες αλλά θα τους δώσει το έναυσμα για να αναλογιστούν ποια μπορεί να είναι η ζωή τους από εδώ και πέρα και, κυρίως, θα τους αποκαλύψει τα συναρπαστικά μυστικά που βγαίνουν επιτέλους στο φως.