Κώστας Γάκης: Λείπει σήμερα το χιούμορ που αφήνει ένα αποτύπωμα κοινωνικής αλλαγής

Αυτή την περίοδο, αν δεν πετύχεις τον Κώστα Γάκη στο Θέατρο Αργώ να παρακολουθεί με τη σκηνοθετική του ματιά το «Κάθε Πέμπτη κύριε Γκρην» με τις δυνατές ερμηνείες του Γιώργου Κωνσταντίνου και του Αποστόλη Τότσικα, που μετρά ήδη μία περσινή επιτυχημένη σεζόν, θα βρίσκεται σίγουρα σε πρόβες για την παράσταση «Η μητέρα του σκύλου», που ανεβαίνει στο θέατρο Ακροπόλ στις αρχές Φεβρουαρίου του νέου έτους. Τις Δευτέρες του όμως σίγουρα θα τον πετύχεις στο VΟΧ, σε κάτι πολύ διαφορετικό και από τα άλλα δύο αλλά και σε σχέση με όσα μπορεί να τον έχεις συνηθίσει να κάνει στο θέατρο.

Συμπράττει με την «Αγία Τριάδα του Stand Up» – όπως την αποκαλεί ο ίδιος – Δημήτρη Μακαλιά, Ζήση Ρούμπο και Λάμπρο Φισφή αλλά και άλλους ταλαντούχους ανθρώπους, εκπροσώπους διαφορετικών ειδών τέχνης – μετρ, μάλιστα, τους είδους τους – τους οποίους ο ίδιος ανέλαβε να συντονίσει σε μία ενιαία παράσταση. Για την ακρίβεια μία «meta μουσικο-κωμική παράσταση» που ακούει στο όνομα «Σούπερ ατού». Εκεί ο Κώστας Γάκης έχει διπλή ιδιότητα, αφού εκτός από σκηνοθέτης, συμμετέχει και ως μουσικός επί σκηνής.

Το «Σούπερ Ατού» έχει τα πάντα. Έχει τραγούδι, χορό, κωμικά σκετς, κωμικό αυτοσχεδιασμό και παιχνίδι με το κοινό, αλλά δεν του λείπουν και στιγμές συγκίνησης. Με αφορμή, λοιπόν, αυτό το νέο πρότζεκτ του Κώστα, μιλήσαμε για όλες εκείνες τις προκλήσεις που είχε να αντιμετωπίσει κατά την προετοιμασία του, για τη δική του σχέση με το χιούμορ και για όλα εκείνα που το καταστρέφουν στην εποχή μας, αλλά και γιατί ο ίδιος πιστεύει πως πρέπει να βρεθούμε μια Δευτέρα στο VΟΧ.

Η ιστορία είναι λίγο διαφορετική. O Ρούμπος, ο Μακαλιάς κι εγώ ξεκινήσαμε να γράφουμε μια κωμωδία στην οποία θα παίζαμε οι τρεις μας. Καθώς δουλεύαμε και ρίχναμε ιδέες για το πώς ονειρευόμαστε την παράσταση έσκασε η έμπνευση να μετατραπεί η παράσταση σε ένα κωμικό show με τραγούδια και να απλωθεί σε μεγαλύτερη σκηνή. Έτσι καλέσαμε αγαπημένους φίλους μας, ο καθένας μετρ στο είδος του για να δώσουν ο καθένας το καλύτερο κομμάτι τους επί σκηνής, το καλύτερο χαρτί τους, το Σούπερ Ατού!

Είναι ένα υπέροχο παζλ από κωμικά νούμερα, τραγούδια, απολαυστική διάδραση με το κοινό το οποίο ανεβάζουμε συχνά πυκνά επί σκηνής, χορογραφίες που καλύπτουν όλο το φάσμα από την ποπ ως το σκυλάδικο, σπαρταριστούς κωμικούς αυτοσχεδιασμούς αλλά και στιγμές συγκίνησης.

Το Σούπερ Ατού ως κωμική παράσταση αγγίζει με ξεκαρδιστικό τρόπο κομμάτια της σύγχρονης ζωής, τον τρόπο που διασκεδάζουμε, τον τρόπο που ερωτευόμαστε μέσω των social media, την ψευτιά της ακαταλαβίστικης κουλτούρας, την εμμονή του θετικού οραματισμού και των life coach, τη φτωχοποίηση του λαού. Στις στιγμές συγκίνησης μιλάει για το σκοτάδι που έχει καλύψει τη χώρα σε διάφορες περιοχές του δημόσιου και ιδιωτικού βίου.

Στο Σούπερ Ατού είχα τη χαρά να συνεργαστώ με 15 πολύ ταλαντούχους ανθρώπους από τον χώρο της stand up σκηνής, του θεάτρου, του τραγουδιού, της μουσικής και του χορού. Η θεατρική σύμβαση εδώ ήταν εντελώς απολαυστική, μια πραγματικά υπέροχη πρόκληση. Έπρεπε να συντονίσω φαινομενικά αντίθετα είδη και ύφη σε ένα ενιαίο ψηφιδωτό παράστασης. Οι πρόβες ήταν ένα καταπληκτικό πανηγύρι κεφιού και δημιουργικότητας και είμαι πολύ χαρούμενος με το πόσο το κοινό απολαμβάνει και αγκαλιάζει την παράσταση.

Απεχθάνομαι την σοβαροφάνεια, τα βάθρα και την ψευτοκουλτούρα.

Χωρίς το χιούμορ δεν θα μπορούσα να ζήσω. Όλοι οι κοντινοί μου άνθρωποι διαθέτουν άφθονο χιούμορ και εγώ απεχθάνομαι την σοβαροφάνεια, τα βάθρα και την ψευτοκουλτούρα. Αποζητώ το γέλιο και την κατεδαφιστική ενέργεια του χιούμορ σε όλες το φάσμα της επαγγελματικής μου ζωής. Χαίρομαι πολύ που και η επόμενη παράσταση που ετοιμάζω «Η Μητέρα του Σκύλου» με την Υρώ Μανέ έχει άφθονο χιούμορ.

Θα έλεγα ότι λείπει το αναβαθμισμένο χιούμορ κι ότι οι συγγραφείς καταφεύγουν σε συνταγές κωμωδίας άνευρες και άνοστες. Λείπει το αναπάντεχο χιούμορ, το χιούμορ που αφήνει ένα αποτύπωμα κοινωνικής αλλαγής ή μια υποψία προβληματισμού. Ο Ντάριο Φο για παράδειγμα σε έκανε να ξεκαρδίζεσαι άλλα ταυτόχρονα έπαιρνε θέση κοινωνικά, το ίδιο και ο Αριστοφάνης, το ίδιο και ο Τσάπλιν. Μακάρι να ξαναβρούμε αυτό το νήμα μια ποιητικής/πολιτικής ταυτότητας του γελοίου.

Είναι πολλά. Η έλλειψη πολιτικής συνείδησης, η απουσία ενδιαφέροντος για τα κοινά. Η κατάργηση της έννοιας του πολίτη ως όντος κοινωνικού. Ο εκμηδενισμός της ποιητικότητας, η εδραίωση της κουλτούρας της αγένειας, ο θρίαμβος ενός νέου είδους σκληρόπετσου «καφρανθρώπου».

Με πιάνο, κιθάρα, φωνή και δικά μου τραγούδια. Ταυτόχρονα είμαι πολύ χαρούμενος που παίζω μουσική μαζί με τέσσερις καταπληκτικούς μουσικούς υπό τον γενικό συντονισμό του μαέστρου μας Στέλιου Φραγκούς.

Γιατί πιστεύω ότι αυτό που συμβαίνει επί σκηνής είναι τόσο ξεκαρδιστικό, χαρούμενο και ακομπλεξάριστο που δεν γίνεται να το χάσεις. Συγκεκριμένα, η Αγία Τριάδα του stand up Μακαλιάς-Ρούμπος-Φισφής απλώς τα σπάει με τους αυτοσχεδιασμούς, ο Χάρης Χιώτης δίνει τρελό πόνο ως Τσάρλι Τσάπλιν κουλτουρόπληκτος, η Αντιγόνη Ψυχράμη και η Άννα Φιλιππάκη τραγουδούν αγγελικά, η Παρθένα Χοροζίδου μας απογειώνει ως life coach, η Μαρία Παπαφωτίου μας συγκινεί βαθιά με ένα κωμικοτραγικό νούμερο για τη χώρα που πεθαίνει, η Σάρα Τοσκάνο δίνει χορευτικό ρεσιτάλ χορού της κοιλιάς και η μπάντα μας απλώς τα σπάει!