Στο Αμφι-Θέατρο το «Tiger» της Σοφίας Βγενοπούλου: Ένα έργο για τη νεανική παραβατικότητα και την αποδοχή

Η Σοφία Βγενοπούλου και μια εξαιρετική ομάδα ηθοποιών και δημιουργών παρουσιάζουν το «Tiger», μια ιστορία για έναν νέο άνθρωπο που παλεύει να ξεφύγει από αυτό που οι άλλοι και ο ίδιος έχουν μάθει να πιστεύουν ότι είναι. Από Κυριακή 22 Νοεμβρίου 2026, στο ιστορικό Αμφι-Θέατρο Σπύρου Α. Ευαγγελάτου. *Η παράσταση συστήνεται για θεατές ηλικίας 13 ετών και άνω.

Σοφία Βγενοπούλου

Με αφορμή τη ζωντανή παρουσίαση του βιβλίου του, ο Tiger ταξιδεύει πίσω στον χρόνο για να συναντήσει το παιδί που υπήρξε: ένα θυμωμένο, ματαιωμένο παιδί που έψαχνε απεγνωσμένα να ανήκει κάπου· που αναζήτησε την αποδοχή και την καταξίωση εκεί όπου τελικά βρήκε μόνο την αυτοκαταστροφή.

Μέσα από τις αναμνήσεις και τα τραγούδια του, παρακολουθούμε την πορεία ενός νέου ανθρώπου εγκλωβισμένου σε έναν φαύλο κύκλο. Κάθε επιλογή του γεννά το επόμενο ολίσθημα και κάθε ολίσθημα σφραγίζει βαθύτερα μέσα του την πεποίθηση: «αυτό μόνο είμαι, αυτό μόνο ξέρω να κάνω». Αυτή είναι ίσως η πιο σκληρή φυλακή: η τραυματισμένη εικόνα που έχει για τον εαυτό του, μια εικόνα που κουβαλά από τα πρώτα χρόνια της ζωής του και από την οποία δεν μπορεί να αποδράσει μόνος.

Πώς είναι να αποκαλείς σπίτι σου την πιο κακόφημη γειτονιά της περιοχής, εκείνη που όλοι οι άλλοι αποφεύγουν; Πώς είναι να μεγαλώνεις χωρίς κανέναν να πιστεύει πραγματικά σε σένα; Να μην μπορείς να ξεφύγεις από τα πιο σκοτεινά και πεινασμένα κομμάτια του εαυτού σου; Να έχεις μάθει πως δυνατός είναι εκείνος που γεννά φόβο στους άλλους; Και πώς είναι να νιώθεις όλα αυτά χωρίς να έχεις ακόμη τις λέξεις για να τα πεις;

Αμφι-Θέατρο Σπύρου Α. Ευαγγελάτου

Κάποιοι ενήλικες, όμως, που μπαίνουν στη ζωή του επιλέγουν να μη φύγουν. Επιμένουν να δουν πίσω από τη συμπεριφορά του το παιδί που εξακολουθεί να βρίσκεται εκεί και να του προσφέρουν, ίσως για πρώτη φορά, τη δυνατότητα να δει διαφορετικά τον ίδιο του τον εαυτό. Σε αυτή τη διαδρομή συναντά και την τέχνη.

Η ραπ γίνεται η πρώτη γλώσσα που αισθάνεται πραγματικά δική του. Μέσα από τον ρυθμό και τις λέξεις αποκτά φωνή, αρχίζει να αφηγείται ο ίδιος την ιστορία του και, για πρώτη φορά, μπορεί να φανταστεί ότι δεν είναι καταδικασμένος να παραμείνει ο άνθρωπος που οι άλλοι και ο ίδιος πίστεψαν πως είναι.

Πίσω από την παράσταση βρίσκεται μια εκτεταμένη περίοδος έρευνας της δημιουργικής ομάδας γύρω από τη νεανική παραβατικότητα. Συνομιλίες και συναντήσεις με επιστήμονες και επαγγελματίες που εργάζονται στο πεδίο τροφοδότησαν τη δραματουργική και σκηνική προσέγγιση του έργου, βοηθώντας την ομάδα να κοιτάξει πέρα από τις εύκολες ερμηνείες και τα στερεότυπα: πίσω από τη βίαιη ή παραβατική συμπεριφορά, στην ανάγκη για αποδοχή και σύνδεση, στην εικόνα που ένας νέος άνθρωπος σχηματίζει για τον εαυτό του και στον καθοριστικό ρόλο που μπορεί να παίξει η παρουσία ενός ενήλικα στη ζωή του.

Τις ρίζες της παραβατικότητας, τον θυμό, την ανάγκη να ανήκουμε κάπου, την περιθωριοποίηση, την εικόνα που χτίζουμε για τον εαυτό μας, αλλά και τη δύναμη που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος όταν επιλέγει να δει πίσω από τη συμπεριφορά ενός παιδιού. Η παράσταση επιμένει να ψάχνει το φως, γιατί κι αυτό μπορεί να γίνει μέρος της αλήθειας.

Η παράσταση πραγματοποιείται στο ιστορικό Αμφι-Θέατρο Σπύρου Α. Ευαγγελάτου, έναν χώρο με ξεχωριστή θέση στην ιστορία του ελληνικού θεάτρου, που έχει διατηρήσει αναλλοίωτη την ατμόσφαιρα και τη φυσιογνωμία του στον χρόνο.