Ο νόμος του Μέρφυ

Μια άνεργη ηθοποιός πέφτει θύμα τροχαίου που την οδηγεί σε κώμα, στη διάρκεια του οποίου βιώνει διαφορετικές ζωές με αντίστοιχα πρόσωπα.

«Ποια είμαι τελικά;». Στο ερώτημα αυτό προσπαθεί να δώσει απαντήσεις η Μαρία- Αλίκη (η Μίκυ όπως την φώναζαν χαϊδευτικά οι γονείς της με συνέπεια να τρώει χοντρό δούλεμα στο σχολείο από τους συμμαθητές της που έφτιαχναν στιχάκια με τον Μίκυ Μάους και τον… Μίκη Θεοδωράκη) αλλά στην κανονική ζωή δεν τα καταφέρνει. Θα χρειαστεί ένα τροχαίο για να την οδηγήσει σε άλλη υπαρξιακή φάση και να δει τον εαυτό της πρωταγωνιστή σε μια θρυμματισμένη πραγματικότητα όπου η σαπουνόπερα, το μιούζικαλ, η κωμωδία και το δράμα αλληλοσυμπληρώνονται με χαρακτηριστική ευκολία.

Μετά από την «Ευτυχία» η νέα συνεργασία του Άγγελου Φραντζή με την Κάτια Γκουλιώνη πραγματώνεται σε ιδιαίτερα απαιτητικούς καλλιτεχνικούς πειραματισμούς. Το καινοτόμο στοιχείο μιας ιδιότυπης αφήγησης χτισμένη κυρίως σε σκηνές-μονοπλάνα, παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον. Η μουσικοχορευτική αναρχία (τα τραγούδια και τη μουσική υπογράφει ο Σταμάτης Κραουνάκης) που σημαδεύει το φιλμ δεν γίνεται πάντως δίχως ακριβή σχεδιασμό ή επίγνωση των κινδύνων που εγκυμονεί ένα τέτοιο πείραμα.

Όμως σε γενικές γραμμές ο Φραντζής τα καταφέρνει με αποτέλεσμα το αυτοαναφορικό όραμα του, που είναι κυρίως ένα γράμμα αγάπης προς το ίδιο το μέσον του σινεμά, να διαθέτει και κινηματογραφική χάρη και συναισθηματική ένταση.

Η κωμωδία προφανώς και έχει τον πρώτο λόγο (με την Γκουλιώνη να αποδίδει άψογα τις αντιφάσεις ενός μπερδεμένου χαρακτήρα) στον πιασάρικο, πληθωρικό και κατά διαστήματα εξωφρενικό «Νόμο του Μέρφυ»  αλλά δεν λείπουν και οι στιγμές όπου το υπόγειο δράμα χαράζει τη δική του ιστορία.

[relart 1]