Υπόθεση Γκόλντμαν

Το 1970 ο Πιέρ Γκολντμάν κατηγορείται για 4 ένοπλες ληστείες, μιας από τις οποίες προκάλεσε το θάνατο δύο φαρμακοποιών. Τέσσερα χρόνια αργότερα ο Γκολντμάν καταδικάζεται σε ισόβια κάθειρξη. Εκείνος όμως επιμένει ότι είναι αθώος και η υπόθεση του ξανανοίγει την άνοιξη του 1976.

Λαϊκό είδωλο για μια ολόκληρη γενιά και με φανατικούς υποστηριχτές στους κύκλους της γαλλικής διανόησης και των τεχνών (Σιμόν Ντε Μποβουάρ, Ζαν Πολ Σαρτρ, Σιμόν Σινιορέ, Ιβ Μοντάν κ.α.) ο Πιέρ Γκολντμάν συνέδεσε κυρίως το όνομα του με μια σειρά ένοπλων ληστειών και της τραγικής κατάληξης που είχε μία από αυτές με τον θάνατο δύο αθώων. Ο Σεντρίκ Καν («Το γύρισμα») μοιάζει απορροφημένος με την ρεαλιστική αποτύπωση της φημισμένης τελευταίας δίκης και επιχειρεί να δώσει χωρίς περιττά στολίδια ή συναισθηματισμούς, τις λεπτομέρειες εκείνου του γεγονότος που δίχασε την γαλλική κοινή γνώμη. Ο σκηνοθέτης μένει πιστός στα κλισέ του είδους (απόσταση από τα γεγονότα, ψυχρή καταγραφή της διαδικασίας) και κερδίζει το στοίχημα που βάζει ώστε να αποτυπώσει αψεγάδιαστα το κλίμα μιας ηλεκτρισμένης εποχής μέσω των εντάσεων που εκδηλώνονται μέσα στην δικαστική αίθουσα, με την κάμερα να μην φεύγει σχεδόν ποτέ από εκεί. Δε μπορεί όμως να αποφύγει και την αγιογραφική απεικόνιση ενός συναρπαστικού χαρακτήρα που ήταν γνωστός για την ρητορική του ικανότητα. Στην προσπάθεια του ο Άριε Βολτχάλτερ να αποδώσει με απαράμιλλη εσωτερική δύναμη το χαρακτήρα του ακροαριστερού Γκολντμάν κυριολεκτικά μεγαλουργεί και τιμάται δίκαια με το Σεζάρ α’ ανδρικού ρόλου.