Club Zero

Σε ακριβό ιδιωτικό σχολείο μια νέα καθηγήτρια μυεί τους μαθητές της στην ευεργετικές ιδιότητες της «συνειδητοποιημένης διατροφής».

Μια ύπουλη κι αδιόρατη αγωνία καιροφυλακτεί πίσω από κάθε καλοφτιαγμένο αρτιστίκ αλλά και ψυχρό πλάνο της Χάουσνερ. Η αυστριακή δημιουργός όπως σε όλες τις προηγούμενες ταινίες, αναζητά τα όρια και τις συνθήκες που οδηγούν τους κεντρικούς χαρακτήρες στην απομάκρυνση από τα αποδεκτά στερεότυπα και την εικόνα που έχει ο κοινωνικός περίγυρος για αυτούς.

Αποστασιοποίηση, εγκατάλειψη της οικογενειακής εστίας, αναζήτηση του πραγματικού εαυτού. Σε μια συνθήκη όπου η κουλτούρα του φαγητού μοιάζει να κινεί τα γρανάζια της δραματουργίας, η σκηνοθέτρια υιοθετεί μια λοξή ματιά λανθιμικού τύπου για να σατιρίσει τα πρότυπα συμπεριφοράς και αποδοχής στους κύκλους της ευμάρειας. «Χάνουμε τους εαυτούς μας στην προσπάθεια να γίνουμε αποδεκτοί για τους γονείς μας» λέει ένας από τους μαθητές- μέλη αυτής της περίεργης ομάδας που λαμβάνει τα χαρακτηριστικά μιας ιδιότυπης αίρεσης όσο η εκπαίδευση τους σκληραίνει και οδηγείται σε αχαρτογράφητα πεδία έκφρασης.

Κι ενώ η Χάουσνερ μας έχει ανοίξει την όρεξη με όλα τα… καλούδια που απλώνει μπροστά στα μάτια μας στο πρώτο μέρος, εντελώς αδικαιολόγητα στη συνέχεια επιλέγει να φτάσει την πρόκληση στα άκρα και να ακυρώσει τις περισσότερες από τις ευφάνταστες ιδέες της γύρω από την αυταρχική πολιτική ορθότητα, την καταπιεστική εικόνα τελειότητας και τη μανία για την υγιεινή διατροφή.

Η κοινωνική – και γκουρμέ- σάτιρα της εντέλει ξεμένει όχι μόνο ιδέες αλλά κι από σαφείς στόχους όσο πλησιάζουμε προς τους τίτλους τέλους.