Ζαν Ντίλμαν

Τρεις μέρες από την μονότονη, καταθλιπτική και επαναλαμβανόμενη καθημερινότητα της Ζαν Ντιλμάν, μιας χήρας που ζει με το γιο της σε ταπεινό διαμέρισμα των Βρυξελλών όπου δέχεται τις «επισκέψεις» των πελατών της.

Είναι προφανείς οι λόγοι που οι περισσότεροι κριτικοί ψήφισαν για λογαριασμό του έγκριτου περιοδικού Sightand Sound το φιλμ της Ακερμάν ως το καλύτερο της έβδομης τέχνης. Ο ιδεολογικός νεωτερισμός (η πατριαρχεία στο απόσπασμα), η αποστασιοποίηση της γραφής, το ριζοσπαστικό αφήγημα, η εναλλακτική ματιά πάνω στο μεταβαλλόμενο κοινωνικό γίγνεσθαι και, κυρίως, η σύγκρουση δύο κόσμων απόλυτης ματαιότητας – όχι μόνο η Ζαν Ντιλμάν αλλά και οι άντρες που την περιβάλλουν είναι παγιδευμένοι σε ένα τέλμα αφόρητης μοναξιάς και μελαγχολίας- είναι τα κεντρικά στοιχεία ενός έργου αυθεντικά επαναστατικού.

Η μεγαλύτερη επιτυχία της Ακερμάν είναι πως πήρε ένα μέσο (ο κινηματογράφος ως σύνθεση όλων των τεχνών) που χρησιμοποιήθηκε ποικιλοτρόπως και μεθοδικότατα για την διαχρονική υποτίμηση της γυναίκας και το μετέτρεψε σε όπλο επίθεσης ενάντια σε όλες τις καταπιεστικές δυνάμεις και τους μηχανισμούς της πατριαρχίας που κρατούσαν για αιώνες την Γυναίκα στο περιθώριο.

Μπορεί να μην συμφωνούμε με την υπερβολή της βράβευσης (υπάρχουν δεκάδες ταινίες που είναι ανώτερες από την «Ζαν Ντιλμάν») αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η δημιουργία της αδικοχαμένης βελγίδας σκηνοθέτριας – η Ακερμάν που έπασχε από κατάθλιψη αυτοκτόνησε το 2015 στα 65 της χρόνια- δεν έχει ξεχωριστή κινηματογραφική αξία. Είναι ένα αψεγάδιαστο, τολμηρό και πρωτοποριακό κινηματογραφικό μανιφέστο που διαθέτει δυνάμεις που όχι μόνο αντέχουν αλλά ενισχύονται στο πέρασμα των χρόνων.