Σιμόν Βέιλ: Η γυναίκα του αιώνα

Η προσωπική και επαγγελματική διαδρομή της Βέιλ ήταν γεμάτη από φριχτές δοκιμασίες (ήταν επιζήσασα του Ολοκαυτώματος), οδυνηρές απώλειες αλλά και έντονες δοκιμασίες που είχαν συχνά θριαμβευτικούς επιλόγους.

«Το μόνο πράγμα που δεν ανέχομαι είναι η αδικία». Τη φράση επαναλαμβάνει συχνά η οραματίστρια (από τις πρώτες φωνές που μίλησαν για το όραμα της Ενωμένης Ευρώπης) και υπέρμαχος των ανθρώπινων δικαιωμάτων Σιμόν Βέιλ στη βιογραφία του σπεσιαλίστα ΟλιβιέΝταάν.

Ο γάλλος δημιουργός δεν φτάνει μεν τα επικά μεγέθη του φιλμ για την Εντίθ Πιαφ «Ζωή σαν τριαντάφυλλο» αλλά δεν την πατάει με απλοϊκούς συμβολισμούς όπως συνέβη με την «Γκρέις του Μονακό». Η ταινία για την Βέιλ βρίσκεται κάπου ανάμεσα.

Με πυκνές ιδέες και στρωτή μη γραμμική αφήγηση που πηγαινοέρχεται ομαλά στο χρόνο (κυρίως από τρεις χρονικές περιόδους της ζωής της Σιμόν Βέιλ η άντληση της θεματολογίας) η «Γυναίκα του αιώνα» είναι μια ευπρεπέστατη δουλειά που κάποιες στιγμές θυμίζει μάθημα ιστορίας αλλά η βάση της διδασκαλίας του είναι απόλυτα συνεπής και θεμιτή. Πώς θα ήταν αλλιώς για την πρώτη Γαλλίδα δικαστή που εκσυγχρόνισε το σωφρονιστικό σύστημα της χώρας της και πολέμησε με όλες τις δυνάμεις της το μισογυνισμό και τον ρατσισμό;