Το πνεύμα του μελισσιού

Ο κλασικός “Φρανκενστάιν” με τον Μπορίς Καρλόφ, προβάλλεται σε ένα μικρό επαρχιακό κινηματογράφο της Καστίλης στις αρχές της δεκαετίας του 40. Η εξάχρονη Άννα υποβάλλεται από την μορφή του τέρατος. Η αδελφή της την καθησυχάζει, πείθοντάς τη πως το τέρας είναι ένα αθάνατο πνεύμα που ζωντανεύει εύκολα παίρνοντας ανθρώπινη μορφή. Η Άννα αναζητά το πνεύμα και πιστεύει πως το ξαναβρίσκει ζωντανό στο πρόσωπο ενός παράνομου που κρύβεται στην περιοχή.

Γυρισμένο πριν 50 χρόνια, το ντεμπούτο του Βίκτορ Ερίθε, μια από τις καλύτερες Ισπανικές ταινίες όλων των εποχών, απολαμβάνει όλο και αυξανόμενης αναγνώρισης από επαγγελματίες, κοινό και κριτική, ως ένα από τα πιο μυστηριακά, αινιγματικά, γοητευτικά και εν τέλει θαυμαστά έργα της 7ης Τέχνης, μια μοναδική σύζευξη του σινεμά του φανταστικού με τον ποιητικό ρεαλισμό, της θεώρησης του σινεμά σαν λαϊκής τέχνης, του οδυνηρού περάσματος από την παιδική ηλικία στην «ηλικία της λογικής», του υπόγειου σχολίου για την κοινωνία των ανθρώπων.

Η μνημειώδης φωτογραφία του Λουίς Κουαντράδο (που γύρισε την ταινία σχεδόν τυφλός από όγκο στον εγκέφαλο), η ατμοσφαιρική μουσική του Λουίς Ντε Πάμπλο, το mise en scene του Ερίθε με την χρήση ελάχιστων διαλόγων και πολλών γενικών πλάνων μεγάλης διάρκειας, αλλά κυρίως η φιγούρα της μικρούλας Άννας Τόρεντ με το βλέμμα της να εγκλωβίζει αναπόδραστα τον θεατή, εξακολουθούν να μαγεύουν, να εμπνέουν και να ταξιδεύουν και τις νέες γενιές των κινηματογραφόφιλων.

Ο Βίκτορ Ερίθε ως σήμερα, γύρισε μόνο άλλες 2 ταινίες, ασυμβίβαστα ταγμένος υπέρ της κινηματογραφικής δημιουργίας ως υπαρξιακής ανάγκης επικοινωνίας και έκφρασης κι όχι «επαγγελματικής» ρουτίνας, και μόνο με αυτό το φιλμ, συγκαταλέγεται ανάμεσα στους μεγάλους σύγχρονους μοντερνιστές και στους πυλώνες του Ισπανικού σινεμά, μαζί με τον Μπουνιουέλ και τον Σάουρα.