Βρώμικος Παράδεισος

Ο πλανήτης After blue κατοικείται μόνο από γυναίκες. Όταν η νεαρή Ρόξι απελευθερώνει μια σεσημασμένη δολοφόνο ονόματι Κέιτ Μπους, οι υπόλοιπες γυναίκες της κοινότητας την υποχρεώνουν μαζί με την κομμώτρια μητέρα της να βρουν τα ίχνη της φυγάδας και να την σκοτώσουν.

Ψυχεδελικό σινεμά με αστερόσκονη

Εκείνοι που είδαν πριν από τρία χρόνια το πρώτο φιλμ του Μαντικό, τα «Άγρια αγόρια», ξέρουν τι να περιμένουν. Οι υπόλοιποι ας αρκεστούν σε μια μινιμαλιστική περιγραφή του δεύτερου μαξιμαλιστικού κινηματογραφικού σύμπαντος του νέου τρομερού παιδιού του γαλλικού σινεμά, που ουσιαστικά είναι μια αντιστροφή του πρώτου φιλμ. Απλώς στη θέση των μπαρουτοκαπνισμένων αγοριών και του καπετάνιου αφέντη τους, βάλτε λυσσάρικα θηλυκά και την Κέιτ Μπους.

Πειραματική φόρμα με δάνεια από ένα ξεπερασμένο πλέον σινεμά (διπλοτυπίες, προβληματικό frame, θολή εικόνα, πρόχειρα σκηνικά κλπ) με δήθεν καλλιτεχνικό προφίλ για να συνοδευτεί μια προσχηματική ιδέα χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο.

Κι αν στα «Άγρια αγόρια» που ήταν ένα πρωτόλειο, η φόρμα επισκίαζε για προφανείς λόγους (εικονολάτρες χειροκροτήστε!) την ιστορία, εδώ δεν υπάρχει δικαιολογία αφού η πρόκληση για την πρόκληση μοιάζει να είναι το σήμα κατατεθέν του έργου.  Η ταινία είναι ένα επιτηδευμένο σουρεαλιστικό camp που γίνεται φόρος τιμής στα 80ς και την Κέιτ Μπους. Αν το ψυχεδελικό τριπάκι σας πιάσει μπορεί και να το διασκεδάσετε.