Η Ομάδα «Πλεύσις» υμνεί τη χαμένη σωματική επαφή

Η έρευνα γύρω από το σωματικό θέατρο είναι μια ταυτισμένη λειτουργία με την ομάδα της «Πλεύσις». Δύο χρόνια πανδημίας μετά, που έφερε την αντιστροφή αυτού του κανόνα, παρουσιάζει μια περφόρμανς – εγχείρημα αποκατάστασης της νέας πραγματικότητας. Η «Απουσία, το σώμα» έρχεται στις «Ροές» από το προσεχές Σάββατο ως μια προσπάθεια υπενθύμισης της δύναμης της σωματικής επαφής.

«Το φοβικό κλίμα που έχει δημιουργηθεί το τελευταίο διάστημα για την σχέση μας με τους άλλους, κινδυνεύει να παγιώσει μια συμπεριφορά. Συνυπάρχουμε σε μια διακριτική απόσταση ο ένας από τον άλλο. Έχει χαθεί η εγγύτητα, η αγκαλιά, το μοίρασμα του σώματος στην καθημερινότητα μας κι αυτή η απουσία είναι ένα ανοιχτό τραύμα» παρατηρεί ο δημιουργός της παράστασης, Αντώνης Κουτρουμπής.

«Έχει χαθεί η εγγύτητα, η αγκαλιά, το μοίρασμα του σώματος στην καθημερινότητα μας κι αυτή η απουσία είναι ένα ανοιχτό τραύμα» σημειώνει ο Αντώνης Κουτρουμπής.

Γι’ αυτό και σε αυτή τη δημιουργική συγκυρία, το σχήμα της «Πλεύσις» διευρύνθηκε με την απλή σκέψη πως «αφού μας λείπουν οι άλλοι, ας είμαστε πολλοί αυτοί που θα φτιάξουμε κάτι». Η σύμπραξη ήρθε με το κουκλοθέατρο Αγιούσαγια και το θέατρο μαριονέτας Ανταμαπανταχού – επαγγελματίες κουκλοποιούς και, εν πολλοίς, υπεύθυνους για την αναζωογόνηση της ελληνικής σκηνής του κουκλοθεάτρου τα τελευταία χρόνια.

Στη διάρκεια, σχεδόν, έξι μηνών γόνιμης πρόβας ερευνήθηκαν οι πιθανές διαδρομές για να συναντηθούν οι δύο κόσμοι: Ο κόσμος της σάρκινης έκφρασης και η μαγεία της κούκλας. «Μέσα από τους αυτοσχεδιασμούς αρχίσαμε να ανακαλύπτουμε την ατμόσφαιρα της συνομιλίας ώστε να πάψει να είναι διακριτό αν κινείται το ανθρώπινο σώμα ή το σώμα της κούκλας. Άλλωστε, ο τρόπος που το σώμα του κουκλοπαίκτη εμψυχώνει την κούκλα και της δίνει υπόσταση είναι μια σωματική εμπειρία», σημειώνει ο σκηνοθέτης της παράστασης.

Σύμπραξη περφόμερ και κουκλοπαικτών στη σκηνή των «Ροών».

Η παρουσία της κούκλας είναι ο εικαστικός πυρήνας της παράστασης, αλλά δεν είναι ο μόνος, αφού «έχει πάντα ενδιαφέρον, ο τρόπος που η εικαστική τέχνη σε αντιπαραθέτει με μια εικόνα».

Η εικονοποιία της, εμπλουτίζεται με επιρροές από κορυφαίους Ευρωπαίους εικαστικούς, όπως τα πρωτογενή υλικά του Γιάννη Κουνέλη, οι ανθρώπινες εγκαταστάσεις του Χουάν Μουνιόζ και οι ποιητικές μινιατούρες του Ισαάκ Κορντάλ.

Κοντά σε αυτά, τα ‘παραδοσιακά’ μέσα – που φέρουν όλα τη σφραγίδα του χειροποίητου και του φθαρτού υλικού – θα βρει τη θέση της και η νέα τεχνολογία. Η αφήγηση της «Απουσίας» επικουρείται από την χρήση κινηματογραφικών μέσων (projection μέσω live camera) και την σύνθεση ηλεκτροακουστικών τοπίων. Ο Αντώνης Κουτρουμπής, ξεκαθαρίζει πως ακόμα και εδώ, δεν θα λείψει ο χειροποίητος τρόπος της κινηματογράφισης, «άρα δεν θα έχουμε, απλώς, ένα παγερό video που θα αναδεικνύει τις μορφές».

Αντλώντας έμπνευση και από την μικροκλίμακα εγκαταστάσεων του Κορντάλ.

Η «Απουσία, το σώμα» είναι η πρώτη απόπειρα της «Πλεύσις» να συνδιαλλαγεί με το χώρο του κουκλοθεάτρου. Όπως φαίνεται, δεν θα είναι η τελευταία. Το έργο, εκτός από τον κύκλο παραστάσεων που θα ανοίξει στις «Ροές», θα συμμετέχει στο Φεστιβάλ Κουκλοθεάτρου στην Καλαμάτα τον προσεχή Μάϊο και το φθινόπωρο θα δώσει το παρών στο Διεθνές Φεστιβάλ Κουκλοθεάτρου που διοργανώνεται στο Μπιλμπάο.

Η παράσταση θα συμμετέχει στο Φεστιβάλ Κουκλοθεάτρου στην Καλαμάτα τον προσεχή Μάϊο και το φθινόπωρο θα παιχτεί στο Διεθνές Φεστιβάλ Κουκλοθεάτρου που διοργανώνεται στο Μπιλμπάο.

Η παράσταση, πάντως, μοιάζει να έχει ήδη απαντήσει στο ερώτημα για την απουσία του σώματος. Όπως διαπιστώνει ο Αντώνης Κουτρουμπής, «η τέχνη είναι η απάντηση στη μοναξιά, δημιουργεί μιαν άλλη ζωή και φόρτιση στα πράγματα. Η σύνδεση είναι αυτή που καθορίζει την ύπαρξη. Υπάρχουμε, για να υπάρχουμε μαζί με τους άλλους και η τέχνη είναι το κλειδί για να ξαναβρεθούμε κοντά. Η επαναπροσέγγιση δεν μπορεί να γίνει λογικά, παρά μόνο ως κατανόηση μιας ανάγκης. Αν ο άνθρωπος, εξελιχθεί θα εξελιχθεί ως κοινότητα και όχι ως ατομικότητα».