Δε θέλω να γίνω δυσάρεστος, αλλά πρέπει να μιλήσουμε για κάτι πολύ σοβαρό
Με τη δεύτερη μόλις ταινία του ο Γιώργος Γεωργόπουλος κερδίζει τον τίτλο της πιο προφητικά επίκαιρης ταινίας της σεζόν.
O Άρης (Όμηρος Πουλάκης) μεγαλοστέλεχος εμπορικής εταιρείας που «παράγει τα πάντα» μαθαίνει ότι είναι φορέας ενός σεξουαλικά μεταδιδόμενου ιού ο οποίος είναι θανατηφόρος μόνο για τις γυναίκες. Η ελπίδα για τη δημιουργία ενός εμβολίου μετατίθεται πάνω του, καθώς θα πρέπει να βρει ποια από τις πρώην ερωμένες του τού μετέδωσε το αρχικό στέλεχος του ιού.
«Κάποιοι άνθρωποι είναι πιο ευαίσθητοι από τους άλλους»
Το εμπνευσμένο σενάριο του Γεωργόπουλου αποδεικνύεται ανατριχιαστικά προφητικό. Το 2018 που γράφτηκε η υποψία του κορονοϊού δεν υπήρχε ούτε ως σκέψη. Όμως τα όσα περιγράφει στο φιλμ με τα επιβεβαιωμένα κρούσματα, τον τρόπο που γίνονται τα σελφ τεστ, τις καθημερινές τηλεοπτικές ενημερώσεις από τις ειδικές επιστημονικές επιτροπές κ.ο.κ. θυμίζουν σε τρομακτικό βαθμό τον εφιάλτη της πανδημίας που ζούμε σήμερα.
Αυτό το στοιχείο και μόνο προσθέτει πολλά συν στο φιλμ το οποίο πάντως δεν είναι μαύρο και πεσιμιστικό όπως ίσως νομίζετε. Απεναντίας, παρά στο δυσοίωνο θέμα του, έχει μια αισιόδοξη πλευρά που τονίζεται ιδανικά από κάποιες χιουμοριστικές εκλάμψεις.
Υπεύθυνος για αυτές είναι ο καταλυτικός χαρακτήρας του Βαγγέλη Μουρίκη που υποδύεται απολαυστικά το αφεντικό του Άρη κι έχει ποιητικές ανησυχίες τις οποίες εκφράζει με κάποια υπέροχα απλοϊκά στιχάκια επιδιώκοντας να «αφήσει το στίγμα του όταν φύγει από τη ζωή».
Το «Δε θέλω να γίνω δυσάρεστος αλλά πρέπει να μιλήσουμε για κάτι πολύ σοβαρό» πριν και πάνω από όλα όμως είναι ένα καλά δομημένο δράμα χαρακτήρων που αντιπαραβάλλει τον κόσμο των αντρών με εκείνο των γυναικών. Κι αν το βασικό θέμα του είναι εύλογο και ξεκάθαρο (η δυσχερής θέση της γυναίκας σε μια άδικη πατριαρχική κοινωνία) το παιχνίδι της αλλαγής των ρόλων θύτη και θύματος έχει πολλές ευχάριστες εκπλήξεις και έξυπνες ανατροπές.
