Σάββας Γεωργιάδης: Ένα έργο δεν τελειώνει ποτέ

Τα χαρακτηριστικά γκρο-πλαν πορτρέτα του Σάββα Γεωργιάδη σε κοιτούν μέσα από τα τελάρα τους καθώς ανεβαίνεις από τη σκάλα στον πρώτο όροφο της γκαλερί Ευριπίδη.

Σχεδόν όλα μοιάζουν να ασφυκτιούν μέσα στο κάδρο όπου τα έχει «φυλακίσει» ο δημιουργός τους· σαν να αγωνιούν να ξεφύγουν από το πλακάτο κίτρινο ή μπλε που τα περισφίγγει, να αναδυθούν προς τα μάτια του θεατή· σαν να αγωνίζονται να αντισταθούν (ή να προσαρμοστούν, ποιος ξέρει;) στην παραμόρφωση, την επιμήκυνση ή την πλάτυνση, που τους επέβαλε ο ζωγράφος, στην λωρίδα από κίτρινο που θολώνει, λες, την όρασή τους.

Τα καινούργια έργα του Σάββα Γεωργιάδη δίνουν την αίσθηση ότι δεν είναι τελειωμένα, ότι δεν έχουν υποστεί φινίρισμα από το χέρι του ζωγράφου. Εξ ου και ο τίτλος «Εν προόδω», που παραπέμπει σε μια ατελείωτη, συνεχιζόμενη διαδικασίας δημιουργίας. «Έτσι κι αλλιώς ένα έργο ποτέ δεν τελειώνει, το αφήνεις στην άκρη για να πας παρακάτω», μας λέει ο καλλιτέχνης. Άλλωστε, «όλα είναι ένα παιχνίδι, ένα πείραμα».

Έργα της καραντίνας τα περισσότερα, αποτυπώνουν τη συνθήκη του εγκλεισμού –μολονότι ο δημιουργός τους εξομολογείται ότι κατά τη διάρκεια του lockdown εργαζόταν με πολύ έντονους ρυθμούς.

Χείλη μισάνοικτα, βλέμματα αινιγματικά πλησιάζουν τον επισκέπτη σε απόσταση αναπνοής. Κι όμως, τα πρόσωπα αυτά δεν υπάρχουν. Οι πίνακες του Σάββα Γεωργιάδη είναι, στην πραγματικότητα, κολλάζ φυσιογνωμικών χαρακτηριστικών από διάφορα πρόσωπα, που επιλέγει από δεκάδες φωτογραφίες. «Δεν δουλεύω πια με μοντέλο, με αποπροσανατολίζει», εξομολογείται.

Στο πορτρέτο μιας γυναίκας, μια κάθετη κίτρινη γραμμή ξεκινά από το πηγούνι και φτάνει μέχρι την άκρη του καμβά. Φαινομενικά, η ύπαρξή της εκεί δεν έχει καμία λογική. «Αισθανόμουν ότι χρειάζεται μια κίτρινη γραμμή εκεί. Στους πίνακες βάζω στοιχεία μόνο και μόνο από την ανάγκη που νιώθω για το χρώμα. Δεν μπορώ να το εξηγήσω καλύτερα…» λέει χαμογελώντας πίσω από τη μάσκα…

Στη μικρή αίθουσα του ισογείου, παρουσιάζεται παράλληλα η έκθεση φωτογραφίας της Ειρήνης Ευριπίδου με τίτλο «Maybe one day». Πρόκειται για μια σειρά φωτογραφιών που εξερευνούν, είτε μακροσκοπικά είτε μικροσκοπικά, την ψυχή του τοπίου, αναζητώντας την αρχέγονη σχέση του ανθρώπου με τη φύση, μέσα από αυτά τα επιλεγμένα δείγματα ποιητικής φωτογραφίας.

«Πρόκειται για διαφορετικά φωτογραφικά στρώματα, τα οποία συντίθενται το ένα με το άλλο δημιουργώντας μια καινούρια εικόνα», σημειώνει η δημιουργός. Αναφερόμενη στα θέματα με τα οποία καταπιάνεται σε αυτό τον κύκλο φωτογραφιών, επισημαίνει την «αίσθηση απουσίας, αλλά και της προσμονής, τη σιωπή μα και την ελπίδα: τις σταγόνες της βροχής (δάκρυα), τα δέντρα (ζωή/τα κλαδιά ως φλέβες) και τους λαβύρινθους (του μυαλού)». Όσο για τον τίτλο, αυτός θέλει να αγκαλιάσει «όλα τα πράγματα που δεν έχουν συμβεί ακόμα, αλλά ίσως μια μέρα…».