Μία βραδιά με τη Νατάσσα Μποφίλιου

Η Νατάσσα Μποφίλιου έχει ένα μοναδικό χάρισμα. Μπορεί να μεταμορφώνεται σε διάφορες περσόνες, χωρίς να χάνει τίποτα απολύτως από την προσωπική της ταυτότητα. Τη μία στιγμή μπορεί να είναι μία εύθραυστη γυναίκα τύπου Μέριλιν Μονρόε και να τραγουδά καθιστή σ΄ ένα σκαμπό και την άλλη μπορεί να χτυπιέται και να χοροπηδάει στη σκηνή σαν καθαρόαιμη ροκού, τη μία μπορεί να λικνίζεται φιλήδονα γεμίζοντας το χώρο με ρομαντικές μελωδίες και την άλλη να ρίχνει ζεϊμπεκιές ξεσηκώνοντας το κοινό.

Η αλήθεια είναι πως δεν είχα ξαναπαρακολουθήσει τη Νατάσσα Μποφίλιου από κοντά να τραγουδά. Ήξερα πολλά από τα τραγούδια της, την είχα δει στα πεταχτά να τραγουδά σε συναυλίες της στο youtube,  όμως δεν ήξερα αυτό που συμβαίνει στα live της. Το είδα την Πέμπτη το βράδυ (23/1)  στο Piraeus 117 Academy, όπου έδωσε τη δεύτερη από τις τρεις προγραμματισμένες συναυλίες της υπό τον τίτλο «Εν Λευκώ» και μου άρεσε.

Η δημοφιλής τραγουδίστρια σάρωσε κυριολεκτικά τη σκηνή μεταδίδοντας μοναδικά vibes ενέργειας στο κοινό της σ΄ένα μοναδικό one woman show. Η παρουσία της αέρινη, η ερμηνεία της, παρ’ όλο που έχει έντονα θεατρικά στοιχεία, είναι στην πραγματικότητα απλή και ουσιαστική. Δεν έχει τίποτα το δήθεν.

Μαζί με τον Γεράσιμο Ευαγγελάτο και τον Θέμη Καραμουρατίδη έστησαν ένα πρόγραμμα δυόμισι ωρών σφιχτό, άψογης αισθητικής (καλώδια νέον “διαπερνούν” τα μουσικά όργανα και τη σκηνή από άκρη σε άκρη αλλάζοντας χρώματα ανά τραγούδι και εναρμονίζονται άψογα με τους φωτισμούς και τη γενικότερη ατμόσφαιρα) και κλιμακούμενης έντασης που κάνει “στάση” σε όλα σχεδόν τα τραγούδια τους, από τα πιο γνωστά μέχρι τα πιο “άγνωστα” στο ευρύ κοινό. Από το “Σ΄ έχω βρει και σε χάνω” μέχρι το “Μέτρημα” κι από το “Η καρδιά πονάει όταν ψηλώνει” μέχρι τη “Βαβέλ”.

Ένα πρόγραμμα ιδιαίτερων τόνων, που μπορεί να αλλάζει αρμονικά ρυθμούς και χρώματα, διατηρεί όμως στο μέγιστο δυνατό το ενδιαφέρον τη διάθεση του κοινού -το οποίο δεν αναλώθηκε σε συζητήσεις και πηγαδάκια, αλλά κοιτούσε μαγνητισμένο τη σκηνή. Ενός κοινού ετερόκλητου μεν, μοναδικά ενωμένου δε, με γονείς και παιδιά, ομόφυλα και ετερόφυλα ερωτευμένα ζευγάρια να χορεύουν αγκαλιασμένα, αλλά και κοριτσοπαρέες και αντροπαρέες να περνούν καλά και να το δείχνουν.

Αξίζει να πάει κάποιος να δει τη Νατάσσα Μποφίλιου, ακόμη και αν δεν την ακούει φανατικά. Θα δει ένα πρόγραμμα υψηλών προδιαγραφών, θα ακούσει καλή μουσική (οι μουσικοί είναι όλοι εξαιρετικοί), θα παρασυρθεί από τη εντυπωσιακή δυναμική της και θα ταξιδέψει στο προσωπικό της σύμπαν.