Οι δύο Πάπες
Δύο σπουδαίοι ηθοποιοί σε ένα ερμηνευτικό crashtestπου φέρνει τη δημιουργία του Φερνάντο Μεϊρέλες («Ο επίμονος κηπουρός») στις Χρυσές Σφαίρες – 4 υποψηφιότητες- και φυσικά ακόμη πιο κοντά στα Όσκαρ.
Υπόθεση
Πίσω από τα τείχη του Βατικανού, ο συντηρητικός Πάπας Βενέδικτος (Άντονι Χόπκινς) και ο φιλελεύθερος μελλοντικός Πάπας Φραγκίσκος (Τζόναθαν Πράις) πρέπει να βρουν κοινό έδαφος για να συνεχίσουν την πορεία της Καθολικής Εκκλησίας
«Απέτυχα στο να απολαύσω τις χαρές της ζωής»
Ένα από τα βασικά θέματα της ταινίας «Οι δύο Πάπες» είναι η αναζήτηση απαντήσεων στα μεγάλα φιλοσοφικά ερωτήματα της ζωής. Η απόδειξη της παρουσίας του Θείου («ακούς τη φωνή Του;»ρωτάει ο Βενέδικτος τον καρδινάλιο ενώ σε μια άλλη σκηνή παραδέχεται την προσωπικό του αποτυχία με τη φράση «απέτυχα να απολαύσω τις χαρές της ζωής»), το τίμημα της θυσίας του έρωτα, οι πολλές μορφές της αγάπης και, κυρίως, ο ρόλος της Εκκλησίας στην πραγματική ζωή – με έμφαση στην πολιτική- είναι κάποια από τα ζητήματα που θέτειο βραζιλιάνος σκηνοθέτης με όχημα την συνάντηση των δύο αντρών και φυσικά την πολύτιμη συνδρομή του σπεσιαλίστα στα βιογραφικά έπη σεναριογράφου Άντονι ΜακΚάρτεν. Οι διάλογοι μεταξύ του νέου και του παλιού Πάπα έχουν όλη την ποικιλομορφία και την διορατικότητα στο να δοθούν τις κατάλληλες απαντήσεις στα καίρια ερωτήματα. Άλλες φορές μας πείθουν, άλλες όχι αλλά μπορούμε να πούμε με σιγουριά ότι ποτέ δεν μας κάνουν να πλήξουμε. Βοηθάει φυσικά και η καλά υπολογισμένη σκηνοθεσία του Μεϊρέλες που γνωρίζει πως να σπάει τη μονοτονία στην αφήγηση- καθοριστικός παράγοντας τα φλας μπακ από τη νεαρή ηλικία του αργεντίνου και κυρίως η χρήση ντοκιμαντερίστικου υλικού από τα χρόνια της δικτατορίας του Βιντέλα. Για τις ερμηνείες τι να πούμε; Πράις και Χόπκινς αλληλοσυμπληρώνονται ιδανικά ενώ είναι καταπληκτική και η ομοιότητα τους με τα πραγματικά πρόσωπα της ιστορίας.
