East to West, A journey of pure painting: Έκθεση του Γιώργου Καζάζη στην Alma Gallery

Ο Γ. Καζάζης ολοκλήρωσε τις σπουδές του στην Α.Σ.Κ.Τ. της Αθήνας το 1983. Η πτυχιακή του εργασία είναι η εναρκτήρια στιγμή της καλλιτεχνικής του πορείας. Οι πρώτοι του μεγάλης διάστασης πίνακες έχουν έντονα κυριαρχικά σχήματα, άφθονη ύλη και είναι πλούσιοι σε υφές και σε χρώματα. Ήδη από το 1985 ο καλλιτέχνης θα εισάγει στην έρευνα του τον ηλεκτρονικό υπολογιστή, τις φωτομηχανικές αναπαραγωγές της εικόνας και θα προχωρήσει στις επί μέρους αναλύσεις του προβλήματος του ζωγραφικού χώρου. Με σύγχρονες αναφορές αποφεύγοντας το στυλιζάρισμα και την μανιέρα θα ολοκληρώσει διαδοχικά σειρές έργων διαφορετικές μεταξύ τους. Με γνώμονα την έρευνα και τις δυνατότητες έκφρασης του καλλιτεχνικού του λόγου στο εκάστοτε τώρα.

Σήμερα μας παρουσιάζει τη νέα σειρά έργων του με τίτλο «Από την δύση στην Ανατολή» και υπότιτλο «Ένα ταξίδι στην αγνή ζωγραφική». Τα έργα ζωγραφίστηκαν από το 2017 μέχρι το 2019. Πρόκειται για έργα φτιαγμένα με χρώματα λαδιού σε καμβά, αλλά και έργα με μολύβι ή μελάνι σε χαρτί.

Συχνά ο καλλιτέχνης ζωγραφίζει από την δύση του ήλιου μέχρι τα ξημερώματα. Όμως βλέποντας από κοντά τον καλλιτέχνη μέσα στο εργαστήριο του και παρατηρώντας τις συνθήκες παραγωγής του έργου του, ο τίτλος αποκτά επιπλέον νοήματα. Η ζωγραφική για τον Γ. Καζάζη είναι καθημερινή και διαρκής ασχολία. Ζωγραφίζει μαζί με την οικογενειακή και την προσωπική του ζωή. Στην περίπτωση του, ζωή και τέχνη μοιράζονται το ίδιο τραπέζι και την ίδια καρέκλα. Το έργο του είναι συγχρόνως αποτέλεσμα και διαδικασία που δύει και ανατέλλει ισόποσα, καταγωγικά, φιλοερευνητικά, διαρκώς.

Στην νέα σειρά έργων παρουσιάζει κυρίως τετράγωνους και παραλληλόγραμμους πίνακες.

Στα τετράγωνα έργα συνθέτει τον ζωγραφικό του χώρο με μεγάλες κηλίδες συνήθως συμπαγείς και διακριτές στην σχέση τους με το φόντο του πίνακα. Συχνά όμως το φόντο εμφανίζεται ανάμεσα σε κάθετα ή αιχμηρά σχήματα δημιουργώντας κενά, χωρικές εντάσεις και ταυτίσεις επιπέδων. Όλες οι σχέσεις στον πίνακα είναι εξαντλητικά επεξεργασμένες δίνοντας ένα προσωπικό τελικό αποτέλεσμα στην επιφάνεια που άλλοτε μοιάζει λεία και ήρεμη και άλλοτε πυκνή και βαριά. Διαφορετικές υφές, όλες σχολαστικά δουλεμένες, δημιουργούν πλούτο συναισθημάτων είτε είναι λεπτομέρειες είτε μεγαλύτερα σύνολα.

Τα έργα έχουν σημεία θέασης από κοντά ή από μακριά.

Τα παραλληλόγραμμα έργα μοιάζουν περισσότερο σαν συνθέσεις διαφορετικών χώρων. Λιγότερο εμφανείς οι μεγάλες κηλίδες αλλά με έντονη παρουσία τα διαδοχικά κενά και τα κοραλλιογενή αναπτύγματα μικρότερων ρυθμικών στοιχείων θυμίζουν ζεστή πυκνή ύλη που μετακινείται αργά και προσδιορίζεται μέσα σε συγκρούσεις και αποδοχές. Είναι εξαντλητικά επεξεργασμένα τα επιμέρους στοιχεία και σε αυτούς τους πίνακες και δημιουργούν εντάσεις άλλοτε φυγόκεντρες και άλλοτε κεντρομόλες, μιας και πρόκειται για καμπυλοειδή ή σχήματα παράγωγα της καμπύλης.

Το πλούσιο χρωματικό ύφος επιτείνει την ένταση αλλά και την συνεργασία των διαφορετικών επιπέδων μέσα στο ζωγραφικό χώρο. Σύνθετη, εξαιρετικά περίπλοκη δομή, πρόκειται για πείραμα στα όρια της συγκρότησης της ζωγραφισμένης επιφάνειας.

Όλα τα νέα έργα προέρχονται από μια εξαιρετικά απαιτητική μετασημειωτική διεργασία και συγκροτούν την επιφάνεια τους, δηλαδή τον λόγο τους εκεί που το ένα στοιχείο τους αγγίζει το άλλο οριακά.

Τα μικρότερης διάστασης έργα είναι επίσης εξαιρετικά σύνθετα στα νοήματα τους. Με μεγάλη χρωματική μαεστρία και με κατανοημένες τις αναλυτικές και συνθετικές κατακτήσεις του, ο καλλιτέχνης ζωγραφίζει ποιότητες συναισθημάτων, βάθους και πεδίων.

Στα έργα με μολύβι ή μελάνι σε χαρτί βλέπουμε περισσότερο αναπαραστατικές πρακτικές με αξιοσημείωτο και πυκνό αποτέλεσμα. Σαν να μας φανερώνει τα μυστικά του ή σαν να φτιάχνει αινίγματα με όσα μας έχει αποκαλύψει.

Ταξίδι στην αγνή ζωγραφική λοιπόν. Η προβολή και η αποτύπωση στην επιφάνεια του εσωτερικού άρα μοναδικού περιεχομένου, εκείνης της συγκεκριμένης ανεπανάληπτης στιγμής.

Ο Γ.Καζάζης ξέρει να χρησιμοποιεί τον χρόνο. Αφήνει τον εαυτό του να περιπλανηθεί .Είναι μεθοδικός και εργάζεται εντατικά, χαμηλόφωνα και με σύστημα.

Αλλά κυρίως παίζει. Παίζει με τις βεβαιότητες και τις αμφιθυμίες του. Παίζει με τον ορίζοντα με την ρευστότητα και με το ευμετάβλητο. Παίζει με τα χρώματα με τις υφές με τις σημασίες και ορίζει τοποθεσίες και επικράτειες. Για να ‘χει δουλειά η μοίρα, βραδιάζει, ξημερώνει.

Κείμενο: Ηλίας Παπαηλιάκης