Κάθε χίλια χρόνια
H Ναόμι Καβάσε διευθύνει την Ζιλιέτ Μπινός σε ένα μυστηριώδες αλλά και σοβαροφανές υπαρξιακό δράμα που έκανε την πρεμιέρα του στο Φεστιβάλ του Τορόντο.
Η υπόθεση της ταινίας “Κάθε χίλια χρόνια”
Μία Γαλλίδα δημοσιογράφος επισκέπτεται την Ιαπωνία προς αναζήτηση ενός σπάνιου θεραπευτικού βοτάνου που σύμφωνα με το θρύλο εμφανίζεται κάθε 997 χρόνια και απαλλάσσει τους ανθρώπους από κάθε υπαρξιακή αγωνία. Στο ταξίδι της η ηρωίδα συναντά ένα δασοφύλακα που τη συνοδεύει στην αναζήτηση του μαγικού βοτάνου.
Ο λυρισμός της κάμερας αφορά στην απεικόνιση ενός κόσμου που μέσα στην απέραντη ομορφιά του κρύβει τη σοφία και το νόημα της ζωής. Αυτός είναι και ο σκοπός του ταξιδιού της ηρωίδας που επιχειρεί να απαλλαγεί από τα δεσμά του δυτικού πολιτισμού και να βουτήξει στο κέντρο και την ουσία της ανθρώπινης ύπαρξης. Ένα μυστηριώδες παρελθόν, μια εφήμερη (;) σχέση με το μοναχικό δασοφύλακα και μια συμβολική χροιά πίσω από κάθε σκηνή όπου έχει ως πρωταγωνιστή το «μαγικό» δάσος, μετατρέπει το φαινομενικά απλό και ανθρώπινο στόρι σε ένα επιτηδευμένο και σοβαροφανές σχόλιο για την αυτοκαταστροφική ανθρώπινη φύση και τον παράφορο έρωτα.
Πολλά σημεία του φιλμ είναι αφελή και απλοϊκά δοσμένα και μένει μόνο η ονειρική, μυστηριώδη και μεταφυσική ιστορία για να συνεπάρει τον καλοπροαίρετο θεατή. Ακόμη κι έτσι όμως δεν μπορεί να αποφύγει η συμπαθέστατη κατά τα άλλα Καβάσε (τι όμορφη ταινία της το «Γλυκό φασόλι»…) κάποιες αποτυχημένες σκηνές που αποτελούν τον ορισμό της δηθενιάς, ο οποίος δυστυχώς ενισχύεται από την μέτρια ερμηνεία της Μπινός.
