Γυναίκα σε πόλεμο

Στο σύγχρονο Ρέικιαβικ η 50χρονη Χάλα ζει μια διπλή ζωή: ο κόσμος την γνωρίζει ως μια διευθύντρια χορωδίας, ενώ εκείνη είναι ακτιβίστρια που έχει κηρύξει πόλεμο ενάντια στην τοπική βιομηχανία αλουμινίου. Ξεκινώντας από μικρούς βανδαλισμούς, η Χάλα καταφέρνει να προκαλέσει ένα τεράστιο βιομηχανικό σαμποτάζ που προκαλεί προβλήματα στα επιχειρηματικά σχέδια της ισλανδικής κυβέρνησης και την προσέλκυση κινέζων επενδυτών.

Η ακτιβιστική δράση της Χάλα έχει τα χαρακτηριστικά ενός ρομαντισμού παλιάς κοπής που εξακολουθεί να μας είναι πολύ συμπαθής αλλά στην πορεία κάπου αρχίζει να κουράζει. Δυστυχώς πίσω από το δίκαιο του αγώνα και τις αγνές προθέσεις της Χάλα κρύβεται το προβληματικό πορτρέτο ενός μονήρη και παγιδευμένου στις αγκυλώσεις του ανθρώπου. Ο ισλανδός σκηνοθέτης Μπένεκτιτ Eρλινγκσον χρησιμοποιεί εύστοχα το χιούμορ για να γίνουν πιο αποτελεσματικές οι καταγγελίες του και πασχίζει να κάνει την ηρωίδα του συμπαθή ενώ η πρωταγωνίστρια του βοηθάει τα μάλα προς την κατεύθυνση αυτή. Όμως χάνει στα σημεία της ανέλιξης της ιστορίας του και της αποτελεσματικότητας του σεναρίου.

Εκεί που το πράγμα δείχνει να παίρνει μια ευπρόσδεκτη τροπή με το θέμα της υιοθεσίας, το σενάριο αδυνατεί να απογειωθεί σε ακόμη πιο σουρεαλιστικά (το κυνηγητό με ελικόπτερα και drones, τα κινητά στο ψυγείο, η «φορεσιά» του νεκρού προβάτου κ.α.) κωμικά σχήματα. Ο προβληματισμός γίνεται πιο γήινος, τα διδάγματα για την καταστροφική επέμβαση του ανθρώπου στο περιβάλλον έρχονται όλο και πιο συχνά στην επιφάνεια, το συνομωσιολογικό πλέγμα σαρώνει τα πάντα.

Πάλι καλά που υπάρχουν αυτές οι γουστόζικες ανταγωνιστικές έριδες της Χάλα με την ζεν αδελφή της που φέρνουν στο ίδιο κάδρο την οικολογική συνείδηση με την μανία των δυτικών για συνεχή διαλογισμό και το χαμόγελο επιστρέφει και πάλι στα χείλη μας. Είναι βέβαιο πως αν η ταινία διατηρούσε την κωμική υφή της μέχρι τέλους και δίχως εκλάμψεις σοβαροφάνειας, τώρα θα μιλούσαμε για μια πραγματικά πολύ ευχάριστη έκπληξη.