Status Update: Bίκυ Παπαδοπούλου, ηθοποιός

Από μικρό παιδί ήμουν ανήσυχη καλλιτεχνικά. Θυμάμαι ότι από 10 χρονών κλεινόμουν στο δωμάτιό μου, έγραφα ιστορίες και ποιήματα στο τετράδιό μου κι έπειτα ζωγράφιζα εικόνες που περιέγραφαν αυτό που αισθανόμουν. Άκουγα μουσική και στο μυαλό μου κινηματογραφούσα κάθε ιστορία επιλέγοντας εικόνες της καθημερινότητάς μου. Αυτό ήταν το αγαπημένο μου παιχνίδι για πολλά χρόνια. Μοναχικό αλλά με ευχαριστούσε όσο τίποτα άλλο. Η απόφαση της προσωπικής έκθεσης ήρθε πολύ αργότερα όσο σπούδαζα στη δραματική σχολή.

Τα πρόσωπα και οι εμπειρίες που με καθόρισαν σαν την ηθοποιό και σαν τον άνθρωπο που είμαι σήμερα είναι πολλά και πολλές. Αυτά για μένα πάνε μαζί. Όλα όμως ξεκίνησαν από την οικογένεια μου. Οι γονείς μου με έμαθαν να παρατηρώ, να κατανοώ, να αγαπώ τους ανθρώπους. Στην σχολή έμαθα να πολεμάω τους φόβους μου και να είμαι ανοιχτή στο να αφήσω τους άλλους να δουν αυτό που πραγματικά είμαι. Καθένας που έχω δουλέψει μου έχει μάθει κάτι καινούριο και σημαντικό που με έχει βοηθήσει να εξελιχθώ. Έχω τα μάτια μου και τα αυτιά μου ανοιχτά ώστε να μαθαίνω συνεχώς και να γίνομαι καλύτερη.

Μια από τις αξίες που επιδιώκω να διέπει την δουλειά μου είναι ο σεβασμός. Έχω ανάγκη να σέβομαι και να εκτιμώ τους ανθρώπους που συνεργάζομαι για να τους ακούω σωστά και να τους κατανοώ καλύτερα. Η δουλειά που κάνω έχει αξία μόνο αν και οι συνεργάτες μου την κάνουν με την ίδια αγάπη. Το θέατρο και ο κινηματογράφος είναι ομαδικό παιχνίδι. Χρειάζεται αμοιβαία εκτίμηση και κοινό στόχο. Με σεβασμό όλα γίνονται πιο εύκολα, είμαι ανοιχτή στο να μάθω καινούργια πράγματα για να γίνω καλύτερη ως ηθοποιός και ως άνθρωπος.

Ο κινηματογράφος ήταν η αφορμή για να ασχοληθώ με αυτόν τον χώρο. Μαγευόμουν με τις ταινίες, ήταν η συντροφιά μου. Χανόμουν στις ιστορίες και ταυτιζόμουν με τους χαρακτήρες. Ήθελα να γίνω κι εγώ ένα κομμάτι τους. Έτσι αποφάσισα να πάω στην δραματική σχολή με στόχο να συνεχίσω τις σπουδές μου στην σκηνοθεσία. Στη σχολή όμως ερωτεύτηκα το θέατρο με πάθος. Έβλεπα όσες περισσότερες παραστάσεις μπορούσα. Θεατρικά έργα που είχα διαβάσει μικρή πήραν σάρκα και οστά. Ζήλεψα την εκρηκτική ενέργεια, αυτήν την συναισθηματική σύνδεση που δημιουργείται μεταξύ των ηθοποιών και του κοινού μέσα σε τόσο λίγο χρονικό διάστημα. Αγαπώ το θέατρο και το σινεμά με την ίδια δύναμη. Είναι τα καταφύγια μου.

Το όνειρό μου να σκηνοθέτησω υπάρχει ακόμα και κάποια στιγμή θα γίνει πραγματικότητα. Όταν νιώσω έτοιμη. Θέλω να μάθω πολλά ακόμα για να το τολμήσω και θέλω να είμαι σίγουρη για αυτό που θέλω να πω. Νιώθω ότι χρειάζεται απόλυτη αφοσίωση και στην παρούσα φάση με απασχολούν κι άλλα πράγματα. Αυτήν την περίοδο έχω αφοσιωθεί στις πρόβες μου για την παράστασή μας.

Τα όνειρά μου γύρω από την δουλειά είναι να μπορώ να συνεχίσω να δουλεύω με την ίδια χαρά, πίστη και αγάπη χωρίς να παρασύρομαι από τις δυσκολίες της καθημερινότητας. Δε θέλω να χάσω τον ενθουσιασμό μου. Ονειρεύομαι συνεργασίες με ανθρώπους που θαυμάζω και εκτιμώ. Να δημιουργούμε όλοι μαζί, από το μηδέν το πιο ωραίο παραμύθι που θα μοιάζει πέρα για πέρα αληθινό.

Το γεγονός ότι υποδύομαι στην παράσταση μια χορεύτρια του Broadway με χαροποιεί ιδιαίτερα γιατί μου αρέσει πολύ να χορεύω. Ευτυχώς το επάγγελμά μας πολλές φορές απαιτεί χορευτικές ικανότητες οπότε ο παιδικός μου στόχος να γίνω χορεύτρια σε ένα μεγάλο μέρος έχει επιτευχθεί.

Αν η ζωή ήταν χορός θα ήταν μάλλον ελεύθερος. Δεν υπάρχει συγκεκριμένη χορογραφία, κινείσαι όπως νιώθεις και δεν είσαι σίγουρος αν η φιγούρα που ξεκίνησες να κάνεις θα βγει σωστά.

Οι προκλήσεις στη ζωή μου με έχουν κάνει πιο δυνατή. Κάθε δυσκολία την έχω αγκαλιάσει και την έχω προσπεράσει με ψυχραιμία. Όταν πέφτω σηκώνομαι έχοντας μάθει κάτι. Νιώθω ότι κάτι έχω κερδίσει και ίσως μελλοντικά να με προστατεύσει από κάτι χειρότερο.

Γι’ αυτό που είμαι σίγουρη μεγαλώνοντας είναι ότι με υπομονή και αγάπη όλα είναι δυνατά. Ότι όλα έχουν νόημα όταν τα μοιράζεσαι με τους ανθρώπους γύρω σου και ότι γίνεσαι καλύτερος μόνο με σκληρή δουλειά.

Ο έρωτας έχει καθορίσει όλη την ζωή μου. Δεν είμαι χαρούμενη αν δεν είμαι ερωτευμένη. Έχω ανάγκη να θαυμάζω και να γοητεύομαι. Έτσι η ζωή μου γίνεται ομορφότερη.

Η ιδανική κατάσταση συντροφικότητας είναι να κάθομαι στο τέλος της ημέρας με τον άνθρωπό μου αγκαλιά, να μοιραζόμαστε τις ανησυχίες μας, τις χαρούμενες στιγμές μας, τα όνειρά μας. Να γελάμε λέγοντας αστεία και να φτιάχνουμε την λίστα του σουπερμάρκετ πίνοντας ένα ποτήρι κρασί νιώθοντας ασφαλείς ο ένας στην αγκαλιά του άλλου.